Marijn en Stefan onderweg in Australie.....

Getrouwd

2011-08-31T20:51:00.000+10:00

Jaaaa we zijn getrouwd!

Inmiddels al bijna 2 maanden. Voor degene die de verhalen nog niet gehoord heeft of ze graag nog een keer hoort zal ik er hier nog even over vertellen.

Op vrijdag 1 juli zijn Suat, Renske, Freek, Stefan en ik met onze 4x4 naar Fraser gereden. Na een leuk 4wd tourtje kwamen we bij King Fisher Bay Resort aan, daar waar we de volgende dag zouden gaan trouwen. Het was fijn om daar al een dag van te voren te zijn, zo hadden we de tijd om alles nog even door te nemen voordat de grote dag aanbrak. Freek heeft alle technische dingen doorgenomen met de weddingplanner en daarna zijn de mannen even wezen zwemmen in het grote zwembad. Renske en ik hebben lekker in het bubbelbad op het balkon van ons huisje gelegen.

Echt ontspannen kon ik niet want ik moest nog steeds mn gelofte schrijven...ik wist wel wat ik wilde zeggen, maar ik kon toch moeilijk een stuk van 5 A-4tjes schrijven. Ik moest dus gaan beslissen hoe ik kort samengevat kon zeggen wat ik voelde en bedoelde. Dat is gelukt en ik heb een mooi stukje geschreven van een halve pagina.

's Avonds zijn we lekker uit eten geweest met zn 5en en daarna was het tijd om ons bed op te zoeken. Op tijd naar bed en de volgende ochtend gezond weer op.

Ik heb die avond met Renske op een kamer geslapen en Stefan met Freek.

Van alle plannen die ik had om er een gezellige meiden klets avond van te maken kwam weinig terecht....na 5 minuten vielen mn ogen dicht en weg was ik. De volgende morgen werd ik lekker uitgerust maar wel een beetje in de war wakker. Wat is er ook alweer vandaag???

O, ja! We gaan trouwen vandaag!

De jongens waren ook al wakker en die hebben een lekker ontbijtje gemaakt voor ons allen. Broodje ei zonder zout want dat hadden we vergeten mee te nemen :D

Om 10 uur zou de boot aankomen met al onze gasten. Na ons ontbijtje zijn we snel naar de receptie gelopen en die hebben ons met het groene treintje naar de pier gebracht. De boot was te laat en wij dus ruim op tijd!

Spannend hoor om iedereen te gaan zien! We hadden nog niet iedereen gezien nadat ze in Australie aangekomen waren, dus er was naast trouw spanning ook de gewone spanning om iedereen na lange tijd weer te zien! Iedereen die van de boot kwam werd begroet door ons, het welkomsteam, of het nou gasten voor de bruiloft waren of wildvreemden, het was een gezellige boel!

Na iedereen welkom geheten te hebben zijn we naar de recptie gegaan waar iedereen de sleutel kreeg van zijn huisje waar ze dat weekend zouden verblijven.

Toen was het even ieder voor zich, Stefan naar het huisje van zijn ouders, ik naar het huisje van mijn ouders en de rest allemaal naar hun eigen huisje.
Stefan en ik werden in onze jurk en pak gehesen en mijn haar en make-up werden gedaan. Om 1 uur verzamelde iedereen zich voor het huisje van mijn ouders waar Stefan heen zou komen om mij op te halen. Stiekum heb ik even door de ramen gegluurd en er stonden flink wat mensen te wachten.... Uiteindelijk kwam Stefan eraan. Ik vond t wel spannend maar was niet super zenuwachtig. Toen ging de deur open en mocht ik de trap af lopen richting Steef.....daar stond ie dan op zn lip te bijten...ik geloof dat ie me wel mooi vond...haha...gelukkig! Nadat ik mn bruidsboeket in ontvangst genomen had stapten we naar buiten zodat alle gasten ons konden "bekijken". Elke van 3 zei tegen d'r moeder, mummy that's not Marijn that's a princess!! Haha zo voelde ik me ook, een prinsesje met een hele mooie prins naast me.

Nadat iedereen ons gezien had zijn Stefan en ik foto's gaan maken met Nienke. Op het strand, op de boardwalk, de pier en in het bos. Oja en ook nog bij het zwembad en de buitenbar. De foto's zijn hartstikke mooi geworden zoals je kunt zien!

Oei nu de fotoshoot klaar is wordt t wel spannend, nog heel even en we gaan elkaar het jawoord geven... Ik word terug naar het huisje gebracht waar ik, samen met mn broers Koen en Cas, door de wedding planner opgehaald zou worden. Stefan ging samen met de gasten naar het strand waar de ceremonie gehouden zou worden. Mn broers en ik werden opgehaald en aan het begin van het bospad dat naar het strand leidde afgezet. Met zijn 3en liepen we over het bospad terwijl "Accidentally in love" van de Counting Crows speelde. Mn broers brachten me naar Stefan en toen kon de ceremonie beginnen. Ik heb van elke minuut genoten, al was het voorlezen van mn gelofte wel emotioneel. Ik stond daar voor mn "gonna be husband" om mn diepste gevoelens voor m uit te spreken. Tranen waren er zeker maar het is gelukt!

Ons kleine neefje Lars heeft samen met z'n vader de ringen gebracht en toen die om gedaan waren mochten we ons huwelijk bezegelen met The Kiss! Haha!

Na de ceremonie zijn we via het strand naar de Jetty Hut gelopen voor taart en champagne.
De taart was errug mooi en vooral ook errug lekker! Yammie!
Daarnaast hebben we vanuit de Jetty Hut ook nog van een mooie zonsondergang kunnen genieten met een hapje en een drankje in de hand.

Tegen half 7 was het etenstijd en zijn we naar de feest zaal gegaan waar een lekker Australische BBQ was voorbereid. King Fisher Bay vond het nodig dat de huisregels ff doorgenomen werden voordat t feest begon dus die mocht Roelien, onze ceremonie meester, even voorlezen. ;D Die Australiers wilden waarschijnlijk het zekere voor het onzekere nemen, ze hadden natuurlijk geen idee wat ze van deze groep hollanders konden verwachten!
Na een lekkere maaltijd en een nog lekkerder toetje werden er telegrammen voorgelezen en kregen we videoboodschappen te zien van mensen die niet op de bruiloft konden zijn. Dat was echt zo ontzettend leuk, zo leuk om te weten dat er zoveel mensen met ons meeleven ook al hebben we ze al zo'n tijd niet gezien. Dat heeft ons echt heel goed gedaan! Ook werden er nog speeches voorgelezen en en kreeg ik tijdens de spech van mn vader de trouwring van m'n oma. De inscriptie A.M. 31-5-44 staat er nog goed leesbaar in!

Natuurlijk zijn de voetjes ook nog van de vloer gegaan. Renske heeft het nummer 'I have the time of my life" van Dirty Dancing gezongen waarop wij onze openingsdans deden waar we ontzettend hard op geoefend hadden ;D

De rest van de avond heeft Freek de muziek verzorgd en was het een gezellige mix van Nederlandse en Engelse muziek. Er is een aantal keer de polonaise gelopen en er zijn zelf een aantal reclames van "Even Apeldoorn bellen" nagedaan door een Australier die Nederlands aan het leren is. Al met al was het een erg gezellige en voor sommige ook erg dronken avond!

We hebben er van genoten! Bedankt allemaal, het was top!!

hehe, eindelijk weer een update!

2011-04-13T08:31:00.000+10:00

Nou daar is ie dan eindelijk weer eens.

Het is alweer meer dan 2 maanden geleden dat we hier iets hebben geschreven, dus voor diegene die nog steeds geen Facebook hebben zal ik weer een kleine update geven.

We hebben onze trouw plannen zo goed als rond en ook ons huis heeft al aardig wat vooruitgang geboekt.
Inmiddels hebben we een dak, zitten de ramen in hun frame en wordt er gewerkt aan de buiten muren. Onderaan dit bericht zal ik even wat foto;s plakken.

Veel mensen hier staan er van te kijken dat we het allemaal tegelijk aan het doen zijn, een bruiloft plannen, huis bouwen en ook allemaal nog in een voor ons vreemd land. Zelf staan we er soms ook van te kijken en zien we af en toe door de bomen het bos niet meer. Maar het is toch een uitdaging die we zijn aangegaan en we hebben er nog steeds geen spijt van. Na wat gestress ivm een bank die niet precies deed wat wij wilden loopt alles nu op rolletjes. Hopelijk kunnen we voor onze bruiloft in ons huis, ook al is dan misschien nog niet alles helemaal af. Dan zijn we iig van onze dubbele woonlasten af.

Maar hieronder dus even wat nieuwe foto's, en zoals al eerder gezegd; via facebook ben je van dag tot dag op de hoogte!
Liefs,

Stefan en Marijn.

Muren zijn hier in QLD meer wanden van hout dan echte muren van steen zoals in Nl.

Onze achtertuin

In de steigers zodat er een dak opgelegd kan worden

Ons "entertainment deck".

ons huis....

2011-02-10T08:04:00.000+10:00

Hey allemaal,

Speciaal voor onze niet facebook vrienden even weer een update.....

Hoezo speciaal voor onze niet facebook vrienden zal je wel denken. Nou iedereen die ons als vriend heeft toegevoegd op Facebook kan zich aardig op de hoogte houden van ons leven via onze profielen. Daardoor word het hier ook een beetje rustiger.

Maar we zijn dus lekker aan het bouwen hiero! Volgens mij was op 8 januari de eerste schop in de grond gezet en is er een begin gemaakt aan de fundering van ons toekomstige huis. Aangezien we op een helling wonen moest er nog een flinke schop worden gebruikt. Een bobcat en minigraver hebben twee terassen gemaakt waarna er in die twee terassen een gleuf is gegraven voor een fundering. Hierna zijn er twee muren gemetseld die we hier "retaining walls" noemen. Deze muren moeten voorkomen dat de bovenkant van ons land naar beneden wil schuiven.

Naast de onderste muur is een betonnen vloer gestort waar onze garage moet komen en zijn er palen in de grond gezet waar onze vloer op gelegd gaat worden. Inmiddels staat het frame van de garage en waarschijnlijk zal er medio volgende week een vloer te zien zijn zodat we zien hoe groot het allemaal gaat worden.

Owja, in de tussentijd zijn Coby en Sjaak Miltenburg (ouders van Marijn) nog 3.5 week op bezoek geweest. De eerste week hebben ze erg veel regen gezien waardoor ze besteften dat het hier een subtropisch klimaat is. De weken daarna was het weer heerlijk opgeklaard en hebben ze een heerlijke vakantie gehad. Marijn en ik hebben in deze weken gewoon gewerkt dus Sjaak en Coby hebben de omgeving hier lekker zelf kunnen ontdekken. ivm de overstromingen was het openbaar vervoer een week lang gratis dus daar hebben ze heerlijk gebruik van kunnen maken.

Inmiddels nog een maand of 5 voor we gaan trouwen. We hopen dat al het natuurgeweld dan een beetje afgenomen is want naast de overstromingen heeft het noorden van Queensland een flinke klap gehad van cycloon Yasi. Wij hebben daar gelukkig geen last van gehad. Het enige wat wij er van kregen is een benauwde lucht. Er werd namelijk veel vochtige tropische lucht van uit het noorden naar het zuiden geblazen. We hebben nachten gehad met 98% lucht vochtigheid. Dan lig je wel ff lekker te zweten als je geen airco hebt! Ook overdag was het goed benauwd, zo rond de 75%. Maar vergeleken met het verliezen van je huis is dat niet zo erg.

Kom ik weer terug bij het woord huis..... Hier onder even wat fotos van de bouw op de Upper Wakefield street in Woombye.

Groetjes en veel liefs van ons.

Dit zal het ongeveer moeten gaan worden. een garage onder het huis en de rest gelijkvloers.

De twee mango bomen die in de weg stonden zijn inmiddels weg gehaald.

De eerste graafwekzaamheden hebben twee terassen opgeleverd.

Voor de betonvlechters en -storters hebben ze hier geen veiligheidsvoorschriften...
(of zouden ze zich er gewoon niet aan houden?)

Het vierkantje rechts op de foto wordt onze "Porch", =overdekking bij de voordeur.

Dit is al het metselwerk. de rest wordt een houten skelet met platen.

De garage zal onze main bedroom gaan ondersteunen, de palen komen onder de woonkamer en keuken.

Waar de balken nu liggen komt straks de studeer kamer.
(nu nog een zweedse studente op de kop zien te tikken)

Dat was even een update over hoe het er bij ons voor staat. Natuurlijk vinden wij het nog altijd leuk om op de hoogte te blijven van jullie leven. Wie er gaan samen wonen, wie er van zijn fiets gevallen is, wie er ziek is of een nieuwe vriend of vriendin heeft. Via Facebook houden we natuurlijk al veel mensen in het oog, maar ook de mensen die geen FB hebben willen we niet vergeten!

Dus word vrienden met ons op FB of anders, tot mails, bels sms' of wat dan ook.

Groetjes en liefs,

Stefan en Marijn!

overstromingen in Queensland

2011-01-13T10:04:00.004+10:00

Lieve allemaal,

We krijgen veel emails, smsjes FBberichten en telefoontjes met de vraag hoe het met ons gaat ivm de watersnood die we hier hebben.
Ik heb net een mail getypt naar een tante van mij met hoe het met ons gaat. Toen dacht ik van ik zal die mail ook maar even hier neer zetten zodat iedereen die dit leest een beeld kan vormen over de hudige situatie.

Wij hebben gelukkig niet zo veel last van de overstromingen! Doordat er al maanden lang veel regen is gevallen is overal de grond verzadigd. Toen mijn ouders op vakantie waren in september waren er al enkele plaatsen in centraal QLD overspoeld. De laatste maand is er nog meer regen gevallen en de laatste week zijn er hier echte monsoon regenbuien geweest. Hierdoor zijn er ook hier een aantal huizen onder gelopen.
Maar we wonen dermate dicht aan zee dat al het water ook snel weer weg is. Daar komt nog bij dat we hier geen rivier hebben die ver het binnenland in gaat zoals de brisbane rivier of de Fitzroy rivier in Rockhampton.
Ik kan dus gewoon naar mijn werk en het normale leven gaat hier gewoon door. De zon schijnt en we gaan vandaag zelfs beginnen met het graven voor ons huis. Het leven zal wel wat langzamer gaan want zoals verwacht ligt in Brisbane wel alles stil. leveranciers van kruidenierswaren tot leveranciers voor machine onderdelen zijn allemaal gesloten. Mensen beginnen zich inmiddels zorgen te maken over een tekort aan benzine en levensmiddelen, maar de overheid verezkerd ons dat die allemaal aangeleverd kunnen blijven worden. Ik snap wel dat mensen zich hier zorgen om maken want de snelweg naar het noorden is afgesloten/ onbegaanbaar en ook de snelweg naar brisbane is afgesloten geweest. Inmiddels is die weer open, maar mocht er nog meer regen komen dan zie ik ook de spreekwoordelijke bij al hangen.

"Maar vertel eens, wat is er nu precies gebeurd?"

Het regent hier dus al een beste tijd. Toen ons pap en mam hier op vakantie waren in september was er in het binnenland al veel regen. Dat was het begin van het natte seizoen. In December is het nog meer gaan regenen en daardoor is de helft va Queensland al onder gelopen. Rockhampton, Bundaberg, Dalby en nog wat andere stadjes zijn rond kerst en oud en nieuw onder gelopen door deze regen periode.

In 1974 is er ongeveer hetzelfde gebeurd. Heel veel regen en twee cyclonen. Tot nog toe hebben we geen cycloon gehad in onze buurt. Er is er 1 in het noorden geweest, waar we nu dus de regen nog steeds van hebben, en er schijnt er weer 1 op te bouwen boven de oceaan. Na 1974 is er een dam gebouwd in de Brisbane river om Brisbane te beschermen, de Wivenhoe dam. Deze was in het begin van 2010 nog maar 20% vol. Door al de regen aan het eind van vorig jaar is deze dam tot 100% vol gelopen. Die dam kan nog meer water opvangen maar dat is dan om de rivierhoogte er onder te controleren. Ze laten dan dus minder water door dan er in komt, tot het stopt met regenen en hij weer tot 100% leeg loopt.

Afgelopen zondag is er zoveel regen gevallen (op plaatsen is zo'n 150mm in 30 minuten gevallen) dat er een soort van vloefgolf van de berg in Toowoomba kwam stromen. Mensen zijn hierdoor totaal verrast en konden zich hier niet op voorbereiden. Deze beelden zijn wereldwijd op tv volgens mij, dus daar hoef ik niets over te vertellen.
Maar door al deze regen is de wivenhoe dam nu zo vol dat ie niets meer tegen kon houden. (hij stond nu op 190%) al dit water plus wat er nog na de dam aan regen is gevallen overstroomt nu Ipswich en Brisbane. Het water heeft inmiddels de hoogste stand bereikt en dit is gelukkig minder geweest dan men gedacht had. Wel heeft heet het centrum van Brisbane geen stroom en zijn er duizenden mensen geevacueerd.

Door al deze gebeurtenissen horen we ineens weinig meer van de andere plaatsen die zijn overstroomd. Gympie, een stadje hier een klein uurtje naar het noorden, Maryborough, Rockhampton, Bundaberg enz enz moeten we niet vergeten. Deze steden/dorpen zijn ook overspoeld samen met nog vele anderen. Daar zijn ze al begonnen met opruimen. Dit kan nog wel weken duren, met ook de nodige gevaren. Ik las al een bericht van een huis ten noorden van Rockhampton waar een 2m grote zout water krokodil in zat. Daarnaast zullen er veel slangen gevlucht zijn in de daken van huizen. Van brown snakes, tot carpet pythons. Samen met de kans op ziektes ivm het vieze water zijn er dus nog vele gevaren voor de getroffen mensen.

Nogmaals, de Sunshinecoast heeft het er goed vanaf gebracht! Straten zijn overspoeld geweest door wat flash floods (snel reizende/reisende/rijzende?? stroompjes) en bruggen zijn weggespoeld. Maar het is hier relatief klein tegenover de rest van queensland.

Wij maken het dus gelukkig goed en zijn blij dat jullie aan ons denken! Maar maak je om ons geen zorgen, andere mensen hebben meer zorgen dan wij!

Normaals bedankt en we houden jullie op de hoogte.

Hier onder even wat fotos van onze omgeving, Rockhampton en Brisbane e.o.

Rockhampton Fitzroy "float-el"

Hier kunnen ze er nog wel om lachen.

Dit is in Nambour, aan de sunshine coast.

Iemand zijn achtertuin aan de sunshine coast hinterland.

Je vraagt je misschien af waarom er geen dijken langs de rivieren liggen. De rivieren zijn hier anders dan in Nl. Als het regent regent het inmens veel en dan worden alle kleine riviertjes en stroompjes echte rapids. De foto hierboven is een goed voorbeeld. Deze tuin ligt helemaal niet aan een rivier of stroom. Dit is gewoon de regen die in een half uur tijd in de tuin en omgeving is gevallen.

Een van de toegangswegen van Palmwoods. Ook Woombye, onze toekomstige woonplaats ligt aan dit normaal gesproken rustige beekje. Onze bouwkavel heeft trouwens nergens last van!

Railway bridge in central Palmwoods.

Brisbane CBD

Stijgers en boten van woningen aan de rivier worden weg gespoeld.

Flash flood in Toowoomba.

Toowoomba

Auto's hebben niets in te brengen tegen dit geweld.

Toowoomba CBD

Na de vloedgolf.

En dit blijft er over van huizen, autos e.d.

water water water

2011-01-12T08:11:00.001+10:00

Als eerste even de mededeling dat wij nog wel droge voeten hebben hoor. Maar dat is helaas niet van de rest van Queensland te zeggen.

Vorige week is het begonnen met regenen en afgelopen weekend brak de hel los. Gelukkig wordt de sunshine coast beschermd door een gebergte dat iets landinwaarts ligt. Deze range zorgt ervoor dat de rivieren die we hier hebben niet al te veel water kunnen verzamelen. Maar omdat er afgelopen weekend en maandag zo'n 300 mm regen is gevallen op een toch al doorweekte ondergrond zijn er her en der wel straten ondergelopen en hebben we te maken met veel flash flooding. (bruggen of wegen die heel snel onder waterlopen door een stroompje wat er onder door loopt).

Afgelopen maandag was er in Toowoomba een soort van binnenlandse vloedgolf. Er was daar in 30 minuten zo'n 150mm regen gevallen en dat konden de rivieren en stroompjes niet meer aan. Ook de Wivenhoe dam, de dam die brisbane moet beschermen tegen overstromingen, is inmiddels zo vol dat al het water wat er in loopt er net zo hard weer uit loopt. Hierdoor staan al enkele wijken onder water en zal aan het eind van de dag ongeveer 1/3 van de stad ondergelopen zijn. Dit houdt in dat er zo'n 9000 huizen onder water zullen komen staan.

Gelukkig zitten wij dus goed (en op 13 hoog), maar we leven erg mee met alle Queenslanders die hier door getroffen worden.

Groetjes uit een HEEL erg nat QLD.

Ps. Als je ons aanmeldt op facebook kan je wat makkelijk op de hoogte blijven, daar zal ik meer op zetten dan op onze blog.

Nederland

2010-12-08T09:31:00.000+10:00

Heimwee. Soms wel, soms niet. Het komt met vlagen en de ene keer is het heftiger dan de andere keer.

De laatste weken zat ik in zo'n vlaag. Vooral na verschillende slechte berichten vanuit Nederland.
Ik wilde heel graag even terug naar Nederland, vooral om mijn kleine neefje eindelijk te zien en vast te kunnen houden en om mijn vriendin een steuntje in de rug te geven. Daarnaast is het natuurlijk hartstikke leuk om alle familie en vrienden weer eens te zien.

Dinsdag tijdens de zumba wist ik het ineens zeker. Ik zou naar Nederland gaan. Thuis heb ik t met Stefan overlegd en hebben we naar tickets gekeken. Stefan wilde heel graag mee maar kon niet weg van zijn werk, en ik wilde zo snel mogelijk vanwegen de slechte berichten uit Nederland. We hebben nog even gekeken naar vluchten in de kerst periode maar die zijn onbetaalbaar!
Woensdag geboekt en gelijk ingechecked via internet, en vrijdagmiddag zat ik al in het vliegtuig.
Zaterdagochtend werd ik op schiphol opgehaald door mijn ouders, Renske, Margret en Roos. Met zijn allen zijn we naar Houten gereden waar we een lekker ontbijtje nuttigden en waar nog meer familie even zijn hoofd om de hoek kwam steken om gedag te zeggen. Helaas kon ik die dag nog niet naar Finn in het ziekenhuis maar dat heb ik zondag goed ingehaald. Wat een prachtig manneke zeg, en wat raar dat de eerste keer dat ik m zie in het ziekenhuis moet zijn!

Na het bezoek aan Finn ben ik naar Oss/Berghem gebracht door paps om ook daar vrienden en familie te bezoeken. Super leuk om iedereen weer te zien. Vooral toen ik bij Suus voor de deur stond, die wist niet dat ik in Nederland was dus die schrok zich kapot toen ik ineens voor de deur stond, haha. Die zondag heb ik trouwens ook mijn 1e hollandse kroketje gehad, mmmm dat had ik wel gemist hoor! :D
De rest van de 2 weken heb ik nog heel veel mensen gezien en heel veel leuke dingen gedaan, o.a. de 1e verjaardag van Finn gevierd! Super dat ik daar bij kon zijn, jammer alleen dat hij zijn Uggs pas aan kan als ie 3 is!!! Haha :D. Ook heb ik heel veel mensen niet gezien, die ik wel graag had willen zien. Helaas zijn 2 weken snel gevuld en kon ik niet iedereen hier in passen.

Ik wil nog even van de gelegenheid gebruik maken om iedereen te bedanken voor de gezelligheid, gastvrijheid, lekkere maaltjes en de sleep overs, oja en voor de taxi ritjes. (Had t niet gedacht maar ik durfde niet meer te rijden in Nederland, gekke mensen daar rijden allemaal aan de verkeerde kant van de weg! :D)

Nou lieve allemaal dat was t weer even voor nu.

Groetjes,

Marijn

ff een snelle update

2010-11-18T08:56:00.000+10:00

Hey allemaal,

Druk druk druk hierzo. En dan gingen we nog wel naar australie voor de relaxte lifestyle.

Maar we zijn wel lekker druk!

Nadat we een stukje land in Woombye habben bemachtigd zijn we begonnen met het tekenen van een huis. En dat is nog niet zo makkelijk. We hebben een stuk land wat afloopt naar beneden (hier in de omgeving is niets vlak). Daarom willen we ons huis op palen bouwen en dan de auto onder het huis parkeren. Helaas was ons eerste ontwerp niet uitvoerbaar en na 3 weken brainstromen met locale bouwers en interlocale contacten (lees vaders en moeders in NL) zijn we toch ergens op uitgekomen. Nu zijn we in de laatste fase van het ontwerpen en binnenkort zullen de echte bouw tekeningen worden gemaakt. We hopen dan dat we na de kerst met het grond werk kunnen beginnen en in het nieuwe jaar zal het dan de hoogte in gaan. hier onder even een kleine impressie van wat het ongeveer KAN gaan worden.

Naast het huis hebben we naturlijk nog een bruiloft te plannen. Maar dat is gelukkig allemaal niet zo lastig. Door de locatie zijn we gebonden aan een aantal dingen die de keuzes lekker makkelijk maken. Voor Marijn is er alleen de een (te?) grote keus aan trouw jurken..... Moet ik nou die, of toch die, of die eene die we daar zagen. Wat als ik er nou een kies en uiteindelijk toch die ander.............. Vrouwen.....haha. Hopelijk kan Coby (mamma Miltenburg) in januari samen met Marijn de knoop doorhakken want dan zal de keus toch gemaakt moeten zijn!

En naast onze prive dingen hebben we natuurlijk ons werk nog. Het project waar ik voor aangenomen ben bij KW Automation is in de laatste fase. Zoals altijd wordt het dan lekker druk en staat de klant te trappelen van ongeduld. (geef hem geen ongelijk, hij wacht al 2 maanden) Zodra we hier in de werkplaats alles hebben getest zal ik samen met 3 collegas voor een week of 2 naar Adelaide (zuid Australie) gaan. Daar moeten we alles instaleren en voor de kerst moeten we dan weer terug zijn.

Tussen al dat tekenen, planen en werk door hebben we natuurlijk altijd nog tijd om wat rond te crossen met de auto of om lekker te kamperen. 2 weken geleden zijn we weer eens naar Fraser Island geweest. Met zijn 6en hebben we 2 heerlijke dagen op het strand en in de bossen gehad en we hadden zelfs onze eigen fotograaf bij! Als je op deze link klikt kom je op de foto site van Rimko en Inrgid en daar kan je de foto;s zien die Nienke (van Nienke en Teun) heeft gemaakt. Hier onder een kleine selectie...

onderweg naar lake Wabby

schik met een visje....

Tenten kamp in de duinen. Met onze nieuwe anti vliegen gazebo! Dankzij ons pap en mam.

Vervolg op t bezoek van Joop en Yvonne

2010-10-29T13:31:00.000+10:00

Na Carnarvon Gorge zijn we naar Hervey Bay gereden waar we met de boot walvissen zijn gaan kijken. Geweldig zeg, wat een reusachtige beesten! Ik denk dat Joop wel een paar 100 foto's genomen heeft. De boot had ook speciale apparatuur aan boord waardoor we de walvissen onder water konden horen zingen. Heel bijzonder om te horen!

Na Hervey Bay was het tijd om naar Maroochydore terug te gaan en ff een dagje lekker niks te doen. Nja niks...voorbereiden voor onze volgende trip. Moreton Island was de volgende bestemming.
Zondagochtend moesten we de boot hebben om de oversteek naar het eiland te maken. Het zag er naar uit dat ons tripje een beetje in het water zou gaan vallen want het kwam met bakken uit de lucht. Tijdens de overtocht hebben we maar een huisje geboekt op het eiland want voor kamperen was het echt te nat!
Het is de hele dag blijven regenen maar dat weerhield Stefan en mij er niet van om even een 4wd tourtje te doen over t eiland. Joop en Yvonne bleven in het huisje. Halverwege het eiland kwamen we in een file terecht omdat er een auto vastzat in het zand. Het was een een richting weg dus we konden geen kant op. We hebben een dam gebouwd om de rivier die over de weg stroomde vanwege de regen om te leiden zodat het zand om de banden van de auto's in de file niet nog verder weg zou spoelen en we dus allemaal vast zouden staan. Uiteindelijk kwam de auto vrij en konden we doorrijden. Het gat waar de auto in vast stond was vrij diep en toen wij er doorreden is er waarschijnlijk water of lucht in de remleiding gekomen want de remmen van de auto werkten niet meer goed. Uiteindelijk kwamen we bij een resort aan waar we vroegen of ze een auto monteur hadden maar helaas hadden ze die niet. Uiteindelijk werd ons aangeraden om langzaam naar huis te rijden via het strand en niet via het binnenland zoals we op de heenweg hadden gedaan. Omdat het op dat moment hoogwater was kon het wel eens lang gaan duren om thuis te komen omdat niet alle stukken strand begaanbaar zijn voor de auto tijdens hoogwater en dan zit er niks anders op dan te wachten tot het water zakt. Voor we aan de terug tocht begonnen heb ik Yvonne en Joop gebeld om ze te laten weten dat we zeer waarschijnlijk niet terug zouden zijn voor het donker was. Het werd uiteindelijk een spannend ritje want we moesten een paar keer in het pikke donker wachten tot het water gezakt was en omdat je pas op het laatste moment de gaten en de wash-outs in het strand ziet. (wash-outs zijn greppels die worden gemaakt door water dat terug loopt naar de zee na hoogwater, sommige zijn wel een meter diep!!)
Uiteindelijlk waren we rond 7 uur veilig en wel weer thuis. De 2e en 3e dag op Moreton waren gelukkig over het algemeen droog. Zo konden we gelukkig nog een paar dagen de schoonheid van de australische stranden in de zon laten zien.
Woensdag was het alweer tijd om terug te gaan naar het vaste land.
Donderdag moest ik werken en zijn Steef, Yvonne en Joop een beetje rond wezen rijden in de omgeving. In de namiddag zijn we nog met zijn allen naar Mary Caincross geweest. Een regenwoud bij ons in de buurt. Toen we daar liepen kregen we rond 5 uur het verlossende telefoontje dat het stuk grond in Woombey waar we op geboden hadden van ons was!! De andere partij kon de financiering niet op tijd rondkrijgen dus mochten wij het kopen!!! Woooeeehooeee! Snel zijn we naar de bottleshop gereden om een fles champagne te kopen en toen sneel doorgeren naar het land zodat we nog in daglicht champagne konden drinken en foto's konden maken op ons stuk land!!!
Dat was nog eens een mooie afsluiter van het bezoek van Joop en Yvonne!
Vrijdag ochtend was het helaas alweer tijd om Joop en Yvonne naar het vliegveld te brengen en afscheid te nemen. Yvonne vergat nog bijna haar tas die ik die ochtend op mn rug had. Haha...op de roltrap naar beneden draaide ze ineens om en rende naar boven terwijl ze riep, Marijn mn tas!!! Haha. (Ik had nog zo gezegd tegen mezelf: niet vergeten om zo de tas mee te geven...maar ik had t toch vergeten! :D)
Na een paar traantjes bij het afscheid gingen we nu toch nog lachend uit elkaar! :D

Groetjes Marijn

foto's bij bezoek Joop en Yvonne

2010-10-22T08:11:00.000+10:00

Hey allemaal,
Hier even een klein berichtje van Stefan. Ik heb op onze picasa site een stel foto's gezet van onze vakantie. Hier onder staan er een stel, maar als je HIER klikt kom je op onze picasa site en kan je ze allemaal zien.

Bezoek van Joop en Yvonne!

2010-10-12T10:24:00.003+10:00

Op 21 September stonden we op Brisbane airport om Joop en Yvonne (voor diegenen die Joop en Yvonne niet kennen: Stefan's vader en moeder) op te halen. Ik was de hele dag al zenuwachtig, het was een vreemd idee om ze weer te zien en dan ook nog hier in Australie! Die zenuwen waren natuurlijk nergens voor nodig want tijdens de eerste kop koffie op het vliegveld was het alweer net zo als een jaar geleden toen we nog met zijn 4en in Berghem woonden.

Bij thuiskomst hebben we kadootjes uitgepakt en zijn we gaan slapen. Joop en Yvonne kwamen om half 12 's nachts aan en dat was perfect voor/ tegen de jetlag.

De volgende dag hebben onze omgeving laten zien en natuurlijk ook het stuk land waar we op geboden hadden.

Donderdag heb ik gewerkt en zijn Joop, Yvonne en Stefan naar Australia Zoo geweest.
Vrijdag heb ik gewerkt tot half 1 en bij thuiskomst hebben we de auto ingepakt om aan onze roadtrip te beginnen. Het einddoel van de roadtrip was Carnarvon Gorge, ruim 700 km van Maroochydore vandaan. De eerste nacht hebben we overnacht in een motel bij een tankstation in Gayndah. 1 kamer met 2 stapelbedden en een double bed. We waren vergeten om spelletjes mee te nemen dus zijn we ff het dorp in gereden om een stok kaarten te kopen. Bij het tankstation hadden we pizza besteld en na een paar potjes toepen was het tijd om ons bedje op te zoeken.
De volgende dag gingen we op weg naar onze eindbestemming. Bij aankomst in het laatste dorpje voor Carnarvon Gorge besloten we nog even te tanken omdat dat de laatste mogelijk zou zijn voor de komende dagen. Ook werden er nog even een paar biertjes en een flesje wijn ingeslagen en daar in de pub werd aan Stefan en Yvonne het slechte nieuws verteld. De weg naar Carnarvon was afgesloten omdat vanwege de hevige regelval de wegen die naar de Gorge leiden overstroomd waren. Dat was ff balen!!! Tijd voor planair overleg! Wat gaan we doen?? Niemand kon ons vertellen of de weg morgen weer open zou gaan. Toch besloten we de gok te nemen dat de weg morgen wel weer open zou gaan. We sloegen ons kamp op op de camping in Rolleston. We bleken niet de enige te zijn die die beslissing genomen had....het werd drukker en drukker en tegen de avond stonden we allemaal hutje mutje op de camping. De volgende ochtend zou de camping baas een fax krijgen van de ANWB met het besluit of de weg weer open zou gaan of niet.

's Morgens hebben we al onze spullen weer in gepakt en toen kwam de camping baas met de fax.....de weg zou niet open gaan vandaag! Balen balen balen! Maar nieuwsgierig als we zijn besloten we te zien hoe ver we zouden komen en dan zouden we foto's maken van de overstroming en dan omkeren en weer richting huis gaan. Bij de floodway aangekomen stonden er flink wat auto's, maar er stond geen bord met de mededeling dat de weg afgesloten was! Sommigen hadden de gok genomen om toch door het water te gaan en anderen stonden te dubben of ze hetzelfde zouden doen of dat ze toch nog maar een dagje zouden wachten... Aan de mensen die door het water gegaan waren vroegen we hoe diep het was en hoe lastig het was om er doorheen te komen. Ze keken naar onze auto en zeiden dat t geen probleem zou zijn voor ons.
We besloten dus om de gok te nemen en reden richting het water...100 meter verderop zagen we in de rivier een auto staan, die bleek de dag ervoor weggespoeld te zijn...na nog een keer slikken gaf Stefan gas en bracht ons veilig naar de andere kant van het water.

Joehoe we konden dus toch naar Carnarvon Gorge. (Eigenwijs zijn is zo af en toe dus best nuttig! :D)
Op de camping aangekomen stonden de mensen van de receptie verbaasd over onze komst, de weg was toch afgesloten???....
We zochten een mooi plekje uit en zette de tent weer op. Daarna zijn we de omgeving van de camping gaan verkennen en zijn we naar de rangers gereden voor wat informatie over de Gorge.

De dag erna reden we naar het begin van de Gorge om te gaan wandelen maar ook hier gooide een overvloed aan water roet in het eten. Vanaf de rangers office moet je een rivier oversteken om aan de wandeling te beginnen maar dat ging dus niet omdat de stapstenen in de rivier niet meer te zien waren...
We zijn dus maar weer omgedraaid en naar de Baloon Cave gegaan om een korte wandeling te maken.

Uiteindelijk hebben we op de laatste dag nog een hele mooie wandeling kunnen maken, Stefan en ik zijn tot het eind van de gorge gelopen, The Big Bend, waar ze de film "Tomorrow when the war begun" opgenomen hebben.

De uitslag!

2010-09-04T18:08:00.000+10:00

Jawel de stemmen zijn geteld en de uitslag is binnen.......

Voor ringen 1 zijn 33 stemmen binnen gekomen en voor ringen 2 zijn 57 stemmen binnen gekomen.

Volgens jullie moeten we dus voor ringen 2 gaan.

We hebben echter een reactie gehad van een zeker iemand die ons vertelde dat als je van iemand houdt dat je diegene ook los moet kunnen laten.....hmmm met deze ringen gaat dat niet zo makkelijk dus we gaan nog even rond kijken of we andere opties kunnen vinden....

We houden jullie op de hoogte!

Groetjes Marijn en Stefan :D

Trouwringen

2010-08-09T14:31:00.001+10:00

Hoi allemaal!

(Hi everyone!)

We waren even aan het kijken op internet naar trouwringen en kwamen deze ringen tegen.
(We were looking on the internet for wedding rings and we found these beautiful ones.)

Ring 1

Ring 2

We kunnen niet kiezen welke we het leukst vinden dus we wilden jullie vragen om te stemmen.

Laat dus even weten of je kiest voor ring 1 of ring 2. Meeste stemmen gelden.......!
(We can not choose which ones we like best so we are asking you to vote for the one you like best. So please let us know if you would reccommend ring 1 or ring 2. Most votes count....!)

Alvast bedankt,
(Thanks in advance,)

Stefan en Marijn

Update

2010-08-03T11:58:00.001+10:00

Hallo allemaal!

Op veler verzoek hier weer een update van ons leventje aan de andere kant van de aardbol.
het is alweer eenm aandje geleden dat ik wat op de site gezet heb dus dat mag ook wel weer.
Om te beginnen ben ik nu aan het typen op onze nieuwe laptop. De oude had t begeven, en ondanks dat we erg aan m gehecht waren is het wel fijn dat we nu niet meer de accu en wereldstekker overal mee naar toe hoeven te slepen. We hebben nu een compaq met een 14 inch scherm. Lekker licht en makkelijk mee te nemen.

Zo dan weten jullie dat ook weer.

Het allerbelangrijkste nieuws van afgelopen maand is dat we op 5 juli voor de 3e keer oom en tante zijn geworden. Ditmaal van een heel mooi mannetje genaamd Lars! Lars vond t wat lang duren voor het eindelijk tijd voor m was om geboren te worden dus hij besloot om 5 weekjes eerder te komen. Gelukkig doet ie het harstikke goed. We kunnen niet wachten tot we m in het echt kunnen zien en knuffelen!

Verder hebben we hier net als jullie natuurlijk ook de finale van het wk gekeken. We hadden onze landcruiser volgeladen met nederlanders hier uit de buurt en zijn naar Brisbane gereden. De wedstrijd begon hier pas om half 5 's morgens maar het feest in Brisbane begon al om 8 uur 's avonds. wij waren er rond 11 uur en het was geweldig!!!! Jan smit, Marco Borsato, enz enz, ze kwamen allemaal door de speakers heen galmen. We hebben gedanst en gehost, gezongen en gedronken. Wat een feest! Er was zelfs Bavaria voor Stefan! Kleine flesjes om uit te drinken en een grote kartonnen fles om mee te dansen....natuurlijk werd de grote fles gelijk geadopteerd door onze groep...(de kleine flesjes trouwens ook...)
Om half 5 begon de wedstrijd en werd het rustig in de kroeg en verzamelde iedereen zich rondom het grote scherm....En hoe dat verder afliep...dat weten jullie natuurlijk allang dus laten we het daar maar niet meer over hebben!

Verder...

2 weken geleden zijn we in Pomona wezen kijken bij King of de Mountain. King of the Mountain is een race waarbij de deelnemers vanaf het centrum van Pomona naar de voet van Coorora Mountain rennen, dan omhoog en naar beneden en dan weer naar het centrum van Pomona. Het record staat op 22 minuten!!! De deelnemers kwamen helemaal kapot over de finish en het eerste wat iedereen die over de finish kwam zei was: Fuck!! En daarna vielen ze op de grond...

Stefan en ik waren wel benieuwd naar de berg, we hadden tenslotte ook al Mount Coolum beklommen een paar weken geleden. Tony en Annemarie nodigde ons uit om de week erna op zondag om 8 uur bij hen te zijn en dan zouden wij ook ff naar boven klimmen. Zo gezegd, zo gedaan.
Iets over 8 waren we er en hup daar gingen we op weg naar de berg. Vol goede moed liepen we door t bos, langs de kerk, naar de voet van de berg. Pfff dat duurde al 22 minuten, een nieuw record gingen we dus niet zetten die dag. Maar goed, daar gingen we dus de berg op....best leuk in het begin...tot dat de stappen omhoog zo groot werden dat het voor mij echt klimmen werd, Steef redde het nog wel met zn lange benen maar mijn korte pootjes hadden een beetje hulp nodig. Een stukje verder kwam er een ketting die aan de berg geketend was waar je je aan omhoog kon trekken, wat echt nodig was!! Af en toe hoorde ik Tony achter me roepen dat ik best mocht stoppen als ik moe was.....jaja.....dan hoefde hij zelf niet toe te geven dat ie moe was zeker! Haha! Met regelmatige pauzes hebben we het gered om tot de top van de berg te komen. We hadden er 50 minuten over gedaan! Eenmaal op de top hadden we een prachtig uitzicht over Pomona en de andere dorpjes in de omgeving. Na een kwartiertje op de top zijn we weer naar beneden gegaan. In het begin was dat natuurlijk veel leuker dan omhoog klimmen, maar er komt een punt dat je ook het naar beneden klimmen gaat voelen in je benen, en dan vooral je boven benen. Eenmaal weer beneden voelden onze benen als pudding en was het ook meer waggelen dan lopen wat we deden. Na een lekker kopje koffie in het dorp zijn we naar Tony en Annemaries huis gelopen waar Annemarie ons een hele lekkere lunch maakte. "Broodje heel gezond" met een hoop groente, ei en bacon. Hmm jammie!
Het is nu dinsdag maar we voelen onze benen nog steeds, en dat zal nog wel een paar dagen aanhouden. Ach we hebben de Nijmeegse 4-daagse ook overleefd dus dit redden we ook!

Qua huisvesting zitten we nogsteeds in ons appartementje op de 13e verdieping. Prachtig uitzicht! Blijft mooi, hoevaak we ook vanaf ons balkonnetje de omgeving bekijken, het blijft geweldig. Net als de zonsondergangen die we elke avond kunnen zien. Laatst hadden we een hele bijzondere zonsondergang waarbij heel de lucht fel rood kleurde, het was zo bijzonder dat de auto's op de weg stopte om ernaar te kijken, en wij zaten eerste rang op ons balkon! Het stond de dag erna zelfs in de krant. (Ik zal Steef vragen om wat foto's op de site te zetten)
We zijn wel een beetje rond aan het kijken om een huisje te kopen, maar dat valt nog niet helemaal mee.
Omdat we hier nog maar zo kort zijn kunnen we niet overal een hypotheek krijgen en de banken die ons een hypotheek willen verstrekken vragen een eigen bijdrage van 15- 20%. Dus als je een huis van $400.000 wilt kopen dan moet je een bedrag van minstens $60.000 zelf inleggen. Nou....dat hebben we nog niet helemaal. Misschien dus even wachten tot we bij een ander bank een hypotheek kunnen krijgen en ondertussen flink doorsparen! Maar kijken naar huisjes is en blijft leuk.

Op t werk gaat t nog steeds goed, Stefan en ik hebben het allebei goed naar ons zin en dat is het belangrijkste. Happy Kids begint ook wat meer bekendheid te krijgen en dat is fijn! Ik heb inmiddels een paar aanvragen voor een permanent nanny binnen gekregen en hopelijk komen binnenkort de casual boekingen binnen en gaan we los! :D

Nou dat was m weer even voor nu!

Tot mails en bels!!

Liefs Stefan en Marijn

EDIT:
Stefan heeft hier ff wat fototjes opgezet.
En als je vrienden met mij word op facebook kan je nog meer foto's zien!

Enkele zonsondergangen waar we steeds weer van genieten

Op de top van mount cooroora met Tony en Annemarie

Happy Kids en oranje supporters

2010-06-21T18:29:00.006+10:00

Hoi allemaal,

Thuis werken leuk en lekker makkelijk omdat je je eigen tijd kunt indelen???
Ik had verwacht dat t wel relaxed zou zijn om lekker thuis te werken. Af en toe een wasje in de machine gooien, dan weer even werken, even de vaatwasser in en uit ruimen. Handig joh als je thuis bent overdag, dan kun je 's avonds gewoon samen op de bank hangen of op stap gaan...
Nou ik heb mijn ideeen over thuis werken even bij moeten stellen.
Thuis werken is hard werk!
Omdat ik nog steeds in de opstart fase van Happy Kids zit heb ik het gevoel dat de dag nooit lang genoeg is. Er is zoveel te doen! Protocollen schrijven, advertenties zetten voor nannies en de nannies interviewen, business cards maken, flyers maken, de website bijwerken, contact onderhouden met potentiele klanten, rekeningen maken voor mn vaste nanny adres, enz ,enz enz.

Hee maar begrijp me niet verkeerd...ik vind t hartstikke leuk om te doen! Het is alleen soms lastig om mn aandacht te verdelen tussen mn 2 huidige hobby's: Stefan en Happy Kids! :D

Naast ons werk genieten Stefan en ik nog steeds van ons leventje hier. We hebben inmiddels wel in de gaten dat t hier winter is, Stefan is stront verkouden, maar wat wil je ook als je in je onderbroek op t balkon gaat zitten! (Het was 22 graden en ons balkon is vol in de zon dus we hadden t flink warm en stefan besloot dat t een goede dag was om zijn boven benen bruin te laten worden...:D)

Over 2 weken gaan we een weekendje naar de plek waar we waarschijnlijk willen gaan trouwen volgend jaar. Even voelen hoe de sfeer en de temperatuur daar is in de winter...
Dat is het weekend na Stefan zijn verjaardag dus we maken er een feest weekend van.

Verder hebben we afgelopen maandag samen met nog 8 oranje supporters de wedstrijd nederland-denemarken gekeken. We waren uitgenodigd door een nederlander uit Buderim die we ontmoet hadden bij een nederlandse bbq een paar weken geleden. Natuurlijk zeiden we geen nee tegen deze uitnodiging en samen met de andere hebben we, uitgedost in ons beste oranje pak, genoten van een gezellige avond.
Voor de 2e wedstrijd besloten wij de deuren van ons pitoresque appartementje open te gooien.
Deze keer was de groep iets groter en zat huis dan ook goed vol met 15 man/vrouw/kinderen.
De avonden worden steeds nederlandser met bitterballen (van de nederlandse bakker uit Sippy Downs), oranje m&m's, oranje chips, jus d'orange en met steeds gekker uitgedoste nederlanders...(ik zal geen namen noemen, maar een blauw stingerpak, een witte korte broek en een rood shirtje, een unox muts en klompen sloffen met tulpen erop...die variant had ik nog niet eerder gezien! Maar ik vond m wel gaaf Dees, oeps...nu heb ik toch een naam genoemd...sorry!)

Waar we de volgende wedstrijd kijken is nog niet bekend, misschien wel gewoon thuis en misschien wordt ie door de meesten van ons wel niet gekeken...die wordt namelijk gespeeld op woensdagochtend om half 5 Australische tijd. Maar omdat we toch al door zijn komt er nog wel een feestje om de andere wedstrijden te kijken.

Dat was t weer voor nu, het nieuws en t weer zijn afgelopen en de koffie staat koud te worden, dus het wordt tijd dat ik Steef weer even gezelschap ga houden.

Ow voor ik t vergeet, voor degene die t leuk vinden, de website van happy kids is te bekijken op:
www.happykidsnannyagencyqueensland.com Laat even weten wat je er van vindt.

Groetjes Marijn

ons uitzicht

2010-06-05T22:44:00.007+10:00

Hey allemaal,

De winter is begonnen. Dus we hebben even wat fotos gemaakt van de sneeuw en de ijspegels op ons balkon.

(klik op foto voor vergroting)

Helaas kan je niet voelen hoe koud het is...... maar we kunnen jullie vertellen dat we de lange broek en de trui uit de kast hebben gehaald. Wel eens waar niet voor overdag, maar 's ochtends vroeg is het zo'n 8 graden. Overdag is het rond de 22 graden en een dun truitje is dan ook nog niet eens overdreven. We zijn al gewend aan het warme klimaat dus die 22 graden zijn al aan de frisse kant.

Verder gaat alles hier nog gewoon zij gangetje. Ik (stefan) ben lekker druk (maar wel relaxed) op mijn werk en Marijn is nog steeds druk met Happy Kids. Ons nieuwe appartementje bevalt goed (kan ook niet anders met zo'n uitzicht toch) en na die studio kan het alleen maar beter!

Kregen we vandaag nog te horen dat de oude huurbaas van die studio ons niet meer lief vond omdat we een kastje hadden gesloopt. Jaja, er zat een gaatje in van 1 vierkante cm. Er was een fotolijstje op gevallen en aangezien het van gefineerd karton was zat er zo een gat in.
Nu willen ze onze borg gebruiken om dat ding te maken, maar volgens mij zou een nieuw kastje nog geen 50 dollar kosten, dus we wachten even af wat ze ons willen laten betalen.

Morgen komt Jessica Watson weer terug aan de sunny coast. WIE???? Jessica Watson!!!!! Das dat meiske van 16 (inmiddels 17) die rond de wereld gezeild is. Ze was al terug in Sydney 3 weken geleden, maar morgen komt ze pas echt thuis, want ze woont in Buderim. Dus het zal hier morgen stampend druk zijn op de stranden waar ze langs komt gevaren. We gaan ons weer even in de drukte mengen.

En aangezien gisteren avond onze lippen in het bier hebben gemengd en vanmorgen heel vroeg zijn opgestaan om te gaan garage salen gaan we nu lekker vroeg naar bed.

(garage salen: we zochten nog een koffietafel en aangezien ze hier super veel garage sales houden zijn we vroeg opgestaan om iets leuks op de kop te kunnen tikken. En het is gelukt hoor! Bij de eerste sale hebben we een soort van linnenkist voor 30 dollar gekocht en die gebruiken we nu als koffie tafel)(en ook als rommel opslag plaats denk ik)

Trusten

Stefan

May 2010

2010-05-14T21:45:00.004+10:00

Hoi allemaal.

Deze keer weer een berichtje van mij (Marijn).

Zoals jullie wel gemerkt zullen hebben ben ik de laatste tijd niet veel op deze site te vinden.

Ik ben heel druk geweest met iets heel leuks, maar ook ontzettend tijdrovend...

Ik ben mijn eigen nanny agency aan het opzetten. Jawel, net 6 maanden van huis en ik ben met een eigen bedrijf bezig.

Toch zal het niet voor iedereen heel onverwacht zijn.

Dit is iets waar ik al heel lang over na aan het denken was. In Nederland ben ik zelfs een studie begonnen om mijn eigen bedrijf op te zetten, maar toen de emigratie plannen heel serieus werden heb ik besloten om die cursus niet af te maken. De regels hier in Australie zijn een stukje soepeler dan in Nederland dus dat is mooi meegenomen. En eigenlijk maar goed ook... een eigen bedrijf opzetten is niet gemakkelijk. Helemaal niet als je je in de wetten en belasting enzo gaat verdiepen(in het engels!!!). Ik heb dan ook t advies gekregen om niet alles te willen begrijpen want als je te diep in alle cijfertjes duikt dan verdrink je erin!

Voorlopig heb ik een bedrijfs plan opgezet, een Australian Business Number aangevraagd en ben ik een site aan het maken (http://www.happykidsnannyagency.com/).

Ik blijf 2 dagen in de week als nanny bij mijn huidige gezin werken ( ik maakte ook nog 6 uur per week schoon voor hetzelfde gezin, maar dat hoef ik niet meer te doen, ze waren namelijk nogal geschrokken van de prijs verhoging nadat ik mijn ABN had gekregen...en dan te bedenken dat ik de goedkoopste gediplomeerde nanny met een ABN aan de Sunshine Coast ben!) en verder ben ik bezig met mn agency. Ik sta nog wel ingeschreven bij andere agencies om een ander permanent gezin te vinden, maar ik moet maar eens even zien hoe hard het met mijn eigen agency gaat lopen. Misschien heb ik wel geen tijd voor een ander permanent gezin (dream on...ik weet het... maar als je geen dromen meer hebt is je leven ook maar saai toch...?! :D ).

Het idee van de agency is dat ouders een casual nanny/babysitter kunnen boeken via mijn site en dat ik dan een nanny uit mijn database selecteer om te gaan babysitten bij dat gezin.

Ik krijg een boeking fee en de nanny krijgt een uurloon van het gezin.

Er zijn hier heel veel mensen die gebruik maken van nanny diensten. Dit komt vooral omdat er heel veel emigranten hier zijn zonder familie en omdat heel veel mensen hier ver van hun familie vandaan wonen en dus niet even een vader, moeder, neef, nicht, oom of tante kunnen vragen om op te komen passen.

Afgelopen weekend bijvoorbeeld heb ik donderdag en vrijdag overdag voor mijn vaste kindjes, Ashton en Oliver gezorgd, op donderdagavond heb ik opgepast omdat hun moeder (Vickie) jarig was en vader en moeder uit eten gingen, vrijdag avond heb ik bij vrienden van Vickie opgepast en zaterdagavond heb ik bij andere vrienden van Vickie opgepast. Mijn uiteindelijke doel is om niet zelf op te gaan passen maar om alleen nanny's uit te zenden. Maar voor nu is het een goede manier om mensen te leren kennen en reclame te maken voor mijn agency.

Als het allemaal loopt met de casual nanny's ga ik ook de service voor bemiddeling tussen families en permanente nanny's toevoegen. Maar dat moet ik nog maar even zien wanneer dat gaat gebeuren. Voorlopig ben ik nog druk genoeg met de dingen die ik nu aan het doen ben!

O we zijn trouwens vandaag naar een bridal expo geweest. We vonden het wel een beetje overweldigend al die kraampjes en vooral alle prijzen, allemamaggisch! Wat is trouwen duur zeg!! Voor degene die deze kant op komen om het van dichtbij mee te maken: verwacht geen 5 sterren bruiloft want daar is ons budget niet toereikend voor...! Maar we gaan er zeker een feestje van Verder maken!

afgelopen vrijdag mijn eerste verjaardag hier gevierd. We zijn lekker uit eten geweest samen en naar de film en daarna nog even wat gedronken in de kroeg. Maar ik moet toch eerlijk zeggen dat t niet mn beste verjaardag ooit was...

De dag begon al rot. Toen ik 's morgens naar mn werk wilde gaan reed ik met mn kleine monstertje tegen de auto van de buurvrouw aan. %^^#*^^%$ BOEM!!$%^&^%$* Ik was met mijn gedachten in nederland en dacht aan hoe het zou zijn als ik in nederland jarig was...Idd ik had even wat heimwee gevoelens... Ik was dus niet helemaal in het hier en nu.... En ik had ook geen zin om naar mn werk te gaan omdat het de eerste keer was na dat ik mijn uurloon omhoog gegooid had, en zoals ik al eerder zei waren ze daar niet blij mee, en ik wist dus niet goed hoe ze zouden reageren als ik ze weer zou zien.. Verder was het regenachtig die dag en kon ik niet lekker naar buiten met de kids. Bah bah!

Maar Steef heeft me toch weer op kunnen vrolijken met een leuke avond. Dus eind goed al goed.

Dat was m weer even voor nu, we hebben nu een dongel dus we kunnen nu weer vaker een berichtje op de site zetten. We hopen dat jullie het nog steeds leuk vinden om te lezen en dat jullie nog eens aan ons denken. Wij iig wel aan jullie!

Groetjes Stefan en Marijn

Even een update

2010-04-28T09:52:00.006+10:00

Hallo allemaal.

Het bedrijf wat onder ons appartement zat is opgedoekt en daardoor hebben wij thuis geen internet meer. Nu is het dus aan mij (stefan) om op mijn werk een berichtje te typen. En ik zal ook weer wat foto's op Picasa knallen. Dan heb je tenminste een beeld bij mijn verhaal.

We krijgen nog wel eens een mail van een van jullie met de vraag hoe het nu ECHT gaat met ons. Dus niet zozeer wat we allemaal doen en hoe we onze dag door komen, maar meer van wat we nu echt vinden van ons leven hier. Ik zal dus even proberen mijn gevoel van hier te beschrijven.

We zitten inmiddels al 5 maanden in ons (kleine) studio appartementje en ons leven begint al weer wat regelmaat te krijgen. We hadden voordat we werk hadden wel is waar de regelmaat van veel uitslapen, maar een wekker af horen gaan omdat je moet gaan werken is ook wel fijn hoor. We hebben eindelijk weer het idee dat we wat nuttigs doen.
De eerste tijd dat we hier waren hebben we voornamelijk de omgeving leren kennen. Daar hadden we dan ook tijd genoeg voor. Maar op den duur voelden we ons een beetje nutteloos en iedere keer maar wachten op dat eene telefoontje is ook geen pretje.

Je moet er hier in Australie nog meer zelf achter aan gaan dan in Nederland. Waar een Nederlander zijn afspraken na komt zal een Ozzie dat wat makkelijker niet doen. Ik bel je morgen wordt in Nl meestal nagekomen. Maar als je hier 4 dagen later nog niet zelf gebeld hebt zal je nooit iets horen. Zelf overal achter na gaan dus. Soms niet zo fijn, maar ja.

Wel zijn de mensen hier meer van het sociale. Gewoon ff lekker bij iemand langs komen voor een drankje kan zonder te bellen. Ben je niet thuis, jammer maar er is vast nog wel wat anders te doen in de omgeving. Ook op het werk is het stukken minder druk. Wat vandaag niet af is kan morgen ook wel afgemaakt worden.

Men heeft hier trouwens ook meer respect voor elkaar en voor iemand zijn bezittingen. De openbare BBQ's die hier in alle parken zijn worden ook echt gewaardeerd. Er is geen jeugd die ze kapot maakt of er graffity op spuit.
Wat te denken van de bekende Nl'se hangjongeren. Die zouden al deze mooie plekken allang ingenomen hebben. Zo heeft ook ieder dorp wel zijn skatepark. Hoe moeilijk was het voor de omgeving van de rusheuvel om een halfpipe in hun wijk te krijgen? Hier zitten de ouders gewoon lekker op een bankje naar de kids te kijken die zich er heerlijk in vermaken. Weer geen graffiti, geen spuiten en geen geklaag van de ouderen. De kids zijn happy, dus pappa en mamma ook.

Ook valt het ons op dat jongeren hier nog respect hebben voor de ouderen. De kleine kids zeggen netjes dank je wel en stellen zich netjes voor. Ook met Anzac day (de australische variant van doden herdenkening) was het een stuk drukker dan ik ooit bij een dodenherdenking in NL heb gezien. Een Militair is hier nog een held.

Weet je nog, die eene officier die in afganistan een waarschuwingsschot afvuurde. Er viel toen een Afgaan dood neer. Wordt die officier nog aangeklaagd ook, hij beschermd zijn eigen troepen, waagt zijn eigen leven voor een domme oorlog en had nog bijna de bak in gemoeten ook. Hier zou hij een lintje krijgen....

Wat betrefd mijn werk gaat het allemaal goed. Ik werk voor KWautomation. Dat is een bedrijf dat voor de tuinbouw en fruitteelt machines ontwerpt. Bijvoorbeeld een machine die de siunaasappels op gewicht sorteerd. Er werken hier zo'n 16 man. Dus lekker klein en ik kan zelf ook nog eens iets maken als het nodig is. Ik ben inmiddels bezig met een pallet transport systeem en de chef heeft al een paar keer gezegd dat ie wel "impressed" was door mijn snelle manier van werken. (Dat is de nederlandse manier denk ik, met de zweep erop!) Die heb ik dus alvast in mijn zak zullen we maar zeggen. Ik hoef maar 38 uur in de week te werken, maar ook hier werk ik lekker veel over. Das 1. een goede instelling richting de baas en 2. een goede manier om wat extra te verdienen!

Nu we bijna aan het eind van ons huurcontract voor ons appartementje zitten zijn we druk op zoek naar een huurHUIS. We hebben inmiddels wel genoeg van dat kleine hok. We kunnen niet lekker buiten zitten, de bank is shit en de keuken te klein. Nu het weer super lekker is (ja het wordt winter, niet te warm en lekker droog) willen we wat vaker buiten kunnen zitten in een tuin. Dus daar zijn we nu naar op zoek, een huisje met een tuin en een xtra slaapkamer voor eventueel bezoek. Dan kan Marijn in de tuin haar groente enzo verbouwen (zie foto voor haar zalmwrap met eigen sla) en dan heb ik tenminste plek om mijn surfboard te stallen.
Want ik heb inmiddels een surfplank gekocht en heb al een paar leuke golven kunnen pakken!

Stefan op zijn nieuwe speeltje.

Wat betrefd de vrienden en familie uit Nederland, die missen we natuurlijk wel. Emailen en Skype is allemaal wel leuk en makkelijk, maar toch niet zoals we het gewend zijn he. Maar gelukkig hebben we al wat mensen die op bezoek gaan komen of al geweest zijn. Zo is Daine (een bergse en de zus van een waterpoloer) al op bezoek geweest en komen mijn ouders in September op bezoek. Daar kijken we erg naar uit. Dan kunnen we hun laten zien waarom we hier heen zijn gekomen en hopelijk begrijpen ze het dan een beetje.

Daine had een project op Fraser Island en daar waren we natuurlijk weer even op bezoek geweest. Das een van de redenen waarom we hier zijn gaan wonen, Fraser is lekker dicht bij! We zijn weer even naar de Champagne pools geweest, Elicreek hebben we gecrossed toen het hoog water was en donker werd (vond niet iedereen een goed idee en zullen we ook proberen niet meer te doen) en Daine had nog ff pech met de auto. Volgens mij snapt Daine inmiddels wel waarom we hier zijn gaan wonen.

Daine checked even de radiator. Doet ze goed he roy!

Nou zal ik toch maar weer aan de slag moeten hier op mijn werk. Ik dacht dat ik in een kwartiertje wel ff wat zou kunnen typen. Maar inmiddels is het toch alweer 45 minuten geworden.
Groetjes aan iedereen en tot ziens!!!!!

even wat plaatjes

2010-03-23T22:24:00.003+10:00

Om even aan veel vraag te voldoen hebben we weer wat foto's online!

cheers and have a good one!

Tsja, je moet er iets voor over hebben he....

En dit is onze boodschappen wagen.

Met speciaal een nummerbord voor Fenna!

En onze twee wagentjes op de parkeerplaats.

Voor eeuwig en altijd!

2010-03-21T14:27:00.005+10:00

Stefan en ik waren afgelopen donderdag 6 jaar bij elkaar. 6 jaar geleden liepen we elkaar in Australie tegen t lijf en nu na 6 jaar zitten we hier weer. Om ons jubileum te vieren had Stefan gisteravond een verrassing voor me. We zijn vanuit Gympie met een ouderwets boemeltreintje een stuk gaan rijden naar een dorpje waar we in een kroeg zijn gaan dineren. Het thema van de avond was Wild wild west. Je mocht verkleed komen als cowboy/girl en je kon de hele avond gokken in de trein. Er was een roulette tafel, blackjack tafel en een hoger/lager tafel. Iedereen had 250 dollar aan fiches gekregen om zich de hele avond te kunnen vermaken. Helaas moesten we die aan het einde van de avond weer inleveren maar ach het idee was leuk! :D We kenden niemand in die trein maar iedereen had schik met elkaar, zo gezellig!

Na het treinritje (van 6 tot 11) zijn we nog ff naar Mooloolaba gereden om te kijken of we daar nog op een terrasje konden zitten of dat we nog ff naar het strand konden. Helaas waren de golven door de cycloon zo hoog dat heel het strand onder water stond! Beetje jammer maar de golven waren wel indrukwekkend dus we zijn midden in de nacht toch nog even op het gras langs het strand gaan zitten om er naar te kijken. Na een half uurtje stond Stefan op om zijn blikje drinken weg te gooien en toen ie terug kwam ging ie ineens op zijn knieën voor me zitten.

Hij haalde een heel mooi doosje uit zijn broekzak, opende dat, en vroeg me: "Wil je met me trouwen?" "Ja natuurlijk wil ik dat!!!" Was mijn antwoord!

Hij deed me een hele mooie witgouden ring met diamantjes om en toen was het tijd om te brullen! Haha, ik was helemaal uit t veld geslagen! Lachen, huilen, knuffelen, stil zijn, ratelen, ik wist even niet meer wat ik moest doen dus deed maar alles door elkaar.
Wanneer en hoe en wat dat gaan we natuurlijk nog allemaal uitzoeken, maar 1 ding is zeker….we komen een feestje in Nederland geven!!

Liefs Marijn

Je hoort t vaak, men zegt t veel,
een vakantieliefde duurt maar even.
Wij bewijzen graag het tegendeel,
en gaan elkaar het ja-woord geven.

Werk

2010-03-21T14:25:00.000+10:00

Hee allemaal!

Het is wederom tijd voor een update van ons Australische leven.
Ik ben inmiddels 3 weken aan de slag als nanny bij een gezin in Buderim. De kids (Ashton 3 en Oliver 1) zijn geweldig en ook met de ouders kan ik heel goed overweg, Vickie is 32 en Andrew 30 dus dat scheelt niet veel met ons. Ze helpen ons met van alles en nog wat hier in Australie. Ze zoeken voor mij andere gezinnen die een oppas nodig hebben en Vickie heeft mij aangeboden dat ik haar kantoor kan schoonmaken zodat ik nog meer uren kan werken, ik heb nu 22 uur en dat is een goed begin. Ook voor Stefan zijn ze druk bezig geweest met het zoeken van werk, elke keer als ik bij hun kwam vroegen ze naar Steef zijn werk en kwamen ze met tips waar hij kon zoeken naar een baan. Ja echt geweldige mensen! We hebben trouwens ook een 2e auto gekocht, een Suzuki Baleno, zodat we allebei met de auto naar ons werk kunnen. De plaatsen waar we werken zijn zo heuvelachtig dat, dat met de fiets echt niet te doen is!
Maar wat minstens zo geweldig is, is dat Stefan inmiddels werk heeft gevonden hier in de buurt. Vooral dat het hier in de buurt is is heel bijzonder want er is hier niet veel qua engineers werk. Het meeste is in Brisbane of een stuk verder naar het noorden, zoals Mackay of Gladstone.
Stefan heeft er heel lang achteraan gelopen want continue zei Michael (de baas) dat ie zou bellen en dan deed ie dat weer niet. En als ie zei dat ie vrijdag of maandag zou bellen dan belde hij donderdag de week erna pas. Het is heel lastig om dan te bepalen of je zelf moet bellen of dat je dan te opdringerig bent. In Nederland is het zo dat als je een afspraak maakt dat ie over het algemeen gewoon nagekomen wordt, helemaal als het over werk gaat. Hier is het allemaal veel relaxer en vooral in Queensland heerst er een instelling van: “Wat vandaag niet gebeurt komt morgen wel, en anders volgende week!” Maar gelukkig is het allemaal goed gekomen en kan Stefan morgen aan de slag. Het is voorlopig alleen voor een groot project wat loopt tot ongeveer juli of augustus en daarna is het even aankijken of de economie genoeg aangetrokken en of er genoeg werk is voor 2 engineers. Voor de crisis hadden ze altijd 2 engineers maar ze hebben er 1 moeten ontslaan een jaar geleden vanwege het gebrek aan werk. Michael zei dat hij inmiddels wel weer een vooruitgang zag in het aantal opdrachten voor zijn bedrijf dus dat er wel een kans was dat Stefan zou kunnen blijven. De eerste week moet Stefan nog ff een aantal andere opdrachtjes uitvoeren want er moet eerst nog een computer gekocht worden voor Stefan aan het grote project kan gaan werken. Haha zo werkt t hier dus, ff een nieuwe computer kopen…
Maar we zijn vanaf morgen dus allebei aan het werk. Stefan voor 38 uur en ik voor 22 (voorlopig, hopelijk snel meer!)

Verder begint het weer, weer een beetje op te knappen. Er valt nog wel eens een buitje maar het is gelukkig niet meer non stop aan het regenen. Afgelopen week waren we in afwachting van cycloon Ului die vanaf Vanuata richting queensland kwam. De cycloon had een windsnelheid van 290 km per uur! Die kom je dus niet graag tegen op het strand! Het was onduidelijk waar ie aan land zou komen dus heel de queensland kust werd goed in de gaten gehouden. Vanmorgen kwam ie aan land, gelukkig voor ons kwam ie niet bij ons aan land maar een stuk noordelijker, bij Arlie Beach. Alle mensen zijn een paar dagen geleden van de Whitsunday Islands geëvacueerd en dat was dus maar goed ook!
Ik heb nog niet zo heel veel op het nieuws gezien over de gevolgen maar ik weet wel dat er 60.000 huizen zonder stroom zitten als gevolg. Ik denk dat het in Nederland ook wel op het nieuws komt.

Natuurlijk missen we jullie in Nederland nog steeds en het was dan ook helemaal geweldig toen Daine (Zus van Zatte Hennie Roy) hier in Brisbane aankwam en een foto en een aantal briefjes van de Zatte Hennies aan ons gaf. Wat een goed gevoel om te weten dat we nog steeds gemist worden in de groep!! Wij missen jullie ook heel erg.

Verder heb ik nog een leuk nieuwtje maar dat ga ik even in een apart berichtje vertellen…

Liefs Marijn

Sunshine coast???? Raincoast bedoel je!

2010-03-03T20:00:00.004+10:00

Hey lieve allemaal,

Als je dacht dat Australie het land van de zon is heb je het mis. We zitten nu zo'n beetje aan het eind van het natte zeisoen en het is in Australie nog nooit zo nat geweest. In het binnenland zijn dorpen als Charleville onder watergelopen doordat er in 1 dag meer is gevallen dan het jaarlijkse gemiddelde. Ook hier aan de kust is het flink nat en zijn veel floodways ook daadwerkelijk ondergelopen.

Als je in de zomer langs die borden "floodways, indicators show depth" rijdt denk je echt van tsja het moet wel heel veel regenen wil deze weg onderlopen. En dat moet het inderdaad ook!

We zijn vandaag nog even naar een waterval met "swimming hole" geweest waar we een maandje geleden ook zijn geweest. Dat was nu een wild water rivier waar de efteling jaloers op kan zijn! Hieronder ff wat plaatjes, en zoals altijd op onze http://picasaweb.google.com/marijnenstefan Picasa site zijn nog meer foto's te vinden.

Inderdaad, er stroomt wat water over deze weg..

En deze weg was ook in een rivier verranderd. Dat zou je in de zomer nooit kunnen indenken, zoveel water!

En nog even een foto van de Queensland Champions!

Goud voor Stefan!!!

2010-02-25T19:04:00.000+10:00

Jawel, Stefan heeft afgelopen weekend een gouden medaille in de wacht gesleept.

Ok het is geen olympische medaille maar Stefan is met zijn team wel 1e geworden op de Queensland kampioenschappen.
Afgelopen zaterdag werden we om 3:45 AM opgehaald om naar de bus te gaan die ons naar Toowoomba zou brengen. Nou ja, ons… in de bus mochten alleen de spelers dus ik mocht bij de moeders in de auto. Naast de moeders auto had Max zijn koelbox met drank gezet en was er ontzettend over aan het opscheppen dat ie alcohol bij zich had… Wat alleen niet zo slim was van Max was dat ie toen ze de bus in gingen vergat om zijn koelbox ook in de bus te zetten. Wij besloten de koelbox in onze auto te zetten en niks tegen Max te zeggen tot ie er zelf achter zou komen…Tegen 7 AM waren we in Toowoomba en om half 8 had Stefan zijn 1e wedstrijd al. Van de 4 wedstrijden die ze die dag hadden werden er 3 ruim gewonnen en de andere werd net verloren met 6-7.
Na de 1e wedstrijd kwam Max erachter dat zijn koelbox niet mee was gekomen met de bus en brak de paniek uit. De alcohol die hij kwijt was, was namelijk wel $60 dollar waard. Dat was van groter belang dan het feit het niet zijn koelbox was maar die van een vriend. Om m nog meer op te jutten hadden we gezegd dat we de koelbox wel hadden zien staan maar dat we dachten dat ie bij de auto die naast ons stond op de parkeerplaats hoorde dus dat we m hadden laten staan. Max flipte m! We gaven m de tip om de winkel (Beefy’s Pies) te bellen waar we voor geparkeerd hadden die morgen. Omdat ie dat nummer natuurlijk niet had moest ie eerst de telefoon centrale bellen…De telefoniste kon het nummer echter niet vinden en dus vroeg Max hoe ze Beefy’s gespeld had en hij zei er gelijk achteraan: It’s B E E F Y ‘ S! Hij werd helemaal gek! Uiteindelijk had ze t nummer gevonden en kon Max de Beefy’s bellen. Ondertussen lagen wij helemaal in een deuk. Hij vroeg de mevrouw om buiten op de parkeerplaats te gaan kijken maar daar stond natuurlijk geen koelbox meer… Nog steeds zeiden we niks tegen Max, we wilden m nog even in zijn sop gaar laten koken…. En koken deed ie! Uiteindelijk is ie bij zijn teamgenoten geld gaan lenen om nieuwe alcohol te gaan kopen. Maar…zo ver hebben we het natuurlijk niet laten komen. Uiteindelijk hebben we verteld dat wij zijn koelbox mee hebben genomen. Max was helemaal happy dat ie zijn alcohol terug had en we hadden het ook nog gekoeld voor m dus wat kon ie nog meer wensen?? Hij vond wel dat de moeders slechte moeders waren om een kind zo in de stress te laten zitten!!! Haha!

Na de wedstrijden werden we weer naar het caravanpark gebracht waar we die nacht sliepen en daar hadden we een BBQ met zijn allen. Die avond werd een van de spelers 18 dus dat werd gevierd met taart en een kadootje van zijn teamgenoten(niet Stefans teamgenoot). Hij kreeg een kroontje op zijn hoofd en een mooie roze fluffy etui met daarin condooms en glijmiddel. Man man wat een heisa! Een aantal “moeders” sloegen hun hand voor de mond omdat ze helemaal geshockeerd waren en vonden dat ze dit niet konden maken vanwege de 12 jarigen die ook op de bbq waren… Haha, ze zijn hier heel strikt met de leeftijdsgrenzen. Ook wat de uitgaansleeftijd en alcohol betreft. De jarige ging die avond voor het eerst uit en kreeg van iedereen een drankje omdat het de eerste avond was dat hij mocht drinken. Of dit ook de eerste keer was dat ie alcohol dronk dat durf ik niet te zeggen maar we zijn er wel achter dat ze hier een stuk strenger zijn. Wat ik trouwens ook nog hoorde is dat je hier in Australie geen kinderen onder de 12 jaar alleen thuis mag laten. Als je dat wel doet loop je de kans om gearresteerd te worden, en je mag ook geen jongeren onder de 16 alleen in de auto laten zitten.
Soms krijg je hier echt het gevoel dat de mensen hier niet zo snugger zijn. Er zijn zoveel regels waar wij van zeggen dat het hele logische dingen zijn die iedereen zelf kan bedenken, maar hier moet t allemaal wettelijk vastgelegd worden. Waarschijnlijk ook omdat je hier snel aangeklaagd wordt als er iets mis gaat en iedereen zich daarvoor wilt indekken. Een voorbeeldje hiervan hoorde we laatst bij Tony en Annemarie in Pomona. Toen zij daar net woonde in hun nieuwe huis zaten er dagelijks kinderen op de stoep met de vraag of ze bij hun in het zwembad mochten springen. Op zich zou dat geen probleem zijn en is het leuk om die kinderen een keer een plezier te doen. Maar…je moet er heel goed over nadenken voor je dat doet want als er iets gebeurt met die kinderen in JOUW zwembad dan ben jij de verantwoordelijke. Dan hoeft het nog niet eens om een verdrinking te gaan, maar iets kleins als een blauwe plek door uitglijden aan de rand van het zwembad kan je al een flinke claim bezorgen.
Hoe graag je een ander ook een plezier wilt doen, denk er maar heel goed over na voor je dat doet!

Maar ik had t over het waterpolo toernooi… Na de bbq was het voor een aantal al tijd om naar bed te gaan. We waren natuurlijk al heel vroeg opgestaan en er was fanatiek gespeeld tijdens de wedstrijden dus de jongste lagen er al rond 9 uur in. De ouderen gingen tegen die tijd naar de kroeg in het dorp en alles wat daar tussen zat was aan het spoken op het caravanpark…meisjes naar de jongens cabins en andersom. Haha, het was net een schoolkamp! Steef, Aaron en ik zaten in de cabin bij Peta, Nicky en Ann-Marie(de “moeders”). Dat was de feestcabin was er ’s morgens om 4 uur al gezegd voordat we wegreden naar Toowoomba. Ik twijfelde een beetje toen ik t hoorde maar idd het was de feestcabin! Peta zat op de praatstoel en met d’r dronken hoofd heeft ze de hele avond doorgekletst. Soms kwam ze zelf niet meer uit dr woorden en dat maakte het alleen nog maar grappiger. Aan het eind van de avond besloten Aaron en ik dat we op alle telefoons die we in de cabin konden vinden de wekker zouden zetten. Hij zette zijn moeders telefoon op 3:00 AM en ik zette de andere op 3:15 en legde die onder de tafel op de stoel.

De volgende ochtend moesten we weer vroeg op. Er was nog een poule wedstrijd ’s morgens vroeg die ruim gewonnen werd en ’s middags waren alle finales. Uiteindelijk heeft de Sunshine Coast Waterpolo Club flink wat medailles in de wacht gesleept. Goud voor dames A en B en goud voor de heren A, zilver voor de heren B en brons voor de jongens.
Na de prijsuitreiking en het noemen van de genomineerde voor het Queensland Waterpolo Team was het tijd om weer naar huis te gaan, we hadden immers nog een ritje van 3 uur voor de boeg…
De moeders hadden me trouwens nog verteld dat er die nacht een wekker af gegaan was om 3:15 in hun huisje en dat ze Max ervan verdachten om hen terug te pakken vanwege het koelbox incident…Toen ik zei: I know who did it…keken ze me verbaasd aan en toen ik zei: Aaron and I have done it! kreeg ik vanalles om mn oren in de trant van: You bitch! Gelukkig konden ze er wel om lachen! Het alarm wat Aaron had gezegd was niet afgegaan dus gelukkig voor hen zijn ze maar een keer wakker gemaakt die nacht!

Zondagavond restte ons nog maar een taak, en dat was…vroeg naar bed gaan!!! (En jawel ook die taak hebben we volbracht!)

Tot de volgende keer weer,

Groetjes Marijn en Stefan

Stradbroke Island

2010-02-17T22:58:00.000+10:00

Zoals in het vorige bericht gezegd hadden we dus weer een roadtrip gepland.

We zijn weer naar een eiland in de buurt gegaan. North Stradbroke Island wel te verstaan. Dit ligt ten oosten van Brisbane en heeft vaste bewoning , wat vakantie resorts, asfalt wegen maar ook wegen voor de 4x4 fanaat.
We zijn daar dus lekker naar toe gegaan en waren net op tijd bij de veerboot. Dus overtocht betalen en snel achter in de rij aansluiten. Op de boot hebben we ook nog even een permit gekocht zodat we met onze auto op het strand mochten rijden. We wilden namelijk net zoals op Fraser Island en Rainbow beach op het strand kamperen. Echter mag je op dit eiland een uur voor en na hoog tij absoluut niet op het strand rijden . Dus voor de eerste nacht waren we precies rond hoog tij op het eiland en zijn we naar een gewone camping gereden. De receptie was al dicht dus hebben we maar gewoon ons tentje opgezet. Maar doordat we hier op de camping “moesten” kamperen hebben we toch iets heel moois meegemaakt. We liepen samen de steiger op die daar vlak bij de camping was. Veel vissers gaan daar vissen want het licht trekt ’s avonds voor vissen aan. Marijn zag iets door het water heen flitsen en Stefan dacht dat het een Dugong was. Dat is een zee koe zeg maar, net zo een zoals bij Burgers Bush in Arnhem. Er schijnen zo’n 600 van die beesten in de baai te zwemmen dus dat had er best een kunnen zijn. Maar toen we nog eens goed keken was het een dolfijn. En even later kwam er nog een om even een makkelijk avondmaaltje te komen vangen. Toen een van de mensen die op de stijger stond met zijn hand door het water heen ging kwam de dolfijn ook daar even kijken. Een dolfijn kwam zelfs zo dichtbij dat ie gewoon aangeraakt kon worden. Helaas hadden we ons fototoestel niet bij maar normaal gesproken maak je dit alleen mee bij Seaworld of het dolfinarium.
Hierna dus lekker naar bed gegaan en de ochtend erna even de camping betaald en het strand op gegaan met de auto. Na een stukje door het zand gecrossed te hebben zijn we een kopje koffie gaan halen bij Point Lookout. Ze zetten hier trouwens af en toe zulke sterke koffie dat je er een dag op kan teren. Na deze flinke cafeïne boost konden we wel een wandeling langs de North Gorge maken. De Gorge ligt bij Point Look out en hier komen de bultrug walvissen lans als ze aan het migreren zijn. Helaas is het nu niet hun seizoen dus die walvissen gingen we niet zien. Wel hebben we veel (echt heel veel) dolfijnen gezien. Ook kwamen er nog wat manta rays voorbij zweven en van 35 meter boven de zee kan je dat allemaal mooi bekijken. En zo nu en dan kwam er ook nog eens een schildpad met zijn kopje boven water.
Uiteindelijk word het hier ook gewoon weer avond en voor het hoog water was zijn we naar een plekje voor onze tent gaan zoeken en hebben we weer lekker in de duinen van de muggen kunnen genieten. We hebben dan wel eens waar lotion met 50% deet opgesmeerd maar toch hebben ze ons aardig lek geprikt.

De dag erna zijn we onze auto maar weer eens flink vies wezen maken op de fishermans raod en de creek road. Door de regen van de laatste weken waren de wegen voornamelijk modderbanen en waren er plassen op de weg waar een varken van droomt! En omdat onze auto ook denkt dat ie een varken is ging ie midden door de plassen heen! Met dergelijke wegen kom je nog eens echt in de natuur. Zo sta je oog in oog met wat kangoeroes of je staat boven op de berg met een geweldig uitzicht. Maar helaas is een zondag de laatste dag van het weekend en moesten we weer terug richting de ferry. We reden rustig aan terug en kwamen onderweg een stelletje loempia vouwers tegen. Deze liepen met 1 fiets aan de hand. Lekke band dus. Zei zwaaien en om ff te vragen wat er was zijn we maar even gestopt. Ze moesten over een half uur bij de ferry zijn en vroegen of wij ze konden helpen. Dus hebben wij onze kampeerspullen ff netjes geordend, fiets er bovenop en dat stelletje op de achterbank mee genomen. Ze kwamen uit Zuid Korea dus Guus Hiddink kenden ze wel. Ze hadden 1 fiets want hij zei dat hij de Zuid Koreaanse kampioen Cross country was en iedere dag een uur trainde. Zijn vriendin ging dan op achterop zitten en zo was de training wat zwaarder.
Stefan vroeg zich later wel af waarom een kampioen dan niet een bandenplak setje bij zich had. Tsja, hij heeft daar natuurlijk zijn mensen voor.
Die twee waren iig op tijd voor hun ferry en wij konden nog even naar Brown Lake. We hadden namelijk 3 uur later de ferry. Brown Lake, De naam zegt het al het water in dit meer is thee bruin. De Tea-tree bomen die om dit meer staan laten hun blaadjes in het water vallen en dit werkt net als het zetten van thee. Schijnbaar is dit water nog gezond voor je huid ook dus hebben we er even een uurtje in liggen dobberen. Hierna was het weer tijd om naar de ferry te gaan en gingen we weer op naar huis.

Werk?

2010-02-17T22:56:00.000+10:00

Hallo allemaal,

Hier weer een berichtje vanaf de sunshine coast.
We zijn de laatste tijd druk bezig geweest met onze banenjacht.
Zoals Stefan in het vorige berichtje al liet weten duurde zijn eerste baan als engineer hier niet zo lang als gehoopt maar inmiddels zijn we daar ook wel weer overheen. Het blijft natuurlijk jammer maar helaas hebben we niet alles zelf in de hand.
Vorige week zijn we met onze CV’s onder de arm de uitzendbureaus hier in de omgeving af gegaan en daar heb ik (waarschijnlijk, het is nog niet helemaal rond..) een baan gevonden. We gingen naar een uitzendbureau wat gespecialiseerd was in kinderopvang. Op dat adres aangekomen was er echter niet veel te zien aan de buitenkant dat t een uitzendbureau was. Toch maar naar binnen gegaan en gevraagd of we op de juiste plek waren. De receptioniste zei dat het uitzendbureau er niet meer zat, al een half jaar niet!! Ze vroeg me naar wat voor soort werk ik opzoek was en toen ik uitlegde dat ik iets in de kinderopvang zocht zei ze dat ze dan wel geen uitzendbureau was maar dat ze me misschien wel aan werk kon helpen. Ze was zelf namelijk op zoek naar een nanny voor 16 uur in de week voor haar 2 zoontjes van 1 en 3 jaar. Ik ben nu in onderhandeling over een uurloon dus ik heb er vertrouwen in dat t goed komt. Of laat ik het anders zeggen…ik hoop dat t goed komt. Ik mis het werken met kinderen namelijk heel erg en dit zou perfect zijn. Ze wonen in Buderim dus dat is vlakbij waar wij nu wonen.
Stefan is gisteren bij een bedrijf in Palmwoods geweest voor een gesprekje. Ze hadden geen vacature maar Stefan heeft ze toch gebeld met de vraag of ze werk voor m hadden. Hij mocht langskomen en dan zouden ze wel even kijken wat er geregeld kon worden. Het bedrijf had een groot project in de pijplijn zitten en als ze dat zouden krijgen dan konden ze Stefan wel gebruiken. Het zou dan wel om een tijdelijk contract gaan. Maar ja je weet natuurlijk nooit hoe een koe een haas vangt! Ik ben ook niet aan mn waarschijnlijke baan als nanny gekomen via de officiële weg. Stefan hoort volgende week of hij mag komen.
Om toch wat geld in het laadje te krijgen zijn we afgelopen donderdag gember gaan plukken op een boerderij in Yandina. Vol goede moed zijn we om 4 uur opgestaan om voor sunrise op t veld tussen de gember te staan. Nou, ik kan je zeggen dat je dat echt niet voor je lol doet!! We kregen per gevulde bin(krat) $100 betaald. Wij dachten makkelijk geld te verdienen met simpel werk. 3 bins per dag met zijn 2en leek ons een mooi streven… Maar dat bleek te hoog gegrepen, veeeel te hoog gegrepen zelfs. We moesten zelf de planten uit de grond trekken en dan de wortels (de gember dus)er af breken en die wortels moesten in de bin. De bin was 1,2 m3 en het duurde van 5 uur ’s morgens tot 1 uur ’s middags om m te vullen!!!! Met zijn 2en!!! We hebben doorgewerkt tot 2 uur om de volgende bin alvast een klein beetje te vullen maar toen was t wel genoeg voor die dag.
We zijn naar huis gegaan en waren helemaal kapot en vies! We waren van top tot teen oranje van het vieze zand waar de gember in groeit. Nadat we gedoucht en uitgeput op de bank zaten konden we ons er niet meer toe zetten om naar de waterpolo training/ zwemmen te gaan. Na het eten zijn we ons bed ingedoken voor een goede nachtrust. Maar voor de oogjes dicht gingen hebben we de wekker weer gezet op half 5.
Vrijdag hebben we de 2e bin afgemaakt en om 11 uur waren we daarmee klaar. We waren idd wel sneller geworden dan de dag ervoor, maar mijn hemel zeg!! Dit was het ons toch echt niet waard om $200 te verdienen. We zijn dus niet meer aan een 3e bin begonnen maar hebben ons afgemeld en gevraagd of we ons geld konden krijgen. Helaas konden we de cheque pas om 2 uur ophalen dus zijn we eerst maar naar huis gegaan om te douchen en om onze spullen te pakken voor de roadtrip die we gepland hadden voor dat weekend.
Met een volgeladen auto reden we die middag weer naar de boerderij om de cheque op te halen. Tot onze verbazing en teleurstelling was het echter maar $174 dollar wat we betaald kregen omdat er nog belasting af moest. Omgerekend hadden we dus een uurloon gekregen $6,20 (3,92 euro)…Niet echt de moeite waard om nog naar terug te gaan, zeker niet omdat het ook nog een half uur rijden was en dat ons loon dus op ging aan benzine…Haha!

Toos en Koos werkeloos

2010-02-04T23:00:00.001+10:00

BANKROET!!!!!

Tsja das even een inkomertje he!!
Gisteren heb ik mijn eerste werkdag gehad. Ff een standaard introtje over veiligheid enzo en daarna al aan een leuk projectje begonnen. Vandaag moet goede moed vroeg opgestaan en lekker verder gegaan aan mijn project. Tussendoor ff wat gemaild naar wat mensen dat ik een leuke nieuwe werkplek heb en er veel zin in heb om flink aan het werk te zijn.

Na de lunch moesten we ff allemaal bij de chef op het kantoor komen. De chef zat er verslagen bij en kwam nauwelijks uit zijn woorden. Dus de stropdas mensen namen het van hem over. Dat waren dus de Curators. En als die in je kantoor staan is het dus niet goed. Op een of andere manier trok de bank zich terug uit de organisatie (ofzoiets) en komt het er op neer dat er geen geld meer is. Alle projecten van langere termijn worden stilgelegd. Dus geen Engineering meer en vanaf vanmiddag hoeft er voorlopig niemand meer te komen werken. Ook krijgt niemand meer betaald vanaf afgelopen dinsdag.
Treft dat ff dat ik woensdag ben begonnen en dus NIETS vergoed krijg.

Kortom: Ik ben weer werkeloos.

Hoe kan een bedrijf zo blind zijn? ze hadden immers nog een meer vacatures... tsja, uiteindelijk heb ik wel 2 (TWEE!) dagen australische werkervaring voor op m'n CV. Daar zal ik het dan maar weer mee moeten doen.

En owja, een collega van mij wil mijn referentie zijn als het om 3D tekenen gaat. Zijn zeggen had hij er veel vertrouwen in dat we een goed team hadden kunnen worden.

Nu maar weer naar bed en morgen weer op zoek naar een nieuwe baan....
Als iemand nog een leuke vacature weet: ik houd me aanbevolen!

Yeeaaahhh!

2010-01-23T13:03:00.003+10:00

Stefan is gisteren gebeld door Master Engenering Contracters met de vraag of hij akkoord gaat met een maand proeftijd... Natuurlijk gaat hij hiermee akkoord!

Maandag bellen ze met de laatste gegevens over wanneer hij moet beginnen enz.

Yes yes yes!

Op de hoogte..

2010-01-19T20:51:00.006+10:00

Hoi allemaal,

er zijn weer een aantal dingen gaande in ons leventje in Australie en daar wil ik jullie natuurlijk wel van op de hoogte houden.

* Vandaag heeft Stefan zijn tweede waterpolo training weer gehad na de zomerstop. Leuk nieuwtje is dat de voorzitter van de wp gevraagd heeft of Stefan mee wil spelen in het A team op een toernooi in Toowoomba op 19,20 en 21 februari. Het is een toernooi waar heel Qld aan mee doet.

* De taxfilenumbers zijn binnen!!! En dus kon Stefan eindelijk beginnen met solliciteren. Maandag heeft hij bij een bedrijf in Gympie zijn brief persoonlijk overhandigd aan managing director. Na een kort gesprekje beloofde de man om dinsdag of woensdag terug te bellen. Gelukkig heeft ie dat ook gedaan op woensdag en.....Yes!!! Stefan mag komen voor een sollicitatie gesprek. Donderdagochtend om 11 uur stond ie weer op de stoep bij Master Enginering Contracters. Het gesprek ging goed en nu wachten we op de uitslag....hopenlijk bellen ze vandaag nog en anders hopenlijk maandag!

* Ik heb een nieuwe hobby... Ik ben groente en fruit aan het groeien op ons balkonnetje. Inmiddels heb ik spinazie, sla, komkommer, paprika, wortels, watermeloen en aardbeien gezaaid en zijn we benieuwd wat er allemaal opkomt.

De komkommer had ik als eerste gezaaid en omdat er bij ons op het balkon alleen 's morgens zon is had ik aan het begin van de middag het bakje met met de komkommerzaadjes in het trappenhuis voor het raam gezet, daar staat de zon namelijk 's middags. Vandaag sprak ik de buurvrouw en die vroeg me of dat bakje van mij was...Eeuhm ja! Ze vroeg of ik er wiet in aan het planten was...hahaha! Ik zei dat we dan wel Nederlands mogen zijn maar dat we geen wiet kweekte. Waarop zij zei: Ik dacht al, die zijn goed aan het inburgeren! Haha, er wordt hier dus ook genoeg gerookt. Maar even voor de duidelijkheid: Niet door ons!

* En als laatste...we zijn afgelopen weekend weer op pad geweest met onze 4x4.

Net voor de kerst zijn we naar fraser island geweest, een gedeelte van het Great Sandy National Park. Afgelopen weekend hebben we het andere gedeelte van het GSNP bekeken, dit gedeelte heet Cooloola Section. Wauw zeg! Ook al zo'n mooi stukje australie. In Tewantin zijn we op de ferry gegaan die ons naar het National Park bracht. Ik kan nu een heel lang verhaal gaan schrijven over hoe het daar was maar ik zou zeggen bekijk de foto's en je weet genoeg! Haha.

Nou dat was t weer even voor nu, zodra we iets weten over Stefan zn werk laten we het natuurlijk ook weer aan jullie weten. Nu gaan we naar het strand want het is hier alweer 32 graden...

Liefs Marijn

Hij is op me gevallen!

2010-01-14T11:20:00.005+10:00

Dat Stefan bijna 6 jaar geleden op me gevallen is dat weten jullie allemaal wel.
Maar gisteren is ie weer op me gevallen! Op de bodem van de zee om precies te zijn.

We waren op t strand van Mooloolaba. De zee heeft daar best hele hoge golven en dat is helemaal te gek volgens Stefan. Ik zelf denk daar iets anders over...Ten eerste wil ik geen water in mn ogen krijgen(ik denk dat dat nog een overblijfsel is van toen ik nog lenzen had), en dat is vrij lastig als de golven over je heen slaan. Ten tweede wil ik graag zelf de controle hebben over welke kant ik op ga, en ook dat valt niet mee als je door een hoge golf wordt meegesleurd. Daar komt nog bij dat we niet de enige in de zee zijn en door de golven niet altijd even veel controle hebben over wat er gebeurt...

Meestal nemen we onze bodyboards mee het water in, en laten we ons zo richting het strand boarden op een golf. Meestal gaat dat goed, een enkele keer donder je van je board af, blijft het touwtje van het board achter je vingers haken waardoor je een stukje vel mist maar ach dat hoort allemaal bij de sport en dat is nog wel te overleven.

Gisteren waren de golven echter heeeeel erg hoog en besloten we ons bodyboard niet mee te nemen. In plaats daarvan nam ik een bal mee zodat ik toch iets had om een beetje te blijven drijven als ik niet meer kon staan in de zee. Als je eenmaal door de branding heen bent dan kun je namelijk lekker op de golven dobberen zonder dat de golf over je heen slaat. De ellende is alleen dat je door de golven richting het strand terug drijft en daardoor weer aan de verkeerde kant van de branding komt. Toen we voor de zoveelste keer weer door de branding heen wilde gaan kwam er een reuze golf op ons af. We moesten heel snel een keuze maken, eronder door duiken of springen en hopen dat je niet te ver mee terug gesleurd zou worden. Ik weet niet eens meer welke keuze ik maakte op dat moment maar wat er gebeurde is dat ik door de golf onder water werd getrokken. Uit schrik klemde ik de bal heel hard vast, en dat is iets wat ik beter niet had kunnen doen...De golf trok me dus mee en smakte me op de bodem van de zee met mn hoofd op de grond. Au dat deed zeer, maar het enige wat ik op dat moment dacht was, naar boven en lucht happen. Toen ik mn hoofd net van de bodem had werd ik echter weer met volle vaard terug op de bodem geduwd omdat er iets bovenop me landde. Dat iets was Stefan die ook door de golf ondersteboven werd gegooid.
Toen we allebei weer boven waren(ik alleen met mn hoofd omdat mn bikini aan alle kanten scheef getrokken was door de golf...volgende keer toch maar weer mn surf shirtje aan) keken we eerst waar de ander was en verrassend genoeg waren we vlak bij elkaar. Stefan keek nog eens rond of er nog iemand boven water kwam of in de buurt was want, zei hij, ik viel bovenop iets of iemand....eeuhm nou ik weet wel waar jij op gevallen bent! Op mij!
We zijn maar even naar de handdoeken gegaan om bij te komen van de schrik. Een half uurtje later hadden we het echter alweer zo warm dat we toch weer het water in zijn gegaan. En ja ook de bal ging weer mee, alleen had ik me wel voorgenomen om die de volgende keer dat ik door een golf meegesleurd zou worden gewoon los te laten. De golven waren nu gelukkig iets minder hoog en we hebben lekker gedobberd. Totdat ongeveer 2 meter bij ons vandaan een jongen een schreeuw gaf dat ie gestoken was door een blue bottle (dat is een kwal met een heel pijnlijke beet). Toen was de zwem pret voor mij toch echt afgelopen voor die dag!

Volgende keer toch maar naar het zwembad???

Groetjes Marijn

2010-01-14T11:17:00.000+10:00

Klik……..

Daar sta je dan. Deur op slot. Geen sleutel op zak. Geen buren of familie waar je een reservesleutel kan halen.

Oeps! En nu??

We kunnen de auto onder t balkon parkeren, er op klimmen en dan proberen om op het balkon te klimmen en via de balkondeur, waarvan we dachten dat die niet op slot was, binnen te komen. Goed idee….maar niet haalbaar. Het balkon is te hoog, zelfs Stefan kan er niet bij als ie boven op de auto zou staan.

En nu?

Er zal niks anders opzitten dan met de staart tussen de pootjes naar de makelaar te gaan om te vragen of ze een reservesleutel hebben voor ons.

Gelukkig hadden ze die en konden we ons eigen huisje weer in. Inmiddels hebben we een andere oplossing gevonden voor onze reservesleutel. Wat die oplossing is ga ik natuurlijk niet op de site zetten want dan kan straks iedereen ons huisje in…

Groetjes Stefan en Marijn

Oud en Nieuw

2010-01-02T12:22:00.002+10:00

31 december 2009, op t strand, in de zon.

Een andere oud en nieuw dan we gewend zijn. We hebben het natuurlijk al eens eerder meegemaakt toen we door Australie aan het reizen waren maar toch. Het blijft een vreemd iets om kerst en oud en nieuw te vieren in de zon. Dit jaar hebben we sowieso weinig kerst en oud en nieuw gevoelens gehad. Kerst is een feest wat we altijd met familie gevierd hebben. De ene kerstdag bij de ene familie en de andere kerstdag bij de andere familie. Met oud en nieuw net zo, het ene jaar bij mijn ouders en het andere jaar bij Steef zijn ouders. En nu?? Nu waren we samen. Met kerst was Arda erbij en dat was super! Toch nog familie bij ons aan de andere kant van de aardbol. Maar met oud en nieuw waren we met zijn tweetjes. Overdag zijn we lekker thuis gebleven. Beetje relaxen en ons mentaal voorbereiden op het enorme feest van die avond. Om 6 uur waren we niet meer te houden en besloten we naar Moololaba te gaan. Fietsen in de start positie, helm op en….go! Na 10 minuutjes kwamen we aan het enorme feestgedruis….eeeuhm niet dus! Het was nog vrij rustig op de esplanade in Mooloolaba. Wel waren er een aantal straatartiesten en 2 grote podiums waar optredens plaats vonden. Wat trouwens ook wel heel bizar was, was dat t een drugs en alcohol vrij feest was. Drugs, ok dat snappen we, maar je mag toch wel een biertje of een wijntje drinken op t strand?? Nee dus. Er was maar 1 mogelijkheid om alcohol te nuttigen en dat was op t terras, waar het natuurlijk hartstikke druk was! Het was ook absoluut geen optie om stiekem toch alcohol te drinken op t strand want dan werd je meteen in de kraag gevat door de politie. De politie was dan ook duidelijk aanwezig. Het was ook wel nodig want er waren de nodige vechtpartijtjes tussen wat aangeschoten jongeren.
Om half 9 was het kinder vuurwerk, een soort van generale repetitie voor het vuurwerk van 12 uur zeg maar. Dit vuurwerk was hartstikke mooi. Zo zouden ze het in nederland ook moeten doen ipv al dat individuele geknal overal en nergens!
Na dit vuurwerk hebben we nog even op het terras gezeten en wat bij de optredens gekeken. Om half 12 zijn we een plekje gaan zoeken op t strand zodat we goed zicht hadden op t grote vuurwerk. Het was aardig vol op t strand. Iedereen zat continue op zn horloge te kijken hoe laat het was en wij vroegen ons af wanneer ze zouden beginnen met aftellen...Nou dat deden ze dus niet! Om 12 uur gingen de lampen uit (er stonden grote bouwlampen op t strand, sfeerverlichting!) en begon het te knallen. Het vuurwerk was weer super mooi, het leek op t kinder vuurwerk maar dan nog een schepje er boven op.
Na het vuurwerk was het gauw uit met de pret. Iedereen pakte zijn spullen op en verliet het feestgedruis... In nederland begint het dan pas, gezellig naar de stad, de kroeg in... Maar nee hier niet. Wij sloten ons aan bij de menigte en liepen ook naar onze fiets. Onderweg en thuis hebben we nog de nodige telefoontjes vanuit nederland gehad. Om 1 uur zijn we maar gaan slapen, best vreemd om op nieuwjaarsdag al zo vroeg naar bed te gaan. Maar we hadden de wekker om kwart voor 9 gezet om de familie in nederland te bellen want om 9 uur 's morgens onze tijd was het bij jullie 12 uur 'snachts. Nadat we dus wederom contact gehad hadden met nederland deden wij nog even de oogjes dicht.....

Groetjes Marijn en Stefan

P.S. Wij hebben dit jaar een nieuwjaarsduik gedaan. Jullie ook?? :D

The Whitsundays

2010-01-02T12:20:00.002+10:00

Op 24 december 2009 moesten we ons om 11 uur melden bij de haven en om half 12 zouden we aan boord gaan, dit werd uiteindelijk half 1 maar dat mocht de pret niet drukken. Aan boord kregen we een verhaaltje over safety en daarna konden we lekker op t dek relaxen. In groepjes van 6 werden we naar beneden geroepen voor de bed indeling. Er waren alleen maar 2-persoons bedden dus er moest gedeeld worden. Arda was bij Stefan ingedeeld, maar ze was zo lief om haar plekje af te staan aan mij! Arda werd toen samen met een Zwitsers meisje ingedeeld.
Toen iedereen een plekje had was het tijd voor een beetje actie. We waren op een mooi plekje aangekomen waar we konden snorkelen. Hup allemaal de stingersuits aan, snorkel spullen pakken en het water in. De letterlijke vertaling van stingersuits is kwallenpakken en jawel je raadt t al, die pakken beschermen je tegen de kwallen. Er zaten er genoeg dus dat was geen overbodige luxe!
Onder water was er een heleboel moois te zien. We hadden brood mee gekregen om de vissen te voeren en die kwamen dus ook heel dicht in de buurt. Het is zo bijzonder om te zien hoeveel verschillende vissen er zijn, en wat een prachtige kleuren ze hebben. Ook het koraal was heel mooi.
Na het snorkelen hebben we weer lekker gerelaxed aan boord en werden we door onze kokkin voorzien van de nodige lekker hapjes, zoals reepjes bleekselderij(daar zijn ze gek op hier!), wortel, kaas en toastjes. Rond een uur of 8 was het tijd voor ons dinner met een lekker drankje. En daarna…..slapen op t dek! Haha wouw! Dat was echt leuk. Met zijn allen de matrassen en slaapspullen naar boven halen en gezellig keten op t dek. Uiteindelijk ben ik onder de sterren in slaap gevallen en is Stefan toch maar binnen gaan slapen omdat hij t te koud vond buiten.
De volgende ochtend was ik al vroeg wakker, het zonnetje scheen en er liepen al mensen rond mijn bedje, dus lekker rustig uitslapen was er niet bij. Toen ik opstond waren we alweer aan het varen naar een mooie snorkel plek. Na het ontbijt dus weer de stingersuits aan en hup het water in. Het was weer geweldig, maar ook hier kwam weer een eind aan. Het volgende punt op t programma was de Whitehaven Beach lookout. En als ik jullie 1 tip mag geven…doe je schoenen aan als je daarnaar toe gaat! Volgens onze schipper was t niet nodig dus gingen heel veel mensen op hun blote voeten naar boven…auw auw auw…de blaren stonden zowat op onze voeten van de gloeiend hete grond. We hebben dus zoveel mogelijk in de schaduw gestaan en zo gauw als het kon zijn we het water weer in gedaan…hmmm je moet dus niet alles geloven wat de schipper zegt!
Na de lookout zijn we door gevaren naar Whitehaven Beach zelf waar we lekker gezwommen hebben en waar we ook gelunched hebben. Het water was super blauw en het zand was super wit en de zon…de zon is daar zo verraderlijk! Ik ben daar totaal geroosterd! Zelfs mijn lippen waren verbrand, en dat is echt geen pretje. Lachen en eten zijn een hele opgave met verbrande lippen. Eenmaal aan boord heb ik me maar goed ingesmeerd met aftersun en heb ik de rest van de dag in de schaduw gezeten. ‘s Middags hebben Stefan en Arda nog een keer gesnorkeld en ben ik op de boot gebleven. Na het snorkelen was het alweer tijd om een plekje te zoeken waar het anker uit kon en waar we de nacht door konden brengen. ’s Avonds na het eten was er de mogelijkheid om naar een feest op een eilandje te gaan. Leuk!! Dachten wij. Maar het bleek maar een saaie bedoening te zijn. Voor de crew van onze boot was het leuk omdat ze al hun vrienden daar zagen, maar wij hadden veel meer schik op de boot dan daar op dat eiland. Het viel alleen nog niet mee om terug te keren naar de boot omdat degene die ons terug moest brengen met het kleine bootje pas terug wilde varen als er minstens 8 mensen terug wilde. Dat was snel geregeld omdat iedereen behalve 1 terug wilde…
Op de boot hebben we onze slaapspullen weer op t dek gelegd en zijn we weer onder de sterren in slaap gevallen. Je zou haast denken dat t romantisch was, was het niet dat er nog 20 man om je heen lag…
De volgende morgen waren we weer vroeg wakker en jawel Stefan lag ook nog buiten. We hadden voor extra dekens gezorgd dus koud hebben we het niet gehad!
Tijdens het ontbijt zijn we weer terug gevaren naar de haven. We hebben nog een stop gemaakt om even te zwemmen in het open water maar daarna was het toch echt tijd om terug te keren naar Arlie Beach.

In Arlie Beach hebben we nog even een paar liter water gekocht voor onderweg en toen zijn we weer aangereden naar Buddina. Een rit van iets meer dan 1000 km waar we 13 uur over gedaan hebben.
Rond 1 uur die nacht waren we thuis en hebben we ons bedje opgezocht en toen gingen de lampjes bij alledrie uit.

P.S. Arda: Foxes Forever!!!

Fraser Island

2010-01-02T09:07:00.005+10:00

Op vrijdag 18 december hebben we Arda van het vliegveld gehaald in Brisbane. De volgende ochtend moesten we vroeg op om op tijd bij de ferry te zijn die ons van Rainbow Beach naar Fraser Island zou brengen. Van Buddina naar Rainbow Beach was het nog 1,5 uur rijden, via de highway…Maar wij avonturiers kozen de onverharde weg…Dit hebben we geweten want we hebben er daardoor 2,5 uur over gedaan om bij de ferry te komen. Tsja weer wat geleerd….dat doen we de volgende keer dus niet weer!
Voor we de ferry op konden moesten we een stukje door t zachte zand rijden en moesten we dus de banden van onze auto een stukje leeg laten lopen. Sommige mensen lieten hun banden te weinig leeglopen en zaten dus voor de ferry al vast in het zand, bogged zoals ze dat hier noemen. Dat belooft nog wat, dachten wij. Voor de zekerheid heeft Stefan even gevraagd aan een Australiër hoe leeg de banden moesten en het leek verstandiger om nog wat extra lucht uit de banden te laten. Gelukkig kwamen wij in een keer door het zand met onze auto, dat gaf ons weer wat vertrouwen voor de komende dagen. Haha zie je het voor je, Stefan met maat 47 voluit op t gaspedaal, Marijn tegen het dak van de auto en Arda op de achterbank tussen alle spullen die heen en weer rammelden!
Op Fraser aangekomen rij je gelijk de “snelweg” op. Dat is dus gewoon het strand…Ook wel het vliegveld genoemd…
Van te voren hadden we een planning gemaakt wat we allemaal wilden zien op Fraser. De eerste afslag naar het binnenland was de afslag Dillivillage. Hmm dat betekende dat we van het harde zand, door het zachte zand, een heuvel op moesten waar we niet konden zien wat er achter die heuvel was en of er een auto aan kwam. Er stond al een auto te wachten om de heuvel op te gaan dus daar zijn we maar achter gaan staan. Na 2 tellen kwam er van de andere kant een auto de heuvel oprijden die precies bovenop stopte. Na een tijdje stond ie er nog en ben ik uitgestapt om te vragen of ie van plan was om daar te overnachten of dat ie toch nog naar beneden kwam. Het bleek dat ze op nog een andere auto aan het wachten waren. Toen die er eenmaal was zijn ze naar beneden gereden en konden wij naar boven. Eerst de auto voor ons en toen wij. Slim als we zijn hebben we eerst gewacht tot die auto boven was en daarna zijn wij naar boven gereder. Als die auto halverwege de heuvel naar beneden glijdt wil je er namelijk liever niet achter zitten. Maar we reden dus de heuvel op en wat zagen we toen we boven waren…. De auto voor ons was bogged!! Ok dat betekende dus, uitstappen en helpen met uitgraven en duwen. Geen probleem en dus begonnen we met goede moed. (Even voor een goed beeld, het was rond de 30 graden en de weg bestond uit een hele hoop zacht wit zand…) Helaas schoot t allemaal niet zo op. Iedere keer als we de banden vrij hadden dan reed ie weer 30 cm en dan stond ie weer vast. Na een tijdje stonden er nog 4 auto’s achter ons geparkeerd en ook zij kwamen helpen. Zij hadden speciale rijplanken om voor de auto te leggen, maar helaas waren die planken ook niet de oplossing op de auto daar weg te krijgen. Ook de auto vooruit trekken met een andere auto lukte niet.Na bijna 2 uur!! Ploeteren besloten ze de Australische ANWB maar te bellen om daar weg te komen… Wij zijn dus maar omgekeerd en verder gereden over het strand. Daar werden we gelijk door de politie aan de kant gezet...Stefan moest een alcohol en drugs test ondergaan! Natuurlijk waren beide testen negatief en mochten we onze weg vervolgen.
Onderweg kwamen we Maheno Shipwreck tegen. Vergeleken met 5 jaar geleden was er nog maar weinig te zien van het wrak, het grootste deel was bedekt onder een dikke laag zand. Na een fotosessie bij het wrak zijn we verder gereden naar Indian Head waar we hebben genoten van het uitzicht over de zee. We hebben een haaitje, een schildpad en een stingray gezien.
Toen we daarna weer in de auto zaten zijn we op zoek gegaan naar een kampeer plekje. Op het eiland zijn bepaalde gebieden waar je gewoon vrij mag kamperen en dat hebben wij dus ook gedaan.

De volgende dag zijn we naar Lake Allom gereden. In Lake Allom zitten heel veel schildpadden en Arda wist ons te vertellen dat als je aan de waterkant gaat zitten dat de schildpadden dan vanzelf naar je toekomen. En ja hoor ze had gelijk. Na een tijdje zaten er een stuk of 10 schildpadjes bij ons.
Toen we uitgespeeld waren zijn we verder gereden naar Eli Creek. Via een binnenlandse route. Je kan niet altijd over het strand rijden in verband met hoog en laag tij van het water. Het binnenland is wel altijd begaanbaar, zolang je een goede 4x4 hebt, zoals wij dus!
Eli Creek is de grootste kreek van Fraser en het water is heel koud! Als je via de boardwalk omhoog loopt en bovenaan in het water stapt dan kun je naar beneden drijven. We hadden helaas niks bij ons om op te drijven maar plat op onze buik met onze handen op de bodem ging het ook prima!
Na lekker gezwommen te hebben bij Eli Creek hebben we de auto weer opgezocht en omdat er een donkere lucht aankwam zijn we gelijk doorgereden naar een plek waar we konden kamperen die nacht. We kozen voor One Tree Rocks campground. Die naam kwam me erg bekend voor maar ik kon zo snel niet bedenken waarvan.. Eenmaal met de auto de campground opgereden wist ik weer waar ik het van kenden…het stond in het lijstje van campgrounds waar agressieve dingos gesignaleerd waren… Hmm tsja we stonden er nu eenmaal en we zagen geen dingos dus we besloten snel de tenten op te zetten. Gelukkig waren we net op tijd klaar zodat we weer in de auto konden zitten toen het begon te regenen. In de auto hebben we catan gespeeld om de tijd door te komen. Tijdens het 2e spelletje zagen we ineens iets bewegen buiten, jawel het was een dingo! We hebben probeerden m weg te jagen en nadat hij even aan onze tenten gesnuffeld had is ie er vandoor gegaan en hebben we m niet meer terug gezien! Toen het weer een beetje droog was hebben we gekookt, gegeten en zijn we gaan slapen in onze tentjes.

De volgende dag zijn we vroeg opgestaan om naar Lake Wabby te gaan. Een groen meertje met enorme zandheuvels. Met een plankje kun je van die zandheuvels het water inglijden. Wij hebben dat niet gedaan, we hebben alleen even lekker gezwommen en wat foto’s gemaakt.
Na Lake Wabby ben ik weer achter het stuur gaan zitten en zijn we naar Lake McKenzie gereden. Wat een ervaring zeg om zo door t zand te rijden. Ik had al een stukje over het zand gereden maar nog niet in het binnenland. Wow, wat een gestuiter zeg. Na wat tips van Stefan zijn we veilig aangekomen bij een klein stukje paradijs op Fraser. Het water van Lake McKenzie is zoooo blauw en het zand zoooo wit!! Wauw het is echt heel mooi daar. Er vielen wel wat spettertjes maar dat mocht de pret niet drukken. Na Lake McKenzie was het helaas tijd om Fraser weer te verlaten. We hadden besloten om aan een andere kant van het eiland de ferry naar het vaste land te pakken, dus reden we naar Kingfisher Bay. De route daar naar toe was zoals de meeste binnenlandse routes redelijk hobbelig maar het laatste stuk was echt haast niet begaanbaar. Ik was blij dat ik op dat moment niet achter het stuur zat…De afdaling was heel steil en soms met kuilen van bijna een halve meter diep. Gelukkig hebben we het er goed vanaf gebracht , maar we hadden dan ook een hele goeie chauffeur en een fantastische wagen!
Onderaan de heuvel reden we de ferry op en in Hervey Bay reden we de ferry weer af.

In Hervey Bay hebben we de auto gewassen (het zoute water moet van de auto afgespoeld worden ivm roesten) en daarna wat gegeten. Na een kort overleg besloten we nog een stukje verder te rijden en dan een campground te zoeken. Zo gezegd zo gedaan en eenmaal in hebben we onze tent opgezet en zijn we gaan slapen. De volgende dag weer vroeg opgestaan om onze weg naar Arlie Beach te vervolgen. Tegen 4 uur zijn we daar aangekomen en hebben we onze tent weer opgezet op de campground. Een aantal padden dachten de nacht ook door te brengen op de plek waar onze tenten stonden maar we hebben ze zo goed als het ging duidelijk gemaakt dat we dat niet echt op prijs stelde… De volgende dag hebben we de hele dag in Arlie Beach doorgebracht. We hebben in de lagoon gezwommen en wat gewinkeld. ’s Avonds hebben we een $7,00 meal gegeten bij Morocco’s en zijn we weer vroeg gaan slapen omdat we de dag erna de boot opmoesten voor onze trip naar The Whitsundays!

Queensland rijbewijs en fietsen maar!

2009-12-13T17:33:00.009+10:00

Hoi hoi!

Daar ben ik alweer. Snel he? Maar we hebben weer wat leuks te melden...

Afgelopen vrijdag hebben we ons nederlandse rijbewijs eindelijk om kunnen zetten naar een Queensland driverslicence. Yoehoe!!!

Hier waren we al 3 keer eerder voor bij het Department of Transport geweest en iedere keer miste we weer iets. Was het niet een bewijs van woonachtig zijn in queensland dan was het wel weer een correcte vertaling van ons nederlandse rijbewijs. Maar hier in Maroochydore waar we het nu dus wel hebben kunnen regelen hadden ze wel genoeg aan ons internationale rijbewijs als vertaling terwijl dat in Brisbane weer niet als correcte vertaling gelde. Het ligt er echt aan wie er achter het loket zit en naar welke vestiging van het Department of Transport je gaat. Ons advies is: ga niet in de grote stad maar zoek een klein dorpje om je rijbewijs om te zetten. In de kleine dorpjes doen ze vaak minder moeilijk, ze zijn er wat gemoedelijker.

Je lacht je trouwens rot als je ziet hoe het rijbewijs hier gemaakt wordt. Het is een stukje papier waar een polaroidfoto opgeplakt wordt om daarna door de platificeermachine gehaald te worden en uitgesneden te worden als een echt pasje. Maar zonder gekheid, we zijn er hartstikke blij mee!

Maar de reden dat we het vrijdag gedaan hebben en niet volgende week een keer....is omdat we maandag naar Wet'nWild willen. Wet'nWild is een spectaculair waterpretpark waar van alles te doen is voor de dare devils onder ons....Ow en voor mij is er een bubbelbad en een golfslagbad dus ik ga me ook wel vermaken. Haha, nee hoor ik ga mijn best doen om ook van zoveel mogelijk glijbanen af te gaan zonder extra kleuren aan mijn zwembroek toe te voegen.

Maar nu zullen jullie nog niet snappen waarom we dan ons rijbewijs nodig hebben....

Wet'nWild kost $50,- per persoon om binnen te komen. Maar als je een Queensland VIP pass koopt voor $100,- dan mag je tot 30 juni 2010 zovaak als je wilt naar binnen. En dat geld niet alleen voor Wet'nWild maar ook voor WarnerBrothers Movieworld en SeaWorld. Al gaan we naar alledrie maar 1 keer dan heeft t z'n geld al opgebracht.

Maar zo'n Q-VIP pass kun je alleen kopen als je foto-id hebt waarop staat dat je in Queensland woonachtig bent. En omdat wij een Nederlands paspoort hebben kunnen wij dit dus alleen aantonen doormiddel van ons Queensland rijbewijs...tadaa...nu komt alles bij elkaar en is het plaatje weer compleet! (Als je het nog niet snapt stuur dan even een mailtje dan probeer ik het nog een keer uit te leggen :D)

En we hebben nog iets te melden: we hebben allebei een fiets! Met helm! En met licht!

Voor mij hebben we via Gumtree (de Australische marktplaats) een fiets gekocht van een duits meisje wat m maar 3 maanden gebruikt had toen ze au-pair was, en voor Stefan hebben we m gekocht via een advertentie die bij de plaatselijke supermarkt hing.

Het fietsen is hier wel anders dan in nederland, naja het fietsen op zich niet, dat gaat hier ook gewoon met de voetjes op de trappers en de handjes aan het stuur, maar de plek waar je fietst.... De ene keer is er een stukje fietspad, dan moet je weer over de stoep, dan gewoon tussen de auto's door op de autoweg (waar gewoon 100 gereden wordt!!). We vonden het op het eerste gezicht een beetje mallotig om met een helm op te fietsen maar we zijn er nu wel achter dat we liever mallotig zijn dan onveilig EN in overtreding! Licht op de fiets is hier trouwens ook geen vanzelfsprekendheid. Op mijn fiets zit zelfs een sticker met de mededeling: don't ride at night. Maar omdat we dit wel willen, vooral omdat het hier om 7 uur al donker is elke dag, hebben we er zelf een lamp op gemaakt.

Nou dat was het weer even voor nu, als we weer iets te melden hebben dan zien jullie ons hier weer!

Owja, we hebben ook nog een leuk fotootje van ons sinterklaas cq kerst gevoel......

Groetjes,

Stefan en Marijn

Weer een stapje verder in ons Australische leven!

2009-12-10T20:53:00.004+10:00

Daar ben ik weer! (Sorry dat t zo lang duurde Rene! ;P)

We zijn net terug van de eerste waterpolo training van Stefan bij Kawana Aquatic Centre.
Vorige week zijn we bij het zwembad hier in Kawana langs geweest om te kijken wat voor watersporten ze daar deden. We hebben een aantal foldertjes meegenomen waaronder eentje over waterpolo en over aquaerobic. Allebei zijn op dinsdag en donderdagavond. Afgelopen donderdag zijn we gaan kijken bij t zwembad, waterpolo was van 5 tot 7 en het aquaerobiccen van 6 tot 7.
Het waterpoloën zag er goed uit. Lekker buiten trainen in de zon! Met zelfs de kans om een papegaai uit de lucht te gooien als je goed richt…of als je juist niet goed richt! Er waren wel veel jonge jochies maar de competitie is afgelopen dus niet iedereen komt dan meer trainen…goh volgens mij gaat het hier hetzelfde als in Nederland! Maar dat zag er dus goed uit en Stefan heeft een praatje gemaakt met Ray, de trainer, en afgesproken dat hij de volgende training mee zou training. We kregen wel te horen dat, dat een van de laatste training van het seizoen zou zijn dus dat er niet heel veel getraind zou worden en……dat er een BBQ zou zijn. Ok prima, wij zijn erbij, was ons antwoord!
Om 6 uur gingen we even bij het aquaerobiccen kijken. Nou dat was een lachertje! 3 omaatjes hoppend in het water! Echt ik kan er niet meer van maken. Hahaha! Met de hoop dat er op dinsdagavond een andere groep aquaerobict verlieten we het zwembad om een lekker maaltje te koken in ons appartement.
Vandaag was het dus eindelijk dinsdag en mochten we weer terug naar het zwembad. Om 4 uur stapten we de voordeur uit om te voet naar het zwembad te gaan. Dit is iets meer dan 3 km lopen, dus zo’n 45 minuten. Zoals de meesten van jullie wel weten lopen wij niet meer voor de lol sinds we de nijmeegse 4-daagse hebben gelopen, maar nu was het voor een goed doel. Er was donderdag gezegd dat er bij de BBQ ook champagne zou zijn en we wilden allebei niet bobben dus hebben we maar gedeald op lopen. Ook hadden we onze rugzakje gevuld met een flesje wijn en een paar flesjes bier, we waren helemaal voorbereid op een gezellige avond. Om kwart voor 5 waren we dus bij het zwembad en was er nog niemand van de waterpolo te zien. Tegen 5en kwamen er een paar binnen druppelen en dat bleef doorgaan tot half 6. Toen iedereen er eenmaal was werd er toch nog even serieus getraind en werden er nog een paar partijtjes gedaan. Stefan is er iig moe van geworden. Ondertussen had ik me bij de moeders van Stefan zijn nieuwe teamgenoten gevoegd om een lekker glaasje champagne te drinken tijdens het voorbereiden van de BBQ. Al was de BBQ niet wat wij er van verwacht hadden…Voor iedereen was er 1 worstje of een hamburgertje en het lege champagne glas werd ook niet meer bijgevuld..Maar ik heb me ontzettend goed vermaakt. Een van de vrouwen, Peta, is wel zo grappig en ze legt steeds van alles uit als het te snel gaat voor me. Ja hier gaan we ons wel vermaken, al hopen we stiekem wel dat er als de competitie weer begint ook wat oudere waterpoloërs bij komen, beetje van onze leeftijd.
Maar eenmaal thuis hebben we nog maar iets te eten gemaakt want deze BBQ was niet vullend genoeg.

Maar het waterpoloen is niet het enige wat we afgelopen dagen hebben meegemaakt.
Op woensdag 2 december zijn we naar Steve Irwin’s Zoo geweest (eigenlijk heet t Australia Zoo).
Wat een geweldige dierentuin is dat zeg! Er is van alles te doen om met de dieren in contact te komen door ze te voeren, te aaien, met ze op de foto te gaan, enz. Wij zijn samen met een koala op de foto gegaan, die hangt in je armen als een kleine baby. Helemaal gaaf!
Verder hebben we onze uitzet verder uitgebreid met de nodige dingen. Vooral camping spullen zoals een kookstelletje, een tafeltje, een watertank, pannetjes, enz.
We hebben ook 2 bodyboards gekocht. Gisteren zijn we daarmee de zee ingegaan bij Mooloolaba, een dorpje hier in de buurt. Bodyboarden is echt leuk! Als je een goeie golf pakt dan word je een flink eind meegesleurd richting strand. En soms als de golf iets sterker is dan wij dan gaan we op zijn kop en achterstevoren en dan komen we proestend weer boven. Gelukkig heb ik tegenwoordig een duikbrilletje op zodat het water niet in mn ogen komt, dat maakt het nog leuker.
Verder zijn we ook nog naar Tony en Annemarie geweest. Die wonen in Pomona en hun adres hebben we gebruikt als postadres. Er waren 5 dozen naar toe gestuurd met spullen die we graag vanuit nederland hier wilde hebben. 2 van die dozen waren helaas helemaal beschadigd en nat geworden. Ook sommige spullen waren kapot, o.a. een aantal fotolijstjes zijn helemaal verbogen en een jurk zat helemaal onder de schimmel. Balen, balen, balen. We zijn nu met de TNT bezig om te achterhalen wat er met de dozen gebeurt is en of we iets van schadevergoeding kunnen krijgen. Maar behalve dat de dozen dus een beetje kapot waren hebben we het heel leuk gehad bij Tony en Annemarie. Lekkere hollandse speculaas gehad en een bakkie koffie op de veranda van hun fantastische huis gedronken. Wat een mooi huis zeg! Tony heeft t zelf gebouwd dus we hebben al laten weten dat we hem contacten tegen de tijd dat wij er aan toe zijn om een eigen huis te laten bouwen. Al zal het wel een beetje kleiner zijn dan zijn huis want anders kunnen we het niet betalen! Hahaha!
We gaan daar zeker nog eens terug voor een gezellig dagje.
Diezelfde ochtend zijn we trouwens ook nog naar een markt geweest. De Eumundi Market. Die markt is een begrip hier aan de oostkust, er worden zelfs tourtjes naartoe gedaan. Maar dat was voor ons natuurlijk niet nodig, wij konden lekker met onze eigen auto. Voor ons is het maar 45 minuten rijden en dan sta je bij een mooie markt. Er is vanalles op die markt, van eten en drinken tot kleding en huishoudelijke dingen. Ik hou wel van markten dus ik heb me daar prima vermaakt!

Nou ik geloof dat jullie nu weer aardig op de hoogte zijn van ons wel en wee hier, op wat familieberichten na:

We zijn op 2 december, toen we in de Australian Zoo met een koala op de foto gingen, oom en tante geworden van een pracht ventje genaamd Finn. Tsja dan wordt je even met je neus op het feit gedrukt dat je niet zo makkelijk op bezoek kunt gaan. We wisten het natuurlijk van te voren, maar toch vind ik het heel erg jammer dat ik die kleine niet even vast kan houden. Hopelijk komt ie snel op bezoek bij zijn oom en tante, en als ie over een jaar of 18 gaat backpacken dan is zijn bedje gespreid bij ons. Helaas hebben we ook nog een minder leuk bericht gehad op 6 december. Mijn vader belde me met het bericht dat mijn oma die dag is overleden. Voor we emigreerden hebben we al een soort van “afscheid” genomen omdat het al niet zo heel goed meer ging met oma. Maar als je dan zo’n telefoontje krijgt is het toch wel gek.

Nou mensen dat was t weer voor deze keer, en natuurlijk allemaal nogmaals bedankt voor alle berichtjes vanuit nederland!

Groetjes Marijn en Stefan

Plaats van bestemming??

2009-11-30T10:56:00.003+10:00

Hoi allemaal!

Het is weer tijd voor een update, want er zijn weer wat nieuwtjes te melden.
Zoals jullie in het vorige korte berichtje al konden zien hebben we dus een auto gekocht. Inmiddels hebben we goed aan m kunnen wennen en hij aan ons, en ik moet zeggen dat t goed klikt tussen ons. Voorlopig houden we het wel met elkaar uit!

Afgelopen dinsdag zijn we vanuit Brisbane vertrokken naar Maroochydore, een ritje van 120 kilometer. Toen we Maroochydore binnen reden keek Stefan mij aan en vroeg me: “Wat doe je als je aankomt op de plek waar je al jaren van droomt??” “ Eeeuhm, geen idee!” Was mijn antwoord. “Misschien eerst een slaapplek voor vanavond zoeken??”
In de Lonely Planet hebben we het adres van het YHA-hostel opgezocht en daar hebben we een bed weten te bemachtigen in de meest beroerde kamer waar we tot nu toe geslapen hebben. De kamer werd door 8 jongens gebruikt als verkorte route naar hun kamer. Normaal werd de kamer waar wij lagen niet gebruikt maar omdat dat de enige kamer was waar we konden slapen(het was verder helemaal vol) hebben we die kamer toch maar genomen. De jongens waren er niet blij mee dat ze nu om moesten lopen dus bleven ze gewoon door onze kamer heen lopen.
De eerste avond hebben we met bijna heel het hostel pizza gegeten. In de meeste YHA-hostels is er een avond in de week dat je voor een paar dollar met zijn allen kan eten. Tijdens het eten hebben we een Nederlander (Rob)ontmoet die met zijn vriendin (Serani) 4 maanden door Australie aan het reizen is. De dagen/avonden erna zijn we veel met hen opgetrokken. Was supergezellig!
Overdag zijn we nooit veel in het hostel. Meestal zijn we out and about om van alles te regelen. Zo zijn we al een aantal keer op pad geweest om ons Nederlandse rijbewijs om te laten zetten naar een Australisch rijbewijs maar tot nu toe is het nog niet gelukt. In Brisbane was ons internationale rijbewijs niet goed genoeg als vertaling en moesten we aantonen dat we een Australische bankrekening hadden. Die hadden we niet dus dat ging niet door. Inmiddels hebben we een Australische rekening geopend en zijn we het dus nog een keer gaan proberen, maar nu in Maroochydore. Daar aangekomen bleek dat we ons bankpasje moesten kunnen laten zien en dat we een verblijfadres moesten aantonen door een huur of koop overeenkomst….Hmm dat viel ook niet mee want onze bankpasjes zijn opgestuurd naar ons postadres in Pomona en daar nog niet aangekomen en een eigen huisje hadden we ook nog niet! Dus weer een mislukte poging.
Het omzetten van het rijbewijs hebben we even on hold gezet en we zijn gaan zoeken naar een appartement.

Ik dacht dat, dat wel snel zou lukken, maar na een dag van makelaars bezoeken en prijzen opvragen viel het me toch even tegen. We hadden als budget tussen de 200 en de 250 euro per week en het moest gemeubileerd zijn. Nou die combinatie was dus moeilijker te vinden dan we dachten. Of de prijs was goed maar er stonden geen meubels in, of het was gemeubileerd maar een stuk duurder. Die avond hebben we dus besloten om ons budget dus maar iets te verhogen naar maximaal 300 dollar. We hebben de brochures nog eens door gebladerd en kwamen een leuk studio appartementje in Buddina tegen voor 265 dollarp/w. De volgende dag zijn we naar de makelaar gereden met de vraag of we het appartement konden bekijken. Dat kon meteen dus die middag stonden we in Buddina in het appartement…

Het zag er mooi uit, groot balkon, ruime badkamer, schot tussen het bed en de woonkamer, wasmachine/droger, flatscreen TV, kookplaat, magnetron, enz.

Een mooi plekje dus voor ons om te beginnen. En daarbij kwam nog dat de huur 250 is ipv 265 omdat het app iets kleiner is dan de andere in het complex. Allemaal goed dus!
Oja en het strand is op nog geen 10 minuten lopen afstand, net als de bbq area’s en het grote winkelcentrum!

Nu hebben we dus een auto, een taxfilenumber, een Australische banrekening, een appartement….nu alleen nog een Australisch rijbewijs en een leuke baan en dan zijn we aardig gesetteld hier. Het appartement hebben we trouwens gehuurd voor 6 maanden en dan kunnen we beslissen of we hier blijven of dat we ergens anders heen gaan.
Gisteren hebben we zelfs al onze eerste gasten gehad. Rob en Serani kwamen eten. Heel bizar om mensen te ontvangen in je eigen appartement, maar wel heel erg leuk!

Hopelijk kunnen we ook snel melden dat de laatste 2 stappen ook geregeld zijn, maar voordat we aan het werk gaan, gaan we eerst nog naar Fraser Island en The Whitsundays met Arda. Plannen genoeg dus nog!

Ik ga het hier weer even bij laten. Vergeet niet om rechts ook even op de foto’s te klikken zodat je naast tekst ook een paar leuke plaatjes kunt zien!

Liefs en een dikke knuffel!

Marijn en Stefan.

En we noemen hem Cutie!

2009-11-21T14:45:00.006+10:00

Tsja, een foto zegt vaak meer dan 1000 woorden, dus bij deze:

Dit is ons nieuwe vervoersmiddel.

Niet al te klein gekozen......

En nog netjes van binnen ook.

Klein detail:
Er misten wat kleine afdekkapjes in deze auto. Maar er stond nog een andere zelfde auto bij de dealer. Stefan heeft dus stiekem die afdekkapjes van de ene auto naar de andere gesmokkeld en gemonteerd.

Even wat details:

Toyota Landcruiser Prado
Build Date: September 1996
Engine Size: 3.4LT
Cylinders: 6
Transmission: Manual
Gears: 5
Drive Type: 4 Wheel Drive
Body Type: Wagon
Doors: 4
Seating Capacity: 8

Dus kom je bij ons op visite, dan pikken we je wel ff op van brisbane Airport.

tot ziens in Queensland.

Stefan en Marijn

Sydney, Coffs Harbour, Brisbane....

2009-11-19T12:09:00.001+10:00

Na een week in Sydney te zijn geweest zijn we afgelopen dinsdag met de huurauto vertrokken richting Brisbane. De afstand die we moesten overbruggen was iets meer dan 900 km dus dat hebben we mooi doormidden gehakt. Nou ja bijna door midden want dinsdag zijn we iets verder gereden dan woensdag. Toen we op de kaart aan het kijken waren waar we zouden kunnen overnachten zag ik Coffs Harbour staan en ineens ging er een lichtje bij me branden. Er stond me iets van bij dat een oud reisgenootje van 2004 hierheen verhuisd was(Yvonne is in januari 2006 naar Australië geëmigreerd om bij haar vriend, inmiddels man, te gaan wonen). Ik heb snel op hyves gekeken en ja hoor, de woonplaats van Yvonne was idd Coffs Harbour. Ik wist alleen geen adres of telefoonnummer. Het enige wat ik kon doen was haar mailen via hyves en hopen dat ze het op tijd zou lezen. Ik had mijn telefoonnummer gemaild want ik zou niet meer op hyves komen onderweg naar Coffs Harbour. Gelukkig las Yvonne het op tijd en kreeg ik een sms dat ze ons heel graag wilde zien maar dat ze wel dinsdagavond en woensdagochtend moest werken. Dat was wel ff lastig want wij zouden woensdagochtend weer doorrijden naar Brisbane. Gelukkig konden we het zo regelen dat Yvonne toen ze klaar was met werken naar ons hostel kwam om ons op te halen. Wat gek om elkaar daar te zien na elkaar 4 jaar niet gezien te hebben. We konden achter Yvonne aanrijden om even bij haar thuis bij te kletsen. Yvonne keek wel even bedenkelijk naar onze huurauto (een toyota corolla) omdat we een hobbelig weggetje over moesten om bij haar huis te komen(ze was zelf op de motor…). Maar wij waren overtuigd van de kwaliteiten van onze auto dus we gingen achter Yvonne aan. Eeeuhm… na een minuut of 10 kwamen we erachter dat ze niet overdreven had. Door de vele regen die er hier de afgelopen tijd gevallen is, was er een heleboel grind van de weg naar haar huis gespoeld. Je moet het je voorstellen als een soort grindpad omhoog door het bos. Super mooi om zo te wonen maar dit zijn wel dingen waar je mee te maken krijgt. Een 4x4 is hier dus echt geen overbodige luxe als je op die manier wilt wonen.
Eenmaal bij Yvonne binnen hebben we een drankje gedronken en lekker bij kunnen kletsen. Ook hebben we het huis even kunnen zien en ik moet je zeggen…ik was stikjaloers. Ze woont zo gaaf! Het was wel heel jammer dat het al donker was en dat we de omgeving dus niet zo heel goed konden zien maar we hebben het wel geprobeerd door met de zaklamp een rondje om het huis te maken. Cain vertelde dat hij die ochtend een python doodgeschoten had die in het kippenhok zat en dat hij ook een koala had gezien die dag. Zooo gaaf!!! (Vooral die koala, die slang iets minder!)
Helaas was de avond snel voorbij en was het tijd om weer terug naar ons YHA hostel te gaan. Na een uitgebreid afscheid en de belofte om ook een keer bij ons langs te komen reden we weer terug door het donkere hobbelige bosweggetje.
Woensdagochtend zijn we weer verder gereden naar Brisbane. Nu was het niet zo ver meer dus we waren lekker op tijd in ons volgende hostel. Wat wel apart is, is dat de tijd hier in Queensland een uur achteruit is vergeleken met New South Wales, waar Sydney ligt. De ene staat doet hier wel aan wintertijd en de andere staat weer niet. Dus we hadden vandaag een uurtje extra. Het hostel waar we nu inzitten is weer een YHA hostel en super mooi, we hebben zelfs een zwembad op het dak! We slapen de aankomende 5 nachten in een mixed 6 share room. Dit houdt in dat we met 6 mensen, mannen en vrouwen, op een slaapkamer slapen. Tis even wennen omdat je nu niet meer in je blote kont uit je bed kunt springen maar het scheelt een hele hoop centen. Voor een double room betaal je rond de 80 dollar per nacht voor 2 personen en voor een shared room betaal je ongeveer 60 dollar voor 2 personen. Het scheelt dus best wel wat. We zijn trouwens ook members van de YHA dus daar besparen we ook een paar dollar per nacht mee.

Morgen gaan we een dagje vakantie houden, lekker zwemmen en een beetje internetten om dit verslag op de site te kunnen zetten. Verder gaan we bedenken wat we precies voor auto willen zodat we de vrijdag en zaterdag op auto jacht kunnen gaan.

We houden jullie op de hoogte!

Groetjes,

Stefan en Marijn

Sydney

2009-11-12T22:21:00.000+10:00

Joehoe!! We zijn in Sydney!!

In het vorige berichtje wilde ik dat nog niet vertellen omdat we Arda (Stefans nichtje) gingen verrassen en omdat ook zij deze site leest wilde ik dat risico niet nemen. Arda loopt sinds augustus stage in Sydney en dus leek het ons leuk om zomaar ineens totaal onverwacht voor haar neus te staan. En ik kan je zeggen…ze was inderdaad heel erg verrast.
Ik stond achter haar en moest wel 3 keer hoi Arda zeggen voordat ze me hoorde. Toen ze me hoorde draaide ze om en zei: Ja? En toen pas zag ze dat wij het waren en flipte ze lichtelijk!! Haha! Ik stond klaar met het fototoestel om haar verraste gezicht vast te leggen maar dat mislukte omdat ze ons gelijk om de hals vloog en tegen iedereen riep: This is my cousin en his girlfriend!!!
Heel leuk om elkaar hier in Sydney te treffen.
Van maandag tot vrijdag loopt Arda stage van 9 tot 5. Overdag zijn Stefan en ik dus samen en ’s avonds zijn we met z’n 3en. Alhoewel….echt met zijn 3en zijn we nooit. Iedereen kookt zijn eigen maaltje maar we eten met zijn allen in een grote ruimte en daarna blijft iedereen daar een beetje hangen om tv te kijken, bier te drinken, muziek te maken, enz. Heel gezellig en als je er genoeg van hebt kun je naar je eigen kamer gaan voor wat meer rust.

Stefan en ik hebben de afgelopen 2 dagen voor ons gevoel net zoveel gelopen als 2 dagen van de Nijmeegse vierdaagse. Ik zelfs op slippers. Dat zijn misschien niet de slimste schoenen als je zover gaat lopen maar aangezien ik de keuze had uit; zwarte hoge laarzen (met hakken!), slippers en wandelschoenen (die ik op de farm in NZ als werkschoenen gebruikt heb en waar na 2 keer wassen nog steeds koeienstront aanzit), dan waren slippers dus in mijn ogen de beste keuze.
Woensdag hebben we de hele dag door de stad gelopen om herinneringen op te doen en om boodschappen te doen. Een lachwekkend momentje was wel dat Stefan verslagen is door een vlieg. Ik denk dat de vlieg Stefan zijn gel erg lekker vond ruiken want hij vloog de hele tijd om zijn hoofd heen. Stefan wapperde met zijn hand maar de vlieg bleef lastig en ging niet weg. Stefan besloot drastischere maatregelen te nemen en wilde de vlieg met een harde klap tussen zijn handen pletten, maar in plaats van de vlieg plette hij zijn eigen neus. Wat leidde tot een bloedneus! Omdat we midden in een bedrijven gebied liepen en geen zakdoekje of iets bij ons hadden heb ik een meneer aangesproken en die nam ons mee zijn kantoortje in. Daar kregen we een verbandje want volgens de meneer waren de papieren handdoekjes die hij daar had hangen veel te hard voor een neus!
Alles was dus weer goed en we konden door met onze wandeling door The Rocks. Arda’s stageplek zit trouwens ook in deze wijk.
Donderdag zijn we wat serieuze dingen gaan regelen in de stad. Om gebruik te kunnen maken van medische verzorging moet je ingeschreven zijn bij Medicare en om te kunnen werken moet je een Tax File Number hebben. Beide hebben we ook moeten regelen in onze backpacker tijd dus vandaag was het een kwestie van heractiveren en wat kleine veranderingetjes, o.a. ons postadres, doorgeven en toen was het snel geregeld. Via een betrouwbare bron (Thanks Maris!) hebben we een postadres in Pomona kunnen regelen en daar worden onze pasjes en nummers nu naar toe gestuurd. Een bankrekening gaan we pas in QLD (Queensland)regelen omdat we anders hier in Sydney in het systeem staan en dat is niet handig als we straks in QLD wonen.

Verder hebben we ook nog gekeken naar mogelijkheden om van hier naar Brisbane te reizen. Een relocation car is tot nu toe nog niet gelukt maar we zijn nu ook aan het kijken naar het huren van een campertje. Morgen gaan we het even verder onderzoeken, dus…..volgende keer lees je meer over ons toekomstige vervoer naar Brisbane!

Groetjes Marijn (en natuurlijk ook van Stefan!)

Van de farm terug naar Christchurch.

2009-11-09T11:41:00.006+10:00

Allereerst:
Allemaal heel erg bedankt voor jullie smsjes, mailtjes en reacties op de site! Het doet ons goed dat jullie ons blijven volgen. Uit het oog maar niet uit het hart!! (En jullie bij ons ook niet!!)

En nu over tot de orde van de site:

Daar lig ik dan op mijn bed in het YHA hostel in Christchurch. De tijd van gratis internetten bij Lars en Inge is voorbij en nu doen we het dus weer op de besparende manier. Eerst op de laptop een verhaaltje typen en dan pas op internet zetten. Ik moet nu alleen wel even bedenken waar ik vorige keer gebleven was…. Volgens mij bij het oppassen op de meiden toen Lars en Inge een nachtje naar Queenstown waren….

De dagen erna hebben we hard gewerkt op de farm. De tuin moest afgemaakt, de koeien moesten van en naar de yard gebracht worden, de meiden moesten naar schoolbus gebracht worden en natuurlijk ook weer opgehaald worden, enz enz.

Maar we hadden ook nog een speciale klus. We moesten de milkshed schoonmaken. En met schoonmaken bedoel ik ook echt goed schoonmaken. Na 2 dagen waren de muren blinkend schoon en de pit (het verlaagde stuk waar de boer die aan het melken is doorheenloopt) daar kon je van de vloer eten. Nou jaaa… ik zou het niet doen, maar bij wijze van dan he! (Zouden we daar die campylo bacterie opgelopen hebben??) We hebben dus niet voor niets op onze knieën gezeten met de schuursponsjes.
Maar nu vragen jullie je waarschijnlijk af waarom die shed zo schoon moest zijn.
De milkshed van Lars en Inge was uitgekozen om gefotografeerd te worden voor een verkoopbrochure. Bijna iedereen in Southland heeft een rotary milker (een draaiende schijf waar de koeien die gemolken worden op staan) maar Lars en Inge hebben een loopstal dus zij waren de gelukkige voor deze fotoshoot.
Een leuk momentje was wel toen er een foto gemaakt moest worden van Lars die een knopje indrukte….alleen dat knopje zat erg hoog. Lars kon er wel bij maar hij moest er wel voor op zijn tenen staan en zich helemaal uitstrekken(Lars is bijna net zo groot als ik). De fotograaf vond dat niet mooi voor de foto en wilde dat Lars op een krukje ging staan maar toen maakte Stefan een opmerking dat Lars wat langer had moeten zijn. En dat was het moment dat Stefan ontdekt werd! Hij mocht op de foto ipv Lars! Wouw!! Stefan als fotomodel, dollartekens,glitter, glamour en…….koeienpoep! Hahaha! Het was wel heel grappig om mee te maken, maar voor een modellen carrière loopt Stefan niet warm. Voor het boerenleven daarentegen wel!
We hebben Lars gevraagd of hij de brochure naar ons op wilt sturen als ie af is. Als de foto van Stefan er werkelijk in geplaatst is zullen we m hier op de site plaatsen.

Na al dit harde werken hadden we onszelf getrakteerd op een dagje Milford Sound. Milford Sound had eigenlijk Milford Fjord moeten heten omdat de Milford een water is wat uitgesleten is door een gletsjer (een fjord) en niet door een rivier (een sound), maar degene die de naam gegeven heeft aan deze mooie plek was er niet helemaal bij met zijn hoofd op dat moment.
We zijn met de MU (de auto van Lars) naar Te Anau gereden. Daar zijn we op de bus gestapt die ons in 3 uur naar de Milford Sound bracht. Onderweg zijn we weer op verschillende plekken gestopt om mooie dingen te bekijken. Op de plek van bestemming aangekomen zijn we op de boot gestapt voor een tochtje van 1,5 uur langs mooie watervallen en zeehonden. Helaas waren er geen dolfijnen die dag! Na de boottocht snel weer in de bus en terug naar Te Anau. Persoonlijk vonden we de busrit mooier dan de Milford Sound maar dat zegt meer over de busrit dan over de Milford Sound.

Donderdag hebben we nog een finishing touch gegeven aan onze werkzaamheden, maar helaas is ook aan het leven op de farm is een eind gekomen. Donderdagavond hebben we met zijn allen lekker gegourmet als afscheid en we kregen ook nog een speech van Lars!
Ook al hebben we er natuurlijk zelf voor gekozen, we vonden het heel jammer dat we weggingen. Het was heel fijn om, nadat we iedereen in Nederland gedag hadden gezegd, toch een soort van opgevangen te worden in Nieuw-Zeeland. Ook al kenden we elkaar niet, toch voelde het heel vertrouwd om bij de familie De Kruijf op de farm te wonen. We konden doen en laten wat we wilden en gelukkig was er voor ons van alles te doen om te helpen op de farm. Op die manier voelde we ons iets minder bezwaard om als vreemden zomaar bij hun in huis te verblijven.

Lieve Inge, Gekke en Lieve Lars, Lieve Demi, Zoe en Kimmetje, nogmaals heel erg bedankt voor de leuke tijd die we bij jullie hebben gehad.

Vrijdagmiddag hebben Inge en de meiden ons naar ons hostel in Queenstown gebracht alwaar we een nachtje verbleven voordat we op zaterdag onze huurauto op konden halen. De auto was een relocation auto die van Queenstown terug gebracht moest worden naar Christchurch. Voor 55 euro hadden we 2 dagen lang een Toyota Rav 4 tot onze beschikking en waren we volledig verzekerd.

Zaterdag zijn we van Queenstown via Wanaka naar Franz Josef Glacier gereden. Een rit van 400 km waar we 6 uur over gedaan hebben. We dachten van te voren dat we het sneller hadden kunnen rijden, maar dat viel dus tegen. Er zaten zoveel bochten in de weg waar we maar tussen de 40 en de 6o km/h mochten rijden dat dat niet echt meewerkte aan een snelle rit. Maar ik moet eerlijk zeggen dat we ook wel een paar keer gestopt zijn op look-out plekken. Vanaf daar hadden we super mooi uitzicht over het water, de bossen en de bergen. Het is niet te omschrijven hoe mooi het onderweg was. Soms rij je een heel stuk zonder dat je iemand tegen komt, maar toch ben je niet helemaal alleen.
Ook zijn we in Wanaka nog even gestopt bij Puzzling World. Dat is een unieke attractie waar je zelf allerlei puzzels kunt doen en waar je ook allerlei dingen die met gezichtsbedrog te maken hebben kunt meemaken. Voor een duidelijker idee over wat Puzzling World inhoud raad ik je aan om even te googlen (of om er zelf even langs te gaan…)

In Franz Josef Glacier aangekomen hebben we ons gesetteld in het hostel en zijn we na een lekker maaltje op tijd naar bed gegaan. Het bed viel zwaar tegen voor Stefan, die kon niet eens languit liggen. De meeste bedden hier zijn te klein voor Stefan maar als er dan geen hoofd- en voeteneind aan het bed zit dan is het nog wel te doen want dan steekt ie gewoon zijn voeten buiten boord. Maar als dat er wel op zit dan moet ie dus of schuin liggen of zich een nachtje opvouwen…

Zondagmorgen zijn we even snel langs de gletsjer zelf gereden. Tijd om een echte tour te doen hadden we niet, dus zijn we weer even naar een look-out gelopen om toch even een glimp van de gletsjer op te vangen.
Daarna zijn we doorgereden richting Christchurch met onderweg nog de nodige stops om mooie foto’s te maken en een plasje te doen.

Nu zijn we dus in Christchurch alwaar we morgenochtend “onze” auto weer in moeten leveren.
Morgen nog een dagje in Christchurch en dinsdag trekken we weer verder. Waar we dan naar toe gaan dat blijft nog even een verrassing….

Maar hou de site in de gaten en over een paar dagen laat ik jullie weten waar we op dat moment zitten!

Heel veel groetjes,

Marijn en Stefan

ps. en natuurlijk hebben we ook weer nieuwe foto's op onze picasa site. Klik rechts op de diavoorstelling om ze te bekijken.

We zijn weer onderweg...

2009-11-06T09:18:00.002+10:00

Hallo allemaal!

Vandaag brengen Inge en de meiden ons van Otautau naar Queenstown.
Onze tijd op de farm zit er dus op. Aan de ene kant heel jammer want we hebben het super naar ons zin gehad, maar aan de andere kant gaan we weer een stapje dichter naar Australie en dat is ook wel weer fijn.

Maar we zijn de aankomende dagen dus niet in het bezit van internet en we weten ook niet of we bereik hebben met onze mobiele telefoon aan de westkust van Nieuw-Zeeland.

Maar over een paar dagen zal ik weer iets laten weten over onze roadtrip van Queenstown via de westkust naar Christchurch.

O, de uitslag van de doktersonderszoeken is trouwens dat we allebei een bacterie in ons lijf hebben die er niet uit gaat door ff een paar dagen uit te zieken maar die echt behandeld moet worden met medicijnen. Die medicijnen hebben we vandaag opgehaald en we hopen dat het daarmee helemaal overgaat.

Groetjes en tot over een paar dagen op de site!

Groetjes Stefan en Marijn

Queenstown and the farm.

2009-10-31T16:18:00.009+10:00

Vorige week zaterdag zijn we naar Queenstown gereden om Hanneke (een vriendin van ons uit Oss) met een bezoekje te vereren. Hanneke is een wereldreis aan het maken en was toevallig gelijk met ons in NZ. Dit was dus een mooie gelegenheid om elkaar te treffen. We hebben Hanneke opgehaald bij haar hostel en zijn naar de gardens gegaan waar ze een frisbee-golf parcours hebben. Dit frisbeeen viel nog niet mee... na 13 van de 18 holes hielden we het voor gezien omdat de frisbee iedere keer in de tegenovergestelde richting van de target leek te gaan...Of dat aan ons lag??? Hmm misschien wel ja! Maar we vonden dat we genoeg gelopen hadden en dat we een terrasje in de zon verdiend hadden. Op het terrasje hebben we genoten van een Corrona en van een warme chocomel (ondanks het warme weer ja!) Na het terrasje hebben we nog even over de boardwalk van Queenstown gelopen. Voor Stefan en mij was dit bekent terrein, 5 jaar geleden zijn we hier ook samen geweest. Dat was ons 1e reisje samen. Er was een hoop nieuwbouw bijgekomen maar gelukkig was het meeste nog wel herkenbaar voor ons.

Omdat we bij het inchecken in het hostel waar we die nacht zouden slapen kortingsbonnen op drankjes hadden gekregen besloten we die maar op te gaan maken bij de kroeg van het hostel. Per drankje kreeg je 1 dollar korting...maar ja op een drankje van 8 dollar scheelt dat nog niet veel. En veel meer dan 2 drankjes drink je toch niet omdat ze daar in de kroeg onder een glas een vaas verstonden! Ik heb er bijna een uur over gedaan om mn glas leeg te krijgen! Gelukkig konden we de bonnen ook gebruiken voor het eten daar. Hanneke en ik kozen voor de daghap, wat een meatpie was met een beetje aardappelpuree en steef koos voor de beef lasagna. 15 dollar voor 3 diners, das toch niet duur....alleen was ik bang dat t voor Steef niet genoeg zou zijn....en daar had ik gelijk in. Stefan nam dus nog een meatpie en was toen ook verzadigd.

De hele dag al zaten we te wachten totdat we Willem en Eri konden bellen met Skype. (Voor degene die ze niet kennen, Willem is de tweelingbroer van Hanneke.) Om 9 uur vonden we dat het wel kon en hebben we gezellig kunnen kletsen met ze, helaas deed de webcam van willem t niet en konden we hen dus niet zien. Ik kijk er naar uit dat ik zelf ook kan skypen op onze laptop maar helaas heb ik geen ruimte meer in mijn tas om een headset en een webcam mee te nemen. Als we een vaste plek hebben in Australie ga ik dit zeker aanschaffen!

Na de gezellige klets met Willem en Eri zijn we weer terug gegaan naar de kroeg van het hostel waar inmiddels een fluor-party aan de gang was. Iedereen was zich aan het volsmeren met fluoriserende verf, je kon het zo gek niet bedenken of er zat fluoriserende verf op. Er waren vooral veel jonge Engelse aanwezig en ik krijg een beetje de indruk dat die als motto hebben, "Hoe meer drank en des te gekker we doen, des te beter!" We hebben het van een afstandje zitten bekijken en ineens vonden we onszelf een beetje oud worden... Neeeh dit was niks voor ons. We moesten maar eens gaan slapen! We sliepen op dezelfde dorm-room als Hanneke dus dat was wel gezellig. Over gezellig gesproken...onze kamergenoten hadden het ook erg gezellig met elkaar! Normaal zou ik zeggen "Get a room!" maar ja ze waren al op een room! Misschien moet ik er "Get a single room!" van maken. Mja uiteindelijk ben ik in slaap gevallen en heb ik heerlijk geslapen op het bovenbed van een stapelbed.

's Morgens hebben we genoten van een unlimited breakfast van het hostel voor slechts 5 dollar, gelukkig was het deze keer wel genoeg voor Stefan.

Na het ontbijt zijn we met de gondel de Queenstown Mountain opgegaan om te lugen (rodelen). Dit lijkt heel suf maar het is echt keigaaf. Stefan en ik hebben dit 5 jaar geleden ook gedaan en we hebben heel hard gelachen om die suffe helmen die we opmoesten.

Het 1e ritje moest helaas over de scenic-track maar het ritje daarna hebben we over de advanced-track gemaakt en daar werd aan het eind een finishfoto gemaakt.We hebben heel hard gelachen omdat we ons best hebben gedaan om aan het eind, met zijn 3en naast elkaar te rijden en gek te doen voor de foto...dit lukte ons natuurlijk wel alleen toen we gingen informeren wat de foto kostte toen kregen we te horen dat ze de foto niet mocht verkopen aan ons omdat we onze voeten in de luge hadden moeten houden...hahahaha!

Na al deze lol was het helaas tijd voor ons om afscheid te nemen van Hanneke en terug te gaan naar the farm in Otautau.

2 uur later waren we weer bij onze farm en werden we warm begroet door onze Nieuw-Zeelandse vrienden. Het is haast niet te bevatten dat we deze mensen nog geen week kenden op dat moment! Na uitgebreid vertelt te hebben wat we gedaan hadden en een dikke knuffel van de kinderen konden we weer aanschuiven voor een heerlijk maaltje.

Stefan had echter sinds de zondag in Queenstown al een beetje last van zijn buik dus die at niet zoveel. Die buikpijn werd steeds erger en maandag kwam ie niet eens zijn bed uit. Onwijze buikkrampen, diarree en hoofdpijn. Hmm dat ging niet zo goed. Nadat we nagegaan waren of hij misschien iets verkeerds gegeten had bedachten we ons dat Hanneke ons verteld had dat ze ook niet lekker was geweest en dat ze zelfs in het ziekenhuis had gelegen een tijdje geleden. De klachten die ze toen had had ze nu weer maar in mindere mate. Bij Stefan werden diezelfde klachten echter steeds erger. Na een dag hebben we Hanneke maar gemaild dat Stefan ziek op bed lag en hoe het nu met haar ging. Ze smste terug dat ze ook ziek op bed lag....in het ziekenhuis in Christchurch! Ze heeft een E coli bacterie. Shit dat ging dus niet helemaal goed. Stefan heeft t nog een paar dagen aangekeken maar is afgelopen vrijdag toch ook maar naar de dokter gegaan. Maandag hopen we de uitslag te hebben en ga ik ook een afspraak maken, want sinds vrijdag avond heb ik ook hele erge buikkrampen. Ik hoop niet dat we het allebei hebben maar het ziet er wel naar uit. Ach we zullen het wel zien. Hier in Nieuw-Zeeland hebben ze ook goede medische zorg en we zitten gelukkig niet in een hostel dus het zal allemaal wel goed komen. We houden jullie op de hoogte!

Hier op de farm is het nog steeds druk. De laatste paar koeien moeten nog kalveren, elke dag moet 2 keer gemelkt worden, de koeien moeten een paar keer per dag van weide verwisselen, de kalfjes moeten eten, de lammetjes moeten gevoerd worden, de tuin moet gedaan worden, en daarnaast is er nog het gewone huishouden. De 3 meiden die naar de busstop gebracht moeten worden elke morgen waar de schoolbus ze oppikt om ze naar school te brengen. Tot aan de busstop is het 15 minuten rijden vanaf de farm en dan moeten ze nog een half uurtje naar school rijden. De meeste dagen gaan ze terug met de bus maar op dinsdag hebben Zoe en Demi tennistrainig op school en moeten ze dus op school opgehaald worden omdat er dan geen bus meer rijdt.

Afgelopen woensdag hebben we de kinderen zelf bij de busstop op moeten halen omdat Lars en Inge een nachtje naar Queenstown waren. Was echt heel leuk om zo even het huishouden hier te runnen met 3 van de meiden om ons heen. Maar, eerlijk is eerlijk, het was ook wel weer fijn dat Lars en Inge er weer waren omdat ik geen oog dicht deed 's nachts omdat ik alles in de gaten wilde houden.

Nou dat was het wel weer voor nu. We vinden het nog steeds erg leuk om berichtjes te krijgen, dus blijf reageren op onze blog!

Groetjes,

Stefan en Marijn

Even wat fototjes

2009-10-25T14:57:00.005+10:00

Alweer 1,5 week geleden zijn we van nederlandse bodem vertrokken. Zoals je al hebt kunnen lezen zitten we lekker op de boerderij van Lars en Inge. Op onze picasa site kan je onze foto's zien, maar ik zal er voor de handigheid ook hier even een paar neer zetten. Om op onze picasa te komen moet je even klikken op een foto in de slideshow hier rechts naast.

Super leuk dat jullie er allemaal waren!

even lekker wat poedelen bij Hanmer Springs.

Dit zijn de kids van Lars en Inge. v.l.n.r. Demi 11, Zoe 8 en Kim 6 met de lammetjes.

Super de luxe tractor toch? Maar wie rijdt nu waarop?

Christchurch....Invercargill.....Otautau

2009-10-20T17:50:00.003+10:00

Daar ben ik alweer!

Gisteren zijn we naar Hanmer Springs geweest. Hanmer Springs is een dorpje +/- 1,5 uur rijden van Christchurch vandaan, waar een spa is met een aantal hotsprings/rockpools. Er zijn verschillende rockpools met thermaal water met temperaturen varierend van 35 tot 41 graden. We hebben ook nog even in een sulfaat bad gezeten maar dat was niet echt lekker. Ok dat we er 10 jaar jonger van zouden worden is een voordeel maar om daarvoor een hele tijd in stinkend water te zitten wat naar rotte eieren ruikt, nee dat had ik er niet voor over. Gezond en mooi oud worden is immers ook een kunst! Dan maar geen sulfaatbad! De andere baden waren wel super, vooral met het uitzicht wat we erbij hadden. Moet je je voorstellen dat je in een bad van 38 graden zit en dat je dan om je heen kijkt en overal rotsen en bomen en zelfs bergen met besneeuwde toppen ziet! Geweldig! Na lekker gebadderd te hebben zijn we weer in het shuttlebusje gestapt en zijn we terug gereden naar Christchurch. Daar aangekomen zijn we weer in een andere gratis shuttlebus gestapt om even boodschappen te doen bij de plaatselijke jumbo ("pak 'n save"). Een paar frankfurter worstjes en een pakje soep waren weer een voortreffelijk avondmaal.
Daarna weer op tijd naar bed. Een echte jetlag hebben we niet maar een paar avonden op tijd naar bed kunnen geen kwaad.

Vandaag moesten we om 10 uur uitchecken. We hadden ruim op tijd onze tassen weer ingepakt en konden dus nog even lekker ontbijten. Al het eten wat we niet meer opkonden en niet meer mee konden nemen hebben we op de free food shelves geplaatst. Daarna hebben we onze tassen in een kluisje gedaan in het hostel en zijn we nog even de stad in gegaan. Om half 1 moesten we weer terug zijn in het hostel omdat we opgehaald werden door een hybride taxi die ons naar het vliegveld zou brengen.
Jawel je leest het goed, we hebben alweer gevlogen vandaag! Deze keer gingen we naar Invercargill, alwaar we opgehaald werden om door te rijden naar Otautau. In Otautau wonen Lars,Inge,Demi,Zoe en Kim. Inge is de dochter van vrienden van mijn ouders en die woont sinds 11 jaar in Nieuw-Zeeland met haar man en kinderen.
In Invercargill werden we opgehaald door Lars en Zoe en onderweg naar huis moesten we ook nog even Kim en Demi ophalen van het dansen. Leuk om te zien hoe dat hier gaat, gewoon in de schuur naast het huis. 2 planken op de grond en dansen maar. Geen muziek aan maar een juf die lalala roept. Daarna door naar huis en onderweg gezellig kletsen met Demi. Demi is 11 en verstaat en spreekt goed nederlands, Zoe van 8 verstaat wel bijna alles maar spreekt geen nederlands en Kim van 6 verstaat een heel klein beetje nederlands maar spreekt t helemaal niet. Eenmaal thuis op de boerderij hebben we een kop koffie gedronken en daarna is Stefan gelijk met Lars naar de kalfjes gegaan en 2 net geboren kalfjes die niet kunnen drinken bij de moeder omdat die in de wei staat de fles te geven. Ik bleef ondertussen op de boerderij met de meiden en die lieten me hun lammetjes zien. Ze hebben ieder een eigen lammetje en die moesten ook de fles hebben en daarna werden ze aan een riem meegenomen naar een lekker sappig grasveldje verderop in de tuin. Ondertussen veel gekletst met de meiden en ik heb Demi gevraagd om gewoon engels tegen me te praten zodat ik het beter kan leren. Wel handig hoor zo'n wandelend woordenboek in de buurt, als ik een van haar zusjes niet versta vraag ik even wat ze bedoelen en dan kunnen we verder.
Daarna kwamen Stefan en Lars weer thuis en kort daarna kwam ook Inge thuis. Inge was ook in de stal aan het werk geweest. (normaal doet Lars dat maar die had een geblesseerde knie, dus die kon dat even niet).
Om kwart over 7 zijn we aan tafel gegaan en hebben we een lekkere kop erwtensoep gegeten en een zelfgebakken boterham. Hmmm heerlijk!
Nu zit Steef voor de tv met Lars, de meiden liggen op bed, Inge is even naar een vergadering en ik....ik ga me maar eens bij de mannen aansluiten!

Groetjes vanuit Otautau en tot mails!

P.S. Als jullie een berichtje achterlaten op de site kan ik daar niet op reageren vanaf de site. Als je een reactie wilt mail dan naar ons privemailadres!

Onderweg naar Christchurch

2009-10-18T17:36:00.000+10:00

In het vorige bericht vertelde ik al dat er nog een uitgebreider verslag zou komen van onze reis naar Christchurch…bij deze dus!

Afgelopen donderdag zijn we om 6:15 vanuit Berghem vertrokken naar Houten. Even een tussenstop bij mijn ouders om nog een houtens kopje koffie te drinken en nog even te knuffelen met mijn lieve nichtjes die niet mee mochten naar Schiphol van hun school.
Daarna om half 8 weer in de auto gestapt om de reis naar Schiphol te vervolgen.
Op Schiphol aangekomen hebben we ingecheckt en gelukkig zag de mevrouw achter de check-in balie dat Stefan wel erg groot is dus regelde ze 2 stoelen bij de nooduitgang. Dat was heel fijn!

Nadat we ingecheckt waren zijn we met de hele bups (Joop, Yvonne, Laura, Remco, Coby, Sjaak, Koen, Cas, Suus, Renske, Pieter, Tonnie, Margret, Ed, Gody, Ed, Patrick, Carla, Gonny, Freek, Thijs, Ronny en Wianka) nog een kopje koffie gaan drinken.
Wat een gek gevoel had ik op dat moment in mijn buik zeg. Ik vond het heel spannend, maar had er tegelijk ook heel veel zin in. Ik wilde met iedereen nog even kletsen, maar door de zenuwen kwam er weinig nuttigs uit mijn mond.
Het was heel anders dan ik had verwacht. Ik had verwacht dat ik misselijk van de zenuwen zou zijn, dat ik zou gaan twijfelen op het moment van vertrek, en en en nog meer van die rot dingen! Maar dat viel me alles mee! Natuurlijk was ik wel zenuwachtig, maar dat ik zou gaan dat stond als een paal boven water. Twijfels zijn er niet geweest, wel gedachten van “wat nou als een van ons ziek wordt onderweg, of als we ruzie krijgen, of als er in Nederland iets gebeurt waar we bij willen zijn”? Die gedachten zijn niet fijn, maar als ik er goed over na denk dan weet ik ook dat, dat geen redenen zijn om niet naar Australie(Nieuw-Zeeland) te vertrekken. Er kan altijd iets gebeuren, hier of daar maar we hebben telefoon, internet,skype,enz. Genoeg manieren om contact te onderhouden dus!

Om half 11 besloten we dat het moment daar was en namen we voor de laatste keer echt afscheid van iedereen. Op dat moment kon ik mijn tranen niet meer tegenhouden. We hebben iedereen gekust en geknuffeld en we kregen nog een paar mooie woorden toegesproken.
En toen restte ons nog 1 ding…door de douane en heel veel zwaaien naar alle lieve mensen die mee naar Schiphol waren. (Bedankt allemaal!!! Het heeft ons heel veel goed gedaan dat zoveel mensen de moeite hebben genomen om met ons mee te gaan. ..Of was het alleen omdat jullie zeker wilde weten dat we echt zouden gaan?? Hahaha!)

En daar sta je dan met zijn 2en aan de andere kant van de douane…. Even slikken en dan toch maar gaan met die banaan. Even langs de bookshop om nog wat leesvoer te kopen voor onderweg en daarna op naar gate E18! Boarden en hup de lucht in. Daar gingen we dan….12 uur lang in het vliegtuig. De vlucht ging heel goed. We hadden een tv’tje waar we films, series en muziek konden uitkiezen en ook allerlei games. Ik heb een paar uur bejeweld2 gespeeld, ik heb mijn eigen pr verbeterd met 598.345 punten! Probeer dat thuis maar eens na te doen!! Ook hebben we nog wat geslapen, zo goed als dat ging en nog wat gelezen.

Om 6 uur ’s morgens locale tijd kwamen we aan in Kuala Lumpur. Gelukkig hoefden we onze tas niet op te halen, die ging gelijk door naar het vliegtuig waarmee we naar Auckland zouden vliegen.
Nadat we door de douane waren hebben we een infobalie opgezocht en gevraagd waar we de hop on-hop off bus konden vinden. Dat is een bus die je voor 7 euro langs alle bezienswaardigheden van Kuala Lumpur rijdt. Zoals de naam al aangeeft kun je in en uitstappen op alle haltes waar je maar wilt en elke 25 minuten komt er een bus langs waarmee je weer verder kunt rijden. Zo hebben we vlindertuin gezien (waar ze ook allerlei ander beestjes zoals, torretjes met 3 hoorns, een vogelspin, miljoenpoten van 30cm, enz.) en natuurlijk zijn we bij de Petronas Towers geweest. Helaas konden we niet meer naar boven in de torens, ze hebben maar een paar kaartjes per dag en die waren al uitverkocht toen wij daar aankwamen. Na de Petronas Towers zijn we even de shoppingmall ingeweest. Bij de Starbucks ff wat gedronken en Steef heeft daar even een power nap gedaan op de stoel. We waren allebei helemaal kapot.
Daarna zijn we met de trein weer terug naar het vliegveld gegaan om onze daypacks op te halen die we daar in een kluisje hadden gedaan.
Even nog wat eten bij de Burger King en een beetje opfrissen en toen weer op naar gate C22 om in het vliegtuig naar Auckland te stappen. Omdat we in Amsterdam al ingecheckt waren voor deze vlucht hoefden we alleen nog maar door de douane. Dat ging dus lekker snel. Om 21:10 gingen we weer de lucht in. We dachten dat de mevrouw in Amsterdam voor deze vlucht ook 2 stoelen bij de nooduitgang had geregeld maar dat was helaas niet zo. Gelukkig zat Stefan bij het gangpad en kon dus redelijk zijn benen kwijt. Ik weet niet of de stewards en stewardessen er blij mee waren want die moesten steeds goed opletten waar ze liepen.
En zo hebben we weer 9 uur in het vliegtuig gezeten. Weer een hele tijd bejeweld gespeeld, Tineke Schouten geluisterd op de MP4, even geslapen en gelezen en ineens moesten de riemen weer vast omdat we al bijna in Auckland waren. Weer een prima vlucht gehad dus!
In Auckland moesten we onze tassen wel ophalen omdat we nu alleen nog maar een binnenlandse vlucht voor de boeg hadden. Met deze tassen moesten we langs de boarder security. Daar zagen ze dat er in 1 van onze tassen een “horse shoe” (hoef ijzer) zat. Ik zei dat die idd in mijn tas zat maar zij zeiden dat die in de tas van Steef zat…Met als gevolg dat dus eerst Steef zijn tas nog een keer door de scan moest en toen ze daar niks op zagen moest de mijne er nog een keer doorheen. Jawel op t scherm was de horse shoe duidelijk te zien! Uitpakken en laten checken dus. In het vliegtuig hadden we een briefje gekregen waarop je moest invullen wat je ging doen in Nieuw-Zeeland en of je spullen bij je had die gecheckt moesten worden zoals eten of spullen die met beesten in aanraking zijn geweest. We hadden keurig ingevuld dat we eten bij ons hadden en dat was dus geen probleem. Maar waren helemaal vergeten dat we het gelukshoefijzer van Laura en Remco in de tas hadden zitten. Na de check bleek het gelukkig in orde te zijn, maar we kregen wel een waarschuwing van de meneer van de boarder security!

Nu hadden we dus nog 1 vlucht te gaan. Vergeleken met de andere 2 vluchten was dit een hele korte, 1 uur en 20 minuten maar. Om 14:10 gingen we de lucht weer in en om 15:30 stonden we al in Christchurch.
Daar hebben we meteen onze volgende vlucht alweer geboekt! Aankomende dinsdag gaan we alweer vliegen. Deze keer gaan we naar Invercargill waar we op de boerderij van Lars en Inge gaan werken/klussen.

Zo nu was alles geregeld en konden we opzoek naar een hostel met een lekker bedje.
Vanaf het vliegtuig hebben we een shuttlebus gepakt die ons afgezet heeft bij het YHA hostel in het centrum van Christchurch. Daar hebben we gelijk een kamer voor 3 nachten geboekt en zijn we lid geworden van de YHA-club! Net in NZ en nu al lid van een club! Haha! (Omdat we verwachten nog wel de nodige nachtjes in een hostel door te brengen in Nieuw-Zeeland en Australie leek het ons niet verkeerd om lid te worden van YHA en daarmee korting te krijgen bij de YHA hostels.)
Eindelijk hadden we dus een plek waar we lekker languit konden slapen! Maar voordat we gingen liggen zijn we nog even de stad in geweest om wat te eten bij de Subway en bij de supermarkt hebben we nog wat boodschapjes gedaan.

Om 9 uur ging t lichtje bij ons uit en zijn we gaan slapen……..

Zondag 18 oktober 2009

….tot 11 uur vanmorgen!

Vandaag zijn we de stad ingegaan om te brunchen. Het valt niet mee om ergens een gewoon belegd broodje te kopen zeg! Na een uur hadden we eindelijk een foodcourt gevonden waar ze gelukkig wel een lekker broodje hadden. Daarna hebben we nog een beetje rond gelopen en zijn we met de free shuttle bus naar de supermarkt gegaan om eten voor vanavond en morgenochtend te kopen. In de supermarkt stonden allerlei Nederlandse producten. Zo hebben we lange vingers gezien, rinse appelstroop, euroshopper mayonaise, gevulde koeken, enz. Op de hoek van de straat waar ons hostel zit hebben we een Nederlandse slager zitten. Verkerk heet de beste man. Vandaag was ie dicht maar in de etalage stond bruine bonensoep van de albert hein, melk en pure hagelslag, haribo drop, sandwichspread en nog wat andere typisch Nederlandse producten. Echt grappig om te zien!

Nou voor vandaag ga ik t hier even bij laten, Stefan heeft net het eten gepakt dus ik ga even helpen om het klaar te maken.

Tot mails!

Liefs Marijn (en de groeten van Stefan! :D)

P.S. Dit verslag is erg lang geworden, de volgende verslagen zullen korter zijn, dat is denk ik iets makkelijker lezen.

Even kort..

2009-10-16T21:02:00.002+10:00

Eventjes een hele korte samenvattingvan de afgelopen 1,5 dag.

Donderdag on 11 uur door de douane gegaan en om 12:10 zijn we de lucht in gegaan. We hebben een prima vlucht gehad en voor Stefan een plekje kunnen regelen met voldoende beenruimte. Na een vlucht van 12 uur zijn we aangekomen in Kuala Lumpur, Maleisie.
Hier hebben we een bustourtje door de stad gemaakt en op die manier hebben we een hele hoop bezienswaardigheden van kuala lumpur gezien.
Nu is het 7 uur 's avonds hier en we zijn inmiddels hartstikke moe! Om 10 over 9 gaan we weer de lucht in. nu voor 10 uur. Als we landen in Auckland hopen we helemaal bij geslapen te zijn (idd ik zeg HOPEN, eigenlijk tegen beter weten in...)
We hoeven daarna alleen nog maar van Auckland naar Christchurch te vliegen en dan....dan heben we een lekker bed verdiend vinden we zelf!!

We laten zo snel mogelijk weer iets horen als we de mogelijk heid hebben om op internet te komen....

Tot snel weer!

Liefs Stefan en Marijn

Afscheidsfeestje in Berghem

2009-10-12T18:28:00.009+10:00

Waar zal ik beginnen?? Bij de enorme hoeveelheid vrienden en familie die er geweest zijn zaterdag(137!!)? Bij de tranen die gevloeid zijn(hoe meer mensen er weggingen, hoe meer tranen er vloeiden!)? Bij alle mooie kado's die we gekregen hebben?? Bij het feit dat we ons nu nog meer beseffen hoe goed we het in Nederland hebben? Maar dat we toch onze droom gaan volgen?

Ik weet t niet waar ik moet beginnen. Wat ik wel weet is dat we een geweldig feest gehad hebben. Van 2 uur 's middags tot 5 uur 's nachts hebben we genoten van iedereens aanwezigheid. Het blijft een gek idee, als we erover nadenken dat we jullie de aankomende tijd niet meer in levende lijve zullen zien. Natuurlijk zal er gemaild en gebeld worden, maar zo makkelijk even op visite, bakkie koffie, potje waterpolo, knuffelen met de kleintjes, samen naar de sauna, nee dat zit er even niet meer in. Ook beseffen we ons nu des te meer hoeveel lieve vrienden en familie we hier bezitten. Vrienden die me, ook al ken ik ze pas 3 jaar, heel, heel dierbaar zijn. (Zatte Hennie's heel erg dank je wel voor alle leuke dingen die we samen ondernomen hebben en het feit dat ik zo in de groep opgenomen werd en niet alleen als de vriendin van Stefan gezien werd. Ik vind t super!)

Lieve allemaal, Heel erg bedankt voor dit geweldige feest, hier zullen we nog vaak aan terug denken, met een traan en een lach.

Aankomende donderdag zullen we een aantal van jullie nog zien op schiphol.
Het zal een zware ochtend worden, maar het betekent heel veel voor ons dat er zoveel mensen zijn die de moeite nemen om ons uit te zwaaien!

Lieve allemaal, nogmaals heel erg bedankt voor alles!!
We love you!!!

Groetjes Stefan en Marijn

Het Hollands Buffet

Enkele collega's van Stefan

Familie

Familie

Collega's van Marijn

Stefan en Jelle

's avonds in de tent

In de veranda

Gezellig he!

Ren en Roos en co!

Collega's Stefan

Geweldig kado!

Afscheidsfeestje Houten

2009-10-06T17:31:00.004+10:00

Raar....dat is het.

Heel raar om een feestje te houden en dan te bedenken dat je de meeste mensen de aankomende paar jaar niet meer zal zien. Sommige mensen zie je misschien wel helemaal niet meer.

Afgelopen zaterdag was dus ons 1e afscheidsfeestje. In Houten om precies te zijn, met de familie en vrienden van Marijn. Vanaf 4 uur stroomde de mensen binnen, het was gezellig druk met een man of 60. Ook mijn oude buurvrouw was er, mevrouw van Soest. Daar hebben we een heel gaaf kado van gehad; theelepeltjes van Blond Amsterdam. We kunnen natuurlijk niet veel meenemen in onze backpack maar dit kado wordt zeker weten opgestuurd zodra we ons plekje gevonden hebben in Australie. Ook hebben we een hele gave handdoek en theedoek gekregen van Double Dutch, die laten we ook opsturen.

Maar het was dus heel apart om zo'n feestje te vieren. Als er iemand binnen kwam dan was dat heel leuk en gezellig, maar als iemand een paar uur later weer wegging dan was t minder leuk. Er zijn niet heel veel tranen gevloeid, maar het scheelde soms niet veel.

We hebben heel erg genoten van ons feestje, iedereen bedankt voor jullie aanwezigheid en natuurlijk voor de kadoos.

SPECIALE DANK VOOR PAPA EN MAMA VOOR HET REGELEN VAN HET FEESTJE.

Volgende week hebben we ons 2e afscheidsfeestje, maar dan bij ons thuis in Berghem.
Ik heb er aan de ene kant heel veel zin in, ben gek op feestjes, maar aan de andere kant ook niet. Het wordt zo defenitief als je van iedereen afscheid genomen hebt...

Groetjes Marijn

Druk, druk, druk :D

2009-09-29T03:37:00.002+10:00

Zo, hier weer een berichtje van ons.

We zijn op het moment druk bezig om alles te regelen zodat we op 15 oktober helemaal klaar zijn om te vertrekken.
We dachten dat we al redelijk ver waren met het regelen van vanalles en nog wat, maar er zijn zoveel dingen die je pas in de laatste weken kunt regelen...En we hebben de afgelopen 2 weken met zijn 2en voor 3 huizen en hun beestenboelen moeten zorgen en we hebben heel veel bezoek gehad dat er ook weinig tijd overbleef om dingen te regelen.

Maar nu iedereen weer terug is van vakantie en we dus niks anders meer te doen hebben dan ons eigen ding is de tijd echt aangebroken om hard aan de slag te gaan.

Vandaag bijvoorbeeld stond ik om 8 uur naast mn bed om de hond uit te laten, snel ontbeten en om 9 uur stond ik bij de dokter op de stoep om onze medische dossiers op te halen en een medicijn vooraadje te regelen. Daarna rond half 10 zijn we verder gegaan met het uitzoeken van onze spullen (wat nemen we direct mee naar Nieuw-Zeeland?, wat laten we na sturen naar Australie?, wat gooien we weg?, wat brengen we naar de kringloop?, wie doe ik hier een plezier mee?, wie doe ik daar een plezier mee?, enz.) Tot de lunch zijn we daarmee doorgegaan en daarna zijn we op bezoek gegaan bij mn schoonzusje en zwager. Voor de gezelligheid (ze zijn net terug van vakantie) maar ook om nog even wat te informeren en te regelen qua bankzaken en een medisch paspoort. (Heel handig als je een apothekers-assistente en een bankmedewerker in je familie heb.) Daarna zijn we doorgefietst naar het kantoor van de belastingdienst om de zorgtoeslag stop te zetten en om een m-biljet te regelen. Helaas hadden ze het m-biljet van dit jaar nog niet in huis dus konden we dat nog niet regelen. We konden wel een adres in Australie opgeven zodat het daarheen gestuurd kon worden, maar omdat we nog niet precies weten waar we terecht gaan komen was dat niet zo makkelijk. We hebben er voor gekozen om iemand te machtigen zodat onze zaakjes toch geregeld kunnen worden ook al zijn wij er zelf niet bij.
Na de belastingdienst door naar de tandarts om ons dossier op te halen en toen weer naar huis. Om daar vervolgens weer door te gaan met het uitzoeken van onze spullen.

Nu hebben jullie een beetje een idee hoe onze laatste dagen in Nederland eruit zien...

En nu....nu is het tijd voor een lekker bakkie koffie!

Tot de 3e of de 10e!!

Groetjes Marijn (en Stefan)

Australisch visum granted!!

2009-09-18T17:36:00.003+10:00

Jaja!!! We zijn net gebeld vanuit Australie met de mededeling dat ons visum is toegekend!!!
We wisten niet eens dat we een nieuwe case-officer hadden! Dat wist Rob van het emigratiebureau ook niet dus die was ook helemaal verbaasd toen hij dit bericht binnen kreeg.

Nu krijgen we de grand-letter opgestuurd en daarmee kunnen we in Berlijn ons visum ophalen voor Australie.

Waarschijnlijk denken er nu een paar mensen....."en wat gaat er dan nu gebeuren met Nieuw-Zeeland??" Nou daar kan ik kort over zijn, daar gaan we gewoon heen op 15 oktober en zolang het leuk is blijven we daar. We hebben sowieso vanaf 24 oktober werk op een boerderij in het zuiden van het zuider-eiland en we vinden het zonde om dat te laten schieten. Zolang het ons bevalt in Nieuw-Zeeland blijven we daar en als we naar Australie willen dan steken we het water over... :D

Wij gaan lekker feesten dit weekend!!!

Groetjes Marijn en Stefan.

Snik snik feestjes

2009-09-13T21:49:00.005+10:00

Bij Kindercentrum Piekobello worden afscheidsfeestjes snik-snik-feestjes genoemd. Stefan en ik hebben allebei onze laatste werkdag gehad afgelopen vrijdag en dus hadden we allebei een snik-snik-feestje. Stefan met zijn collega's en ik met de kinderen en de ouders. Stefan zijn bureau was versierd met de australische vlag en er hingen slingers met australische plaatjes eraan.
Ik heb mijn feestje met de kinderen die er vrijdag de hele dag waren in de gymzaal gevierd. Er werd gezongen voor me en ik kreeg mooie kadoos van de kinderen. Natuurlijk hoort er bij een feestje ook een traktatie waar de kinderen lekker van gesmuld hebben.
Van half 5 tot half 6 was er nog een afscheidsfeestje voor de ouders en de kinderen die er die dag niet waren. Het was lekker druk en gezellig! Iedereen heel erg bedankt voor de kadoos, de mooie tekeningen en kunstwerken en natuurlijk voor alle dikke knuffels die ik van jullie gehad heb. Ik heb me heel groot gehouden die vrijdag maar zaterdag was ik toch wel een beetje verdrietig dat ik jullie niet meer zal zien. Ik ga jullie onwijs missen!!
Zoals ik al zei was ik zaterdag een beetje verdrietig. Alle spanning kwam er uit. Het wordt nu toch wel echt echt. Alles gaat in stapjes en steeds werk je ergens anders naar toe...Van het opzeggen van ons werk, het plannen van onze reis naar Nieuw-Zeeland, de laatste werkdag, de afscheidsfeestjes... Steeds een stapje verder en steeds een stapje dichter bij het echte vertrek. Ik heb er zin in, maar vind het ook heel spannend en verdrietig dat ik iedereen hier achter ga laten. Ik zat zaterdag dus lekker te sikkeneuren, en Stefan deed de hele dag al raar (dat deed hij de laatste weken al en nu dus weer). Hij zat constant te smsen en ik mocht niet weten met wie en waarover, en als er iemand belde deed ie heel vaag en zei hij dat hij het er nu niet over kon hebben... Maar ik weet inmiddels waarom! En ik moet zeggen dat het een goed doel gediend heeft! Terwijl ik brullend op mn bed lag stond mijn slaapkamer ineens vol met 8 hele lieve vriendinnen!! Ik werd in de auto gelaaien en meegenomen naar Oijen. (Het viel niet mee om Oijen te bereiken en we waren dan ook slechts 45 minuten te laat...hahaha) maar eenmaal in Oijen aangekomen waren we niet meer weg te slaan. We hebben een heerlijke high-tea gehad. Ik geloof dat ik wel 5 cakejes op heb, 6 stukjes sandwich en daarna nog 2 scones...ik plofte aan het eind! En met mij de rest ook geloof ik! Meiden ik heb het super naar mijn zin gehad, super lief dat jullie dit voor mij georganiseerd hadden!

Nog 4,5 week en dan is het 15 oktober. We hebben dus nog eventjes om alle laatste dingetjes te regelen. Spullen uitzoeken (wat nemen we mee, wat laten we opsturen en wat doen we weg), reisverzekering afsluiten, enz.

Nog even hard aan de slag in Nederland en dan een weekje ontspannen in Nieuw-Zeeland.
Na ons eerste weekje moeten we namelijk al gelijk weer aan het werk. We worden rond 24 oktober verwacht op een melkvee boerderij (dairy farm) om daar een aantal klusjes te doen. We hoeven niet rijk te worden in Nieuw-Zeeland maar we willen ook niet al ons geld wat we gespaard hebben voor Australie opmaken...Dus er moet gewoon gewerkt gaan worden!

Als we meer nieuws hebben laten we het jullie weten.

Groetjes Marijn (en Stefan)

2009-08-15T23:46:00.014+10:00

!!VISA Granted!! !!VISA Granted!! !!VISA Granted!! !!VISA Granted!! !!VISA Granted!! !!VISA Granted!! !!VISA Granted!! !!VISA Granted!!

We hebben een visum!!!!!!

Niet voor Australie.....maar voor Nieuw-Zeeland.

Ja ik zie jullie denken: huh? hoe kan dat nou? hebben ze t verkeerde visum gekregen???

Nee het is geen foutje van het DIAC.

Ik zal jullie uitleggen waarom we deze omzwaai gemaakt hebben naar Nieuw Zeeland.

Afgelopen dinsdag nacht om half 2 hebben we naar het DIAC in Australie gebeld om te vragen hoe de zaken ervoor staan. De mevrouw die Stefan daar aan de telefoon kreeg wist ons te vertellen dat we GEEN case-officer hebben. (En wij hadden te horen gekregen dat we die wel hadden en wel vanaf 22 mei jl. Zoals in het vorige stukje verteld zijn er een paar case-officers ontslagen, misschien die van ons dus ook wel.) Stefan heeft ook nog gevraagd of hij naar Australie kon voor zijn werk om de machines die hij getekent heeft te installeren. Dat kan wel maar dan gelden dezelfde regels als wanneer we er op een toeristenvisum heen zouden gaan. Namelijk dat als je in Australie bent als je het visum toegekend krijgt dat het dan gelijk ongeldig is omdat je op dat moment dan al een visum hebt voor Australie, al is dat maar een werkvisum.
Dat is dus ook geen optie voor ons, we wachten al ruim 3 jaar dus nog een jaartje moet dan ook wel lukken, al hopen we nog steeds dat het niet meer zolang gaat duren.

Maar omdat we allebei op het werk al ons contract opgezegd hebben per 11 september hebben we besloten om toch de nederlandse bodem te verlaten. Ik ben gaan kijken naar vrijwilligerswerk in het buitenland. Hetgene wat ik leuk zou vinden om te doen is 0.a werken in een weeshuis, of iets anders met kinderen/mensen. Bijna al deze projecten zijn echter spaanstalig en dat is niet wat ik wil. Ik wil graag in het engels gaan werken om mijn engels bij te spijkeren. Daarnaast is het niks voor Stefan om in een weeshuis te werken en poepluiers van vreemde baby's te verschonen... :D Dit idee viel dus af...

Wat ik daarna tegenkwam was werken op een boerderij in Nieuw-Zeeland. Dit kan met een Working Holiday Visum. Ik heb Stefan gecontact en die vond het ook wel een goed idee. Met het WHV kun je trouwens allerlei soorten werk doen in Nieuw-Zeeland, niet alleen op een boerderij.

's Avonds hebben we het visum gelijk aangevraagd en 2 dagen later hadden we het visum al binnen. Zo snel kan het dus ook gaan! (Ja ik weet dat het een ander soort visum is dan waar we op wachten voor Australie...)

Inmiddels hebben we ook een ticket geboekt.

Vertrek: Amsterdam 15/10/2009 12:00
Aankomst: Kuala Lumpur 16/10/2009 06:05
Vertrek: Kuala Lumpur 16/10/2009 21:10
Aankomst: Auckland 17/10/2009 12:20
Vertrek: Auckland 17/10/2009 14:10
Aankomst: Christchurch 17/10/2009 15:30

In totaal zijn we 40,5 uur onderweg. Een hele tijd dus! In Kuala Lumpur moeten we 15 uur wachten op onze vlucht naar Auckland dus tijd genoeg om ff lekker de benen strekken.

Nu zijn jullie weer helemaal op de hoogte. Als ik meer nieuws heb dan laat ik t jullie weten.

Groetjes Marijn en Stefan

2009-07-21T21:55:00.011+10:00

Hallo allemaal!

Wat gaat de tijd toch langzaam als je aan het wachten bent zeg!

We zijn nog steeds aan het wachten op de goedkeuring van ons visum, maar echt vlotten doet het niet. Van de week kregen we nog een mailtje van Rob en Marijke dat er een herstructurering heeft plaatsgevonden bij het DIAC. De gevolgen van die herstructurering zijn dat er een aantal case-officers niet meer werkzaam zijn bij het DIAC en dat de cases die zij onder hun hoede hadden weer verdeeld zijn onder de overige case-officers. Of dit nadelig is voor ons weten we niet want we weten niet wie onze case-officer is en dus ook niet of hij/zij daar nog werkt. We hebben nog steeds geen mailtje ontvangen van degene die onze case gaat bekijken…

Het enige wat we kunnen doen is dus nog steeds afwachten…..

Ondertussen zijn we natuurlijk wel steeds meer informatie aan het opzoeken over het gebied waar we naar toe willen. We zijn er inmiddels wel bijna zeker van dat dit de Sunshine Coast gaat worden, en dan de regio Maroochy. En als we dan nog specifieker gaan….dan hebben we het over Maroochydore. Maroochydore is een dorp van bijna 18.000 inwoners. Er is heel veel toerisme en bedrijvigheid, het ligt aan het strand en aan de Maroochy River. Er zijn een paar grote shoppingcenters en er zijn verschillende surfstranden, voor elk wat wils dus! :D

Als je meer wilt weten over Maroochydore dan kun je eens kijken op deze site:

www.australianexplorer.com/maroochydore.htm

Voor nu laat ik t hier even bij, hopelijk tot snel weer!

Groetjes Marijn (en Stefan)

Een Case-Officer???

2009-07-01T05:51:00.004+10:00

Jawel, eindelijk is er weer iets te melden na al het lange lange wachten.

We hebben een Case-Officer!

Van de week vertelde iemand op het forum (www.expdite.net/forum) dat als er achter de status van je visum aanvraag staat: "application being processed further" dat dat betekent dat je een Case-Officer hebt.
Bij ons staat dat er al sinds 22 mei achter maar ons was verteld dat als we een Case-Officer zouden krijgen dat we daar een mailtje over zouden ontvangen. Niet dus!
Voor de zekerheid hebben we het nog even gecheckt bij Rob en Marijke en het klopt dus!

De Case-Officer is dus binnen! Nu zijn goedkeuring nog...

Gelukkig is het morgen alweer 1 juli en zoals Rob en Marijke ons verteld hebben tijdens onze ontmoeting van 7 juni jl. begint dan het nieuwe financiele jaar van Australie weer. Het financiele jaar loopt van 1 juli tot 30 juni en per jaar heeft Australie 130.000 visums voor immigranten.

Vanaf morgen hebben we dus weer kans op een visum....

We houden jullie op de hoogte!

Groetjes Marijn en Stefan

Nog even wachten...

2009-05-19T21:13:00.001+10:00

En we wachten nog steeds...

Nog ff wachten.....

2009-05-01T23:33:00.002+10:00

Hoi allemaal!

We zitten inmiddels in de maand mei en we zijn nog steeds aan het wachten tot we ons visum toegewezen krijgen.
We hebben alle stappen die we zelf konden ondernemen, zoals papierwerk regelen, medische keuring, bloedtest, rontgenfoto's, enz. allemaal gedaan dus de "bal" ligt nu echt in australie...en het enige wat we nu nog kunnen doen is afwachten en hopen op een snelle reactie
Van Rob hebben we inmiddels vernomen dat het DIAC nu bezig is met de aanvragen die zijn ingediend in september en oktober 2008. Wij hebben onze aanvraag in januari 2009 ingediend dus we zijn nog niet aan de beurt. We hebben ook geen idee hoelang het duurt voor ze met onze aanvraag beginnen...
Misschien dat er mensen zijn die dit lezen en denken: Jullie zijn toch al veel langer bezig dan pas vanaf januari 2009?? Dat klopt maar dat was allemaal voorwerk, in Januari dit jaar hadden we alles compleet en konden we de defenitieve aanvraag indienen.

Nog geen goed nieuws dus wat de visumaanvraag betreft....maar we wachten "rustig" af.

Dat was het weer voor nu!

Groetjes Stefan en Marijn

VOG en medische keuring...

2009-03-18T17:58:00.004+10:00

Joehoe!!!!

Er is weer mail vanuit Australie!
We mogen nu onze verklaring omtrent gedrag aanvragen en onze medische keuring gaan doen.
Als dit alles geregeld is sturen we het op naar Australie. Als we dan een case-officer toegewezen krijgen dan kan hij gelijk onze VOG en medische keuring controleren en hoeft daar geen extra tijd meer overheen te gaan.

Het gaat nu niet lang meer duren....(denk ik! :D)

Tot de volgende keer weer!

Groetjes Stefan en Marijn

Case-officer

2009-03-06T05:33:00.003+10:00

Hallo allemaal,

hier weer een berichtje over de voortgang van onze emigratie procedure.....

Vandaag kregen we van Rob een mailtje met daarin de volgende informatie:

Beste Marijn en Stefan,

Ik heb inmiddels gesproken met de Directeur van het ASPC en naar zijn zeggen zullen alle visumaanvragen die inmiddels zijn ingediend en waarvan het genomineerde beroep op de CSL staat vóór eind mei van dit jaar aan een 'Case Officer' zijn toegewezen.

Dat betekent dus dat de huidige situatie in jullie voordeel werkt, want onder de oude regeling zouden jullie waarschijnlijk pas in februari 2010 aan de beurt zijn gekomen.

Wow in dit geval zijn we dus heel blij met de vernieuwde regels!!!

Zodra we een case-officer toegewezen hebben gekregen laten we het jullie weten.

(Even voor de duidelijkheid: Nu ligt onze visum aanvraag ergens in een kantoor in Australie stof te vergaren, maar zodra het aan een case-officer is toegewezen wordt het afgestoft en word er (eindelijk!!) bekeken of alle papieren in orde zijn en of/wanneer we het visum krijgen)

Tot snel hopelijk.....

Groetjes Marijn en Stefan

Joehoe!!!

2009-01-27T18:56:00.004+10:00

Joehoe!!! Eindelijk positief nieuws te melden.

Stefan is vanmorgen gebeld door Rob met de mededeling dat EngAus het CDR heeft goed gekeurd!!

Inmiddels is de bevestiging ook gemaild:

"Dear Mr van de Wal,

Thank you for the application for an assessment of your engineering qualifications, and for the
Competency Demonstration Report (CDR) you have provided.
I am pleased to advise that the competencies you have demonstrated taken in conjunction with
your qualifications from Avans Hogeschool awarded in August 2OO7 have been assessed as
meeting the current academic requirement for standing as a Professional Engineer in
Australia."

Van de week heeft Rob een gesprek op t ministerie en krijgen we misschien meer duidelijkheid over hoe lang alles nu nog gaat duren. Het is zowel voor ons als voor Rob nog onduidelijk hoeveel sneller de nieuwe procedure is.

We houden jullie op de hoogte!!

Groetjes,

Stefan en Marijn

Toeristenvisum ja of nee....

2009-01-03T05:03:00.005+10:00

Allereerst voor iedereen de allerbeste wensen, dat 2009 een warm, liefdevol maar bovenal gezond jaar mag worden!

Afgelopen jaar hebben we een aantal keer een tijd genoemd waarop wij van plan waren om naar Australie te vertrekken. Om verschillende redenen veranderde die datum een aantal keer. De ene keer werd de vertrekdatum naar voren geschoven en de andere keer werd de vertrekdatum weer naar achter geschoven. Samengevat zagen de afgelopen jaren op visumgebied er als volgt uit:

Juli 2006: er is een kansbeoordeling gedaan door Move2australia of we uberhaupt wel een kans hebben om een visum te krijgen voor Australie. De uitslag is positief, we maken kans op een visum.

Augustus 2007: Stefan rond zijn studie werktuigbouwkunde af. Dit is een van de voorwaarden om een visum te kunnen krijgen.

September 2007: Er wordt een nieuwe kansbeoordeling gedaan ivm veranderingen in de wetgeving. De uitslag blijft echter hetzelfde, we maken nog steeds kans op een visum.

Februari 2008: De visum aanvraag gaat nu echt van start. We tekenen een contract met Move2australia.

Maart 2008: We moeten alle visumaanvraag documenten gaan verzamelen. Dit zijn documenten als kopien van onze paspoorten, diploma's, geboorte uittreksels, enz.

Juli 2008: We doen de IELTS test en slagen hier allebei voor met een 7!

November 2008: Eindelijk zijn alle visumaanvraag documenten binnen en kunnen ze opgestuurd worden naar Move2Australia.

December 2008: Stefan heeft zijn CDR verstuurd naar Move2Australia. Deze wordt door hen doorgestuurd naar EngAus die het CDR beoordeeld.

Januari 2009: We verwachten deze maand de uitslag van EngAus te horen. Zodra we deze uitslag binnen hebben kan deze samen met de andere visumaanvraag documenten naar het DIAC doorgestuurd worden.

Zoals je kunt lezen zijn we al een hele tijd bezig met de visumprocedure. We hebben alleen nog geen zicht op een defenitieve vertrekdatum.....
Om toch meer duidelijkheid te krijgen omtrent de vertrekdatum hadden we bedacht dat we op een toeristenvisum naar Australie zouden gaan eind mei en dat we dan daar de toekenning van het visum zouden afwachten. We hebben op internet rondgekeken om te zien hoe andere mensen dit ervaren hebben en of het überhaupt wel mocht. Op internet lazen we dat dit wel kon en dat er ook een aantal mensen waren die op deze manier naar Australie vertrokken waren.
We gingen er vanuit dat dit dus de manier zou worden waarop wij naar Australie zouden vertrekken.
Om toch de zekerheid te hebben dat het echt kon hebben we Rob van het emigratiebureau gemaild met ons idee en de vraag of dat idd kon.
30 december kregen we een mailtje van Rob met de mededeling dat hij het ons ten zeerste afraadt om op een toeristenvisum naar Australie te gaan. Hij gaf daarvoor een aantal redenen waaronder het feit dat als we met een toeristenvisum zouden vertrekken met een ticket voor een enkele reis dat we dan in strijd handelden met de Australische wet. We lopen dan de kans dat we of op schiphol, of tijdens de tussenstop, of op het Australische vliegveld de toegang tot het land of het vliegtuig ontzegt worden. Daarnaast is het ook zo dat we op het moment van toekenning van het visum al minstens 5 dagen uit Australie moeten zijn. Dit zou ook moeten kunnen, maar dan moet er wel goed contact onderhouden worden tussen Rob, DIAC (die geven het visum af) en onszelf. Als we niet op tijd het land uit zijn dan wordt het visum ongeldig verklaard en dan moeten we terug naar Nederland en dan kunnen we weer opnieuw beginnen.
Dat zijn 2 van de redenen die Rob gegeven heeft en we zijn niet van plan om dat risico te gaan lopen.

Nu is het dus echt afwachten wanneer we ons visum toegekend krijgen. En als klap op de vuurpijl starten ze vanaf 1-1-2009 met een aantal nieuwe regels wat betreft de visum toekenning. Zo zijn er o.a. een paar nieuwe voorrangsregels, gelukkig gelden die voor ons ook. Stefan zijn beroep staat op 2 verschillende lijsten die voorrang geven in de visum toekennings procedure. Het is dus echt afwachten hoe lang het nog gaat duren voor we kunnen vertrekken, maar de kans is wel heel groot dat het 2009 gaat worden!!!

Tot een volgend bericht maar weer,

groetjes Stefan en Marijn

De grote dikke enveloppe...

2008-11-26T18:56:00.003+10:00

Hoi allemaal!

Afgelopen maandag was het zover....

Ik heb de grote dikke enveloppe aangetekent opgestuurd naar Move2australia. Het is een heel pakket geworden met allemaal belangrijke papperassen. Zo zitten er onze geboorte uittreksels in en kopieen van onze paspoorten, diploma's, foto's, Stefan's CDR, enz. Alle officiele documenten moesten eerst worden gekopieerd en daarna door een notaris gecertificeerd worden. De nederlandse documenten, die eerst gecertificeerd zijn door de notaris moesten ook vertaald worden naar het engels met wederom een stempel en een handtekening van een beedigd vertaler. Maar alles is dus geregeld.De papieren zijn goed ingepakt in plastic met daar omheen een grote enveloppe en nu ligt die enveloppe netjes te wachten op het postkantoor in Heesch tot hij naar het vliegtuig wordt gebracht om op weg te gaan naar....AUSTRALIE!!!

Nu is het dus afwachten....

Als eerste komt dit pakket bij Rob aan, onze emigratie agent. Rob bekijkt de spullen en stuurt een gedeelte ervan naar Engineers Australia (EngAus) waar Steef z'n CDR beoordeelt gaat worden. (Rob had alle vertrouwen in het verslag dus hopelijk gaat dat goed.) Als de uitslag daarvan binnen is stuurt Rob de rest van de enveloppe inclusief de uitslag van EngAus op om uiteindelijk het echte visum te bemachtigen.Ik ben heel benieuwd hoe lang dat gaat duren.
Volgens Rob duurt het 4 tot 6 weken voor EngAus een uitslag heeft en duurt het 8 tot 10 maanden voor je een uitslag hebt over het visum.Als het mee zit zijn we dus over ongeveer 9 maanden klaar met de procedure en als het tegen zit dan pas over 11 maanden of nog later.

Toen Steef en ik daar over na gingen denken vonden we dat het nog wel heel lang gaat duren als we op het skilled visum gaan wachten hier in Nederland. We gaan daarom nu uitzoeken of we met een toeristenvisum al eerder kunnen vertrekken. Tegen de tijd dat we dan het echte visum krijgen moeten we wel even het land uit om bij binnenkomst in Australie het echte visum in ons paspoort te krijgen.Als dit allemaal gaat lukken met het toeristenvisum dan is ons plan om volgend jaar eind mei te vertrekken naar AUSTRALIE!!Zekerheid hebben we dus nog niet maar we blijven ermee bezig en we houden jullie op de hoogte!!!

Groetjes Marijn en Stefan

Leven de ABN-Amro...

2008-09-12T21:01:00.003+10:00

Hoi allemaal!

Hier weer een berichtje vanuit het mooie Berghem.

Helaas deze keer geen vrolijk bericht. Toen ik het zelf hoorde was ik zelfs flink pissig en teleurgesteld!

De emigratie wordt met een flink aantal maanden uitgesteld. Lang leve de ABN-Amro bank!

Maar ik zal even uitleggen wat er nu aan de hand is want van het bovenstaande worden jullie denk ik niet veel wijzer...

Zoals al eerder verteld op de site moesten Steef en ik een aantal bewijzen naar Rob van het emigratieburo sturen van het feit dat we al langer dan een jaar bij elkaar zijn. Zo gezegd zo gedaan. We hebben foto's opgestuurd, vliegtickets, gezamelijke post en ook een afschrift van onze gezamelijke bankrekening. De bewijzen waren goedgekeurt alleen van het bankafschrift was een orgineel nodig. Omdat wij internetbankieren en dus geen afschriften meer thuis gestuurd krijgen hebben we bij de ABN een afschrift aangevraagd uit 2006 en de meest recente afschrift van april. We hadden verwacht deze afschriften na 2 weken toch wel in huis te hebben.

Maar helaas..... De bankafschriften zijn eind augustus en begin september binnen gekomen. (Waarom niet gewoon samen in 1 envelop??) De ABN heeft er dus ruim 4 maanden over gedaan om de bankafschriften naar ons op te sturen, om nog maar te zwijgen over de hoeveelheid telefoontjes die we eraan gespendeerd hebben om te zorgen dat we de afschriften in handen kregen...
Maar goed, binnen is binnen zou je zeggen en nu kunnen we verder met de procedure. Nee dus! Als je een recent bankafschrift aanvraagt in april en je krijgt m pas in september thuis gestuurd dan is ie niet meer recent....dus we hebben weer gebeld en ineens was ie 2 dagen later binnen. Het kan dus wel!!

Voorlopig hebben we het even gehad met de ABN en zijn we bezig om een brief op te stellen waarin we onze teleurtelling kenbaar willen maken richting de ABN. Die kan er nu natuurlijk niks meer aan doen maar wij worden er niet vrolijk van als je bedenkt dat door dit akkefietje onze emigratie minstens 4 maanden vertraging oploopt!

Het is leuk om reacties te horen als: "gelukkig je blijft nog even". Maar er zijn ook mensen (zoals mijn werk)die net als wij naar die datum toeleven, en elke maand bedenken, nog maar 8 maanden, nog maar 7 maanden, nog maar 6 maanden... en dan ineens krijg je te horen nog minstens 10 maanden!! Tis gewoon niet grappig dat zoiets onbenulligs als een bankafschrift heel je planning overhoop kan gooien. En hoe drastisch het ook klinkt, ons leven wordt nu dus bepaalt door een stom bankafschrift!

Hopelijk heb ik volgende keer vrolijker nieuws...

Groetjes Marijn en Stefan

Career Episode 1

2008-08-25T00:34:00.004+10:00

Hoi allemaal!

Bij deze weer even een update over de emigratie voorbereidingen.
De afgelopen maand is het even rustig geweest rondom de emigratie omdat Rob van het emigratiebureau op vakantie was. Nu is hij weer terug en kunnen we weer verder gaan. Om te beginnen heeft Stefan zijn 1e verslag van zijn CDR gemaakt en doorgemaild naar Rob. Een dag later hadden we al een reactie van Rob:

Geachte heer Van de Wal,

Hierbij bevestig ik de ontvangst per email van de door u aangeleverde ‘Career
Episode 1’.
Ik heb deze ‘Career Episode’ gecontroleerd en heb slechts een paar kleine taalfouten
verbeterd en aangegeven hoe de paragraafnummering dient te worden aangepast.

M.v.g
Rob Breumelhof

Het 1e verslag is dus zo goed als af. Nu verslag 2 en 3 nog en dan kan het door Rob opgestuurd worden naar Engineers Australia.... Tenminste dat dachten we...

Stefan had Rob ge-emaild met de vraag of hij, als Stefan alle 3 zijn verslagen voor onze vakantie (21 september) af had, de verslagen gelijk op kon sturen naar Engineers Australia. De reactie hierop was als volgt:

Het zal helaas niet lukken om jouw aanvraag tot beroepserkenning nog voor jullie vakantie bij 'Engineers Australia' in te dienen omdat wij nog in afwachting zijn van de documenten waarom wij in onze brief van 20 mei jl. hebben gevraagd, waarna jullie van ons instructies ontvangen voor het copiëren, certificeren en vertalen van de documenten. Pas als dit is gebeurd en wij alle documenten per post van jullie hebben ontvangen dan kunnen wij de aanvraag tot beroepserkenning bij 'Engineers Australia' indienen.

De documenten die Rob bedoeldt zijn 2 kleurenscans van bankafschriften. Vanaf mei!!! zijn wij al bezig met bellen en mailen om die bankafschriften te krijgen van de bank maar tot op heden hebben we ze nog niet in huis. (Omdat wij internetbankieren krijgen we de bankafschriften niet automatisch thuis gestuurd en het valt blijkbaar niet mee om dat voor 1 keer wel te doen...)
We wisten niet dat deze afschriften zo belangrijk waren in de voortgang van het emigratieproces, dus we hebben het een beetje aan de kant geschoven met het idee dat ze binnenkort vast wel opgestuurd zouden worden... Nu we weten dat het zo belangrijk is voor de voortgang hebben we ons gelijk voorgenomen om van de week naar de bank te gaan en daar te blijven tot we de afschriften in onze handen hebben....

Verder begin ik me steeds meer te beseffen wat het betekent als je ver weg gaat wonen van al je vrienden en familie. Ik woon nu ook niet om de hoek bij mijn familie maar als ik wil kan ik in de auto stappen en een klein uurtje later bij mn moeder op de bank zitten om een kopje koffie te drinken, of een weekendje weggaan met Renske, even naar de stad om te winkelen met vriendinnen of m'n moeder, ff knutselen bij Sanne, een bakkie doen bij Eri, enz. Ook zitten veel vrienden en vriendinnen op dit moment in de fase van samenwonen, trouwen, kindjes krijgen....Allemaal dingen waar ik heel graag bij wil zijn! Het besef komt steeds meer dat dat soort dingen niet meer kunnen als ik in australie zit. Aan de ene kant geeft dat toch wel een verdrietig gevoel, maar aan de andere kant hebben we niet voor niets de beslissing genomen om naar Australie te gaan. Dat hou ik dan maar in mijn achterhoofd, evenals de gedachte dat we binnen 24 uur weer in Nederland zijn als we dat zouden willen...(dat klinkt natuurlijk makkelijker dan dat het in werkelijkheid zal zijn maar het geeft wel een rustiger gevoel..)

Voor nu is het dus van belang dat we die bankafschriften in handen krijgen en dat Stefan zijn 2e en 3e verslag schrijft zodat Rob het CDR op kan sturen naar Engineers Australia en dan zijn we alweer een stapje dichterbij Australie...

Groetjes,

Marijn

IELTS test

2008-07-27T06:37:00.005+10:00

Hoi allemaal!

In mijn vorige stukje heb ik verteld over de IELTS test die we op 12 juli gedaan hebben. Binnen 2 weken zouden we hiervan de uitslag krijgen. 2 weken lang zijn we elke dag na het werk op de brievenbus af gestormd om iedere keer te zien dat DE brieven er weer niet bij zaten. Maar vandaag was het gelukkig raak! Stefan keek in de brievenbus en jawel…daar waren de 2 lang verwachte enveloppen….snel, snel opengescheurd…..JAAAA!!! We hebben het gehaald!! Allebei hebben we een 7 gemiddeld!! Ruim voldoende dus. Stefan moest een 6 halen en ik hoefde maar een 4,5 te halen omdat ik geen hoofd aanvrager ben.

Luisteren--> Marijn 8,0 Stefan 7,5
Schrijven--> Marijn 6,0 Stefan 6,0
Lezen-----> Marijn 7,0 Stefan 7,0
Spreken---> Marijn 7,5 Stefan 7,0

Gemiddeld zoals gezegd allebei dus een “overall band score” van 7.
De betekenis van deze score is:
“Good user”
Has operational command of the language, though with occasional inaccuracies, inappropriacies and misunderstandings in some situations. Generally handles complex language well and understands detailed reasoning.

Voor diegene die geen Engels kunnen: We hebben het keigoed gedaan!! :-D

Na deze test blijven er nog 2 grote stappen over:

- We moeten nog een bloedtest laten doen om Australië te overtuigen dat we geen aids hebben.
- Stefan moet nog een CDR schrijven. Het CDR is een competentierapport waarin Stefan moet vertellen over zijn werkzaamheden als mechanical ingenieur. Dit rapport moet opgestuurd worden naar Australie waar het gecheckt wordt.

Als we deze 2 stappen goed doorkomen dan staat niks ons mee in de weg voor onze emigratie naar Australië......

We houden jullie op de hoogte!

Groetjes Stefan en Marijn

Emigreren naar Australie: "Het prille begin..."

2008-07-15T19:24:00.009+10:00

Hoi allemaal en welkom op onze site!

Een aantal van jullie zullen denken : Emigreren naar Australië??? Waarom dat nou??
Anderen van jullie zullen denken: Emigreren naar Australië??? Gaaf!!!

Stefan en ik behoren natuurlijk tot die laatste groep. Wij hebben er ontzettend veel zin in!
Om het een en ander duidelijk te maken over onze emigratie zal ik bij het begin beginnen.....

In juli 2003 vertrok Stefan naar Australië om daar een jaar rond te reizen en te werken.
In februari 2004 vertrok Marijn naar Australië om daar een jaar rond te reizen en te werken.
Stefan reisde tegen de klok in en Marijn reisde met de klok mee Australië rond en in maart 2004 kruiste die routes elkaar. Om precies te zijn was dat in Melbourne. We zaten in het zelfde hostel "All Nations" genaamd. Stefan liet op een middag zijn fototoestel op het toilet in het hostel liggen en dat werd gevonden door mijn reisgenote Yvonne. Yvonne bracht het naar de receptie waar het weer opgehaald werd door Stefan. Stefan wilde weten wie het fototoestel gevonden had en nodigde Yvonne en nog 2 reisgenoten (Chantal en Renate) uit om iets te gaan drinken als bedankje. Dat bleek erg gezellig te zijn en de keer daarop werden de meiden uitgenodigd in het appartement wat Stefan inmiddels gehuurd had in Melbourne. Yvonne vertelde dat er nog 2 meiden (Wilma en ik)met hun meereisde en Stefan nodigde ons ook uit bij hem thuis. Dat werd dus een heel gezellige avond. En sindsdien zijn we dus bij elkaar.
We besloten wel onze eigen reis af te maken dus we gingen allebei weer een andere kant. Tot Stefan in April belde met de vraag of ik met hem meewilde naar Nieuw Zeeland. Dat wilde ik wel en dus zaten we in mei samen 2 weken in Nieuw Zeeland. Spannend hoor voor het eerst samen met je nieuwe vriendje op "vakantie!!" We hadden elkaar nog maar 2 weken gezien! Maar het ging natuurlijk hartstikke prima en we hebben er dan ook nog 2 weken West-Australië aan vast geplakt. Helaas was het toen tijd voor Stefan om via Thailand richting huis te gaan, het jaar reizen zat er op! Voor mij was het jaar nog lang niet voorbij dus toen Stefan richting huis vertrok heb ik me weer aangesloten bij mijn oude reisgenootjes en heb ik nog verder gereisd tot januari 2005. Toen was het voor mij ook tijd om weer naar Nederland te gaan.
Op schiphol werd ik opgewacht door mijn familie en natuurlijk door Stefan(met een grote bos met 24 rozen, voor elke week dat we elkaar niet gezien hadden 1 ! ).

Eenmaal terug begonnen we te denken over een eventuele volgende reis. Ideeën en reizen genoeg natuurlijk! We hebben o.a nagedacht over een wereldreis. Maar Stefan kwam ook met het idee om een overplaatsing aan te vragen op zijn werk. Het bedrijf waar Stefan werkt heeft namelijk ook een dochteronderneming in Australië. Dat leek ideaal maar bij nader inzien was dat het niet. Als je via je werk gaat dan krijg je een sponsorvisum. Dit betekent in feite dat je op uitnodiging van dat bedrijf in Australië verblijft. Als dit bedrijf besluit dat ze jou niet meer nodig hebben, dan moet je niet alleen het bedrijf uit maar dan moet je ook Australië uit omdat je sponsorvisum dan vervalt. We zijn toen verder gaan kijken naar ander mogelijkheden om in Australië te gaan wonen en werken. Gelukkig bleken we ook zelfstandig te kunnen emigreren en wel op een skilledvisum. Dit houdt in dat Stefan hoofdaanvrager van het visum wordt en dat we op zijn beroep (werktuigbouwkundige) gaan emigreren. Dit omdat ze in Australië werktuigbouwkundigen te kort komen en we op deze manier dus het meeste kans maken op een visum.

Inmiddels is de visumprocedure gestart. We hebben besloten om het niet alleen te doen maar we zijn in zee gegaan met een emigratiebureau. Daar zijn er natuurlijk meerdere van maar wij hebben gekozen voor "Move2Australia". Dit bureau wordt gerund door een Nederlands gezin wat hun bedrijf in Adelaide gevestigd heeft. Het handige is dat je alles in het nederlands kunt vragen en regelen en dat je op Nederlandse tijden met ze kunt bellen. We zijn echt zeer tevreden over dit emigratiebureau! Stap voor stap krijg je uitgelegd welke stappen je moet ondernemen en wanneer je wat moet regelen. Inmiddels hebben we al het papierwerk ingeleverd en is dat ook goedgekeurd. Afgelopen zaterdag hebben we de IELTS-test (Engelse taal test) gedaan en nu is het wachten op de uitslag. Deze krijgen we binnen 2 weken. Als we de test gehaald hebben dan moet Stefan nog maar een competentierapport over zijn werkzaamheden als werktuigbouwkundige te maken en dan zijn alle grote stappen genomen!

We houden jullie op de hoogte!!!